Ik heb het tegen Bess en Kwint dit keer.
Archive for September, 2009 Page 2 of 4
Kwint wacht op het werpen der fecaliën
Ik vroeg me de hele tijd af, wat is dat toch, APB, Algemeen Purgerlijk Bensioenfonds, ja, kind van een Rijksambtenaar, terwijl ik via de computer de dag na de troonrede naar het kippenhok van de Tweede Kamer zat te luisteren. Wakker worden, De Korte!
Ik vond het me toch een beschamende en kinderachtige vertoning, die die politici daar lieten zien, ik bedoel dat ze me niet overtuigden met hun zogenaamd verontwaardigde praatjes en die zelfingenomen smoelen, die zeiden kijk mij eens gelijk hebben. Dubbele, driedubbele of vijfvoudige agenda’s, dat was de gedachte die zich aan me opdrong, en de camera’s in de zaal maken het natuurlijk erger, want de dames en heren worden gezien en ze willen scoren. Alsof het electoraat niets beters te doen heeft dan naar dit gekwaak te luisteren en te kijken.
Waarom vind ik de morele gekrenktheid van de anderen niet geloofwaardig, als die ene politicus beweert een hoofddoekjestax te willen invoeren? Ik zou zeggen, meneer maakt een grapje, dat zelfs als grapje niet leuk is, om maar eens een wijze man uit het verleden te citeren en de zaak is daarmee afgedaan.
Neen, dat viel niet mee, allemaal te makkelijk en te voorspelbaar. Ik realiseerde me plotseling dat het deze mensen zijn, die bepalen waar mijn geld voor gebruikt wordt, dat ik verder met liefde inlever, want ik ben voor samen spelen, samen delen, een kreet van kleuterjuf Margo.
Je moet er toch niet aan denken dat pruikje Wilders de baas wordt, of leeghoofdje Hamer, want om elke dag deze koppen op TV of in de krant te moeten zien, stel je voor! Gelukkig is de TV al de deur uit. En wat gaan deze types dan met mijn geld uitspoken? Een hoofddoekjespolitie instellen? Ik ga meteen met een lap op mijn kop lopen. Behalve dat het dan tijd wordt om te verkassen, ga je ook naar JPB verlangen, dat voorspel ik hier alweer gratis en voor niks. Het kan dus allemaal nog veel erger, als je erover nadenkt.
Hoe het getriggerd werd, weet ik niet, het kan door de dood van mijn lieve buurvrouw zijn gekomen, of door de naam van de firma (zie foto) die al maanden bezig is met het huis aan de overkant, maar ik werd vanochtend met een schok wakker uit een hele diepe slaap, met het idee dat ik mijn moeder al tijden niets meer van me had laten horen. Een merkwaardige gedachte, die nog waar is ook, want ze is nu al bijna zes jaar dood, maar dat bedacht ik me bij het ontwaken helemaal niet. Ik moest diep in de afdeling realiteit van mijn hersens zoeken tot ik eindelijk weer wist dat ze er niet meer was.
Is dit het begin van krankzinnigheid? Op een zeker moment is de afdeling realiteit opgeheven en dan bevind je je in de bejaardengevangenis die gesloten afdeling wordt genoemd, omen est nomen, het woord zegt het eigenlijk al, zou ik haast willen beweren en zover is het nog niet, maar schrikken was het wel.
Tante Jenneke, ook alweer dood, was ervan overtuigd, dat haar ouders in de kamer naast haar kwamen wonen, toen ze in de Wittenberg zat en dat een van haar medebewoners haar (nog levende) zus was, waar ze het wonderlijk genoeg deze keer wèl heel goed mee kon vinden, wat dan weer een mooie oplossing was, na 75 jaar ruziemaken. Die hersens, die weten wat.
De eerste berichten uit Finland druppelen alweer binnen: de kraanvogels bereiden zich voor op de reis naar het zuiden.
Bij het Lac du Der wordt dit op 24 en 25 oktober voor de derde keer gevierd:
For the third consecutive year, the LPO CA and numbers of partners are setting up the “Fête de la Grue” (The Crane’s feast) in the surroundings of the Lac du Der (departements of Marne and Haute-Marne). This event will take place the 24 and 25th of octobre. You will find there a lot of animations about cranes in different places arround the lake.
Klik hier voor meer info.
Het lijkt wel herfst.
Zo’n dikke tros heb ik nog nooit gezien
Op de terugweg viel ik in slaap, iets wat mij nooit overkomt in een auto. Siebe reed de 9 uur in z’n eentje met hier en daar en pauze, terwijl ik ergens anders was. Thuis stapte ik in bed en sliep verder tot vanochtend 8:00 uur.
Het gewone leven kan vandaag weer beginnen.
Ik luister naar de radio en hoor dat leeghoofd M. Hamer met haar collegaatje Rutte. Oh ja, we zijn weer thuis, godsallemachtig.
Ik geef het toe, het is onbelangrijk, maar ik kan de manier waarop dat mens het Nederlands uitspreekt niet verdragen. De e wordt een ai, de o wordt een au, de z wordt een s, en om de drie woorden uh, plus het gesmijt met clichés waar alle politici zo dol op zijn, dat voelt de burger in de portemonnee, daar hangt een prijskaartje aan, staan de neuzen dezelfde kant op, dit land is geraakt door een tornado, je verantwoordelijkheid nemen, de duurzaamheidsagenda, de ergste crisis sinds de jaren ’30, koopkrachtplaatje, en dan steeds wij zeggen, we kijken naar de toekomst, we moeten in gesprek met de burgers, we leggen het bij de mensen neer, etc etc, braak braak en dikwerf braak. Holle frasen en lege woorden. Wie bedoelt ze met wij? Wij, de PvdA, wij, het kabinet, wij, de tweede kamer, wij, M. Hamer? Mij of mijn zusje Hettie bedoelt ze niet, dat weet ik wel zeker.
Ik ben allergisch voor het begrip wij, dat heb ik in mijn vorige werkende leven te vaak gehoord, zonder dat duidelijk was wie er precies mee werd bedoeld. Ik hoorde er in ieder geval niet bij en degene die dat uitkraamde, wilde er alleen maar bijhoren, maar deed dat niet.
Laat ik me niet druk maken. Hup, de radio kan uit en ik fiets even naar Duikelman voor een notenkraker. Die hazelnoten zijn met de huidige kraker niet te kraken. Trouwens, de helft is leeg. Mooi is dat.
Laatste reacties