Archive for May, 2009 Page 2 of 7



Nou binne we bedurreve

recept van Albert Smit uit Volendam

Yeva en ik deden vrijdag een rondje boodschappen, we moesten van Zuid-Oost (toch weer die IKEA) naar Noord, een makkelijke route over de A10 waar je je zonder kleerscheuren doorheen zou weten te werken als je je tenminste niet laat afleiden door een verhuiswagen waar Kees Bakker op staat. Dat ging toevallig goed.

Met die Zweedse meubelgigant waren we relatief snel klaar. We kochten een waszak voor het hooi van de cavia’s, een bureaustoel en een vuilnisbak voor in Frankrijk en een paar hoeslakens voor in Amsterdam.
In Noord waren we bij Reijinga Ruitersport (een wedstrijdjasje voor de springwedstrijd van zondag: tweede prijs), de dierenwinkel (een knippertje voor de tanden van Jake) en bij Volendamse vishandel Albert Smit for sentimental reasons: stoofaal, een gerecht dat tante Jenneke regelmatig voor ons maakte, toen ze nog goed was.

Ik fluisterde tegen Yeva:
- Niks zeggen over Jan en Yolanthe, hoor!
Alsof ze dat van plan was.

Ze lachten ons een beetje uit, want die aal werd ter plekke onthoofd en schoongemaakt. De Volendamse meneer hield het nog spartelende beest grijnzend omhoog om ons te laten zien hoe vers die wel niet was.
Ik begon natuurlijk een praatje, dat kan ik niet laten.
- Ik heb, geloof ik 10 jaar geleden voor het laatst stoofaal gegeten, zei ik. Nou, dat was veel te lang, vonden ze allemaal.
- Onze tante maakte dat altijd, maar ik weet helemaal niet meer hoe ze dat deed.
- We hebben een recept!, zeiden ze, je laat hem stoven in een beetje boter, bij ons snijden ze hem in korte stukkies en zetten die rechtop in de pan, waarom, geen idee.
Dat zou wel mooi staan, leek me.
- En dan maak je een botersaus met azijn, jullie doen wel citroen.
- Of witte wijn natuurlijk.
- Of witte wijn.
Onze tante deed er wel een half pakje boter in, meende ik me te herinneren, en beschuitkruim, als paneermeel.
Dat deden ze niet, dat laatste, maar wel veel boter.
- Dat is nooit te [...], boter, zei het meisje.
Wat zei ze? Ik verstond het niet. Ze herhaalde het, en ik begreep het, maar ik verstond het nog steeds niet.
Ik denk dat ze zei:
- Boter is nooit te gaal!

Ik heb even Volendams gegoogled:

Vertaalmachientje Volendams
Volendams woordenboek

Ik zit nog steeds een heel ander probleem: hoe kan ik zaterdag bibliotheekboeken meenemen, als je ze maar 9 weken mag lenen?

Muzikale buren


Om de hoek

De buurjongetjes hebben dezelfde ambitie die alle jongetjes van die leeftijd hebben: in een bandje spelen. Ze oefenen af en toe en hebben plezier, laat ik maar zo beschrijven. Het zou wel aangenaam zijn als ze af en toe hun instrumenten stemden.

Zo liep ik van de week over de gracht bij ons om de hoek, waar ik weer iemand anders hartverscheurend viool hoorde spelen. Kom ik me daar toch de bekende musicus Henny V. tegen met zijn twee hele jonge kinderen.
- Hee, ik hoor muziek, zei het oudste jongetje.
- Iemand leert vioolspelen, zei ik volkomen overbodig.
- Ik zou er maar mee ophouden, vond onze musicus.
Misschien wel een goed idee, Henny.

NY perspectief

De Basel, stadsarchief Amsterdam
Mag ik een fotootje maken? Neen, dat moet u aan de voorlichter vragen

Tussen de bedrijven door fietste ik vandaag naar het stadsarchief van Amsterdam. Ik mis wel eens een tentoonstelling, als ik niet naar de opening ga en het bezoek dan net te lang uitstel. Dat ging me deze keer niet gebeuren.

Vier fotografen uit New York hebben op uitnodiging drie weken – tussen oktober 2008 en februari 2009 – Amsterdam gefotografeerd en dat heeft indrukwekkend beeld opgeleverd. Joshua Lutz deed de Rafel- en andere randen, Gus Powell de Voetganger, Richard Rothman het Water en Carl Wooley de Nacht. Alle vier worden in de expositieruimte anders gepresenteerd, Richard Rothman wordt in monumentaal zwart-wit getoond, de Nacht van Wooley bevindt zich in een donkere ruimte, de Voetgangers zijn op één grote wand van piepklein tot iets groter te zien en de Rafels, die hangen meer als een gewone expositie, maar niet minder indrukwekkend, integendeel. Ik voelde een paar tranen prikken. Vooral die randgebieden van Lutz laten me niet los.

Ach, als ik maar eens in de paar jaar dit soort fotografie te zien krijg, dan heb ik vrede met de wereld.
Het waren niet alleen de beelden op zich die mij ontroerden, maar ook de liefdevolle en zorgvuldige manier waarop de tentoonstelling was ingericht. Dit topwerk is verricht door Jeroen de Vries, die ik al erg mooie exposities heb zien maken, zoals van Ad van Denderen (Go-No Go), Geert van Kesteren (Why, Mister Why? ), Koen Wessing (The world of) en die van onze eigen Carel van Hees (Play), om er een paar te noemen.

Ga kijken, zou ik willen zeggen. Openingstijden zijn te lezen op de site van De Basel. http://stadsarchief.amsterdam.nl/,
en de foto’s zijn buiten tentoonstellingsverband te zien op deze site: http://www.nyperspectives.com/.
Dan mis je natuurlijk wel de inbreng van Jeroen de Vries.

Ik was zo stom om te vragen of ik even een overzichtsfoto mocht maken, neen natuurlijk. De suppoost moest er zelf ook om lachen.
- Als je het maandag even vraagt, mag het vast wel.
Misschien ga ik dat doen. Ik wil hem namelijk nog wel een keer zien.

Sehnsucht

Het Nederlands Danstheater van woensdag tot en met zaterdag bij ons in het Muziektheater.
Dat heb je weer niet in de Creuse.