En de zon gaat onder in het westen
De temperatuur is weer een beetje te verdragen, binnen is het ijskoud, buiten is het erg aangenaam. Binnen ijskoud, dat wil zeggen, 20 gr Celsius, dat was een week geleden lekker warm met de kachel aan. Ik was vandaag onder de parasol rustig bezig een beetje te tikken op de macbook, maaien of spitten was onmogelijk in de hitte. Ik tikte en tikte er op los, tot ik me om 13:30 plotseling bedacht dat ik nog niet had gegeten. We zijn in Frankrijk, dus we eten warm tussen de middag, een hele goede gewoonte.
Ik loop met de sla van Paulette naar de kraan en kijk zonder enige bedoeling naar buiten, staat Bess daar vrolijk te kwispelen. Nou breekt mijn klomp.
Bess mag helemaal niet los buiten aan de voorkant! Ze mag deze weken bij wijze van proef vrij achter. Bess, dat weet zo langzamerhand iedereen, houdt van knokken of welke aggressieve opwinding dan ook. Het is een afwijking, ik weet het, ze is ervoor behandeld, helpen heeft het niet gedaan, dus wij zitten ermee. Het barst hier van de opwinding, als je er, zoals Bess oog voor hebt: buurhonden, koeien, konijnen, kippen, de postbode. Neen, dat is Kwints lijstje. Kwint knokt niet, behalve dan soms met Bess.
Bess wil met de buurhonden knokken. Die zitten tegenwoordig allemaal in hun eigen gated community, dus die kans is verkeken, godzijdank.
Koeien en auto’s, dat blijft over. Door de eerste club wordt ze doodgetrapt, die andere rijdt over haar heen, bijna geen verschil, al helemaal niet in het netto effect. Dat komt, ze heeft geen ruimtelijk inzicht en reageert onverhoeds schielijk op alles wat onverwacht is. Daarom mag ze niet los door het dorp wandelen.
En hoe kom je van de achtertuin naar de voortuin? Door door het dorp te wandelen. Mooie boel!
Van de buurvrouw die er niet was, kreeg ik de tip eens in hun tuin naar de zure-kersenboom te speuren. Jawel! Helemaal vol! En gemakkelijk te plukken ook nog eens een keer. Ik wacht nog een paar dagen en dan gaan we oogsten. Ze schijnen in de diepvries te kunnen. En in de clafoutis, waar het allemaal om te doen is, maar dat is een ding dat zeker is.
H?©, waar is Bess?
Bess! Waar ben je? OMG. Hierrrrr! Hierrrr? Kom!
Moet je mijn allerkleinste tomaatjes zien, die krijgen net hun eerste echte blaadjes. We hebben nog twee maanden, als ze niet door een of ander onverlaat sneuvelen, moet het gaan lukken. Hoop ik. 