Heel erg rijpe coeur de boeuf
Donderdag reed ik via de Boerenbond naar Lucienne. Ik was minstens een jaar niet bij de Boerenbond geweest en ik verwachtte dat alles bij het oude zou zijn, want zo’n bedrijf is het, maar helaas, de oude chagrijnige man in stofjas en met sigaret bleek te zijn vervangen door een vlotte jongeman in bedrijfskleding, zonder sigaret, maar gelukkig met hetzelfde vrolijke karakter. Er zit kennelijk wel systeem in. Ik stond binnen 2 minuten weer op straat, terwijl ik het anders heerlijk vind om me in die merkwaardige koopwaar te verlustigen. Alles voor het vee, van kuikenvoerbakken tot prikkeldraad en alles daartussen, waarbij de afdeling spenen de voorkeur heeft, hoewel de klomp- en sokhoek er ook mag zijn. Nou ja, misschien kwam het omdat het bijna 12:00 was en hij me wilde lozen omdat hij honger had, ik ken genoeg mensen die daar een beetje door geprikkeld raken.
Bij Lucienne werd ik weer heel hartelijk ontvangen, ze hadden inderdaad zonder water gezeten, maar alles stroomde weer. Er stond een schaal met dieprode schijfjes tomaat op tafel, ik had de dames gestoord bij het middageten. Dat gaf niks, zeiden ze, kom, we nemen een borrel, we hebben alle tijd van de wereld. “En trinke”, en we klonken op het naderend afscheid.
- Wil je een paar van mijn tomaten, vroeg Lucienne. Ze hadden er veel te veel en ze waren allemaal tegelijk rijp. Daar zei ik geen neen tegen, dus ik kwam een half uur later thuis met een enorme zak met die verrukkelijke, donkerrode tomaten, waar Saar helemaal verkikkerd op is.
Dat was donderdag. Die avond heb ik er saus van gemaakt, met sjalotjes en bijna alle kruiden die ik in de tuin had, tijm, oregano, basilicum en laurier. Een pot ingedikte saus vervoert iets gemakkelijker dan een grote plastic zak met overrijpe tomaten.
Een kleine soeplepel over een bergje spaghetti, een beetje kaas en het eten is klaar.
Onwenselijke combinaties zie je in België jammer genoeg ook niet
We vermaakten ons op de terugweg door gekke lettercombinaties op nummerborden te fotograferen. Vlak voor Antwerpen reed in de file naast ons een witte Lamborghini. Ik heb zelden zo’n lelijke auto gezien, zo duur en dan zo’n goedkope uitstraling, onbegrijpelijk. De meisjes begrepen het wel, die zijn verslaafd aan Top Gear en legden me uit dat jongens (mannen) zulke bonkige patserauto’s juist leuk vinden.
Oegli
De enige vertraging in de reis is de laatste tig keer de filevorming in Antwerpen gebleken. Parijs is een eitje, de rest van de weg in Frankrijk is vaak vrijwel leeg, maar in België staat alles steevast vast. De meeste files worden veroorzaakt door het bekende egoïstische dramgedrag van de jongens met haast als ze een baantje moeten inschikken, mijn favoriete mopperonderwerp.
 |
 |
De hondjes ondergingen de reis ieder op hun eigen manier. Kwint sliep en werd alleen wakker bij de eetpauzes, Bess hijgde van de reisangst, hoewel dat na een aantal uur iets minder was. Het ging in ieder geval beter dan vroeger, toen ze door de stress wel eens Kwint wilde grijpen en dan maar blind in alles hapte wat bewoog. Ze reisde mee in een hok om schade te voorkomen. Nu de meisjes groot zijn, mag Bess zonder bench reizen.
Zo. Een krantje lezen en nog één dagje lummelen voordat de werkweek begint.
Laatste reacties