Dagelijks leven in Nederland en Frankrijk
Ontbijtrommel
Het leven ziet er weer als nieuw uit. Het huis zit vol, er zijn nu twee honden, 3 meisjes, 1 man en 3 cavia’s en moi. En twee auto’s. Een beetje overdreven, ik geef het toe. Gelukkig kunnen ze zich allemaal zelf vermaken en toch heb ik op de een of ander manier geen beschikking meer over mijn eigen tijd. Misschien is het een kwestie van wennen.
Ik zit te typen en er worden me allerlei vragen gesteld: zo kan ik toch niet schrijven?
Livraison rapide
Een uur geleden bracht de postbode de bestelde inkt en ik denk dat de familie over een half uur voor de deur staat. Ik moet even de kachel aanmaken, want het is me daar plotseling koud, donker en onaangenaam. Kwint heeft nog niet door dat zijn fijne plek bij de warmte dadelijk door die bazige Bess opgeëist gaat worden. Ik ben benieuwd.
Zijn ze er al?
Snuitje kwam te voorschijn, die leest mijn blog kennelijk ook.
Kwint keurt de zuivel
Dat Franse boodschappenmandje functioneert uitmuntend en waarom?
1. Ik val hier nu al helemaal niet meer op, vooral ook omdat ik daarnaast in een Franse auto rij,
2. Het staat op een makkelijke plaats in de kast met mijn portemonnee derin, zodat ik daar niet hysterisch naar hoef te zoeken als de mobiele bakker z’n komst aankondigt,
3. Er kunnen boodschappen in.
Ik klets. Alleen de laatste twee punten zijn waar. Ik val nu namelijk nog veel meer op.
Morgen wordt er weer binnen gewerkt, dan zakt volgens de météo de temperatuur 10 graden. Il faut profiter, zei meneer Giraud van de melkboerderij, toen het over het weer van vandaag ging. Goed, dat doe ik: ik zit buiten met een boek en een glaasje muntthee.
Dubbel parkeren
Ik reed na mijn tweedaagse ochtendbezoek aan de buren naar de markt, dat moest tenslotte van meneer Dubar, waar het onzettend druk was, vanwege het mooie weer en misschien ook door de schoolvakantie, want er krioelden overal kindertjes rond. Bij kruidenvrouwtje kocht ik uit sympathie en niet omdat ik er om verlegen zat twee tomatenplanten à 0,80 ct. Verder waren het de standaardkramen, de Catelaan, de Slisser en Geitemie. Soms is er ook wel pluimvee te koop, vandaag niet.
De werkplaats zonder brommer
Het aantal luid rochelende rokers was bij de firma Dubar opvallend groot. Ophouden heeft geen enkele zin, dat zag ik wel aan die bejaarde doorrookte armoekoppies. Niet de fietsenmaker, hoor, die blaakt van gezondheid. Een oude heer had zijn auto zo beroerd dwars over de weg gezet dat geen mens er meer langs kon. Dat geeft niks, het is la campagne, niemand heeft haast. Tenzij ze in een auto zitten. Deze meneer mocht dan niet kunnen parkeren, rochelen kon hij als de beste. Ik bood nog aan een handje helpen met het inladen van z’n spullen, omdat ik vreesde dat hij erin zou blijven toen z’n débrousailleuse een beetje weerstand bood bij het inladen, maar niks, hij kon het alleen af. Weer zo’n gevalletje van chronisch zuurstofgebrek, zou er een systeem inzitten?
Weer een andere weg terug
Verder was er niet veel bijzonders. Ik heb de perkjes van buren gewied, een beetje in mijn eigen tuin gerommeld, gekletst met de oudste bewoner, de mannen besproken vanaf de weg met Murielle en een borreltje bij weer een andere buurman gedronken, terwijl Kwint met z’n nieuwe hond deed wie het snelst was, Kwint niet en vervolgens de tomaten in de grond gezet.
De zon verdwijnt vrij vroeg, want het is nog maar april, maar het stenen terras houdt de warmte nog lang vast, een soort steengrillen feitelijk. Doen mensen dat nog?
Morgen melk en room inslaan, een beetje werken en dan alles klaarzetten voor de komst van de meute op zaterdag. De tijd gaat mij een beetje te snel zo.
Franse zaken op Twitter
Laatste reacties