Franse Zaken

Zaterdag had de ALDI een telefoon te koop, een zogenaamd tafelmodel.
Een Desk telefoon met antwoordapparaat, let op de spatie. Dat antwoordapparaat had bij mij een belletje moeten doen rinkelen, want dat betekent stroom. Òf dat ding moet batterijen òf er zit weer een trafostekker aan, iets waar ik nu juist nu niet op uit was. Ik wil een gewone telefoon die je gewoon kunt inpluggen en die het nog steeds doet, als de stoppen zijn doorgeslagen.
Bij de ALDI bleek de doos niet open te mogen, waardoor ik niet kon vaststellen of dat ding er in het echt net zo lelijk uitzag als op het plaatje, want dat kan soms zomaar meevallen, maar die stroomdraad, neen, die wilde ik niet, dus dan maar niet, laat die doos ook maar dicht ook. Dat is toch raar, als je er over nadenkt, dat je de waar niet van te voren mag bekijken?

Ik fietste vervolgens van de Nieuwe Weteringstraat door naar de Eerste Oosterparkstraat, waar De Dierensuper Jumper zit. Ze verkopen daar in tegenstelling tot Pet’s Place in Noord mijn hondenbrokjes niet los, zodat ik was gedwongen of een zak van 2 kilo te kopen à 18,- euro, of één van 20 kilo voor 35. Die keus was niet moeilijk, zie de foto. Royal Canin stelt de losse verkoop van brokken niet op prijs.

Ik raakte natuurlijk in gesprek met de eigenaar of franchisehouder (ik weet niet hoe dat met Jumper zit) over die krankzinnige prijsverschillen. We keuvelden over de miljardenbusiness van het diervoeder, daar gaan me toch onvoorstelbare bedragen in om en hij wist me te vertellen dat het merk Royal Canin ook al in handen was van een Mormonenfamilie.
- Die betalen alles contant, ze lenen niks.
Ze hadden allerlei diervoedermerken opgekocht, zei hij en schrapten daarna de merken die te concurrerend waren met als doel één merk, in dit geval RC, de marktleider te laten zijn of worden. Ik huiverde. Ik hou niet van monopolisten en dat zei ik ook.
Dat deed me aan Albert Heijn denken, zei ik, die kopen niet alleen producten, maar ook de producenten, waarna ze om meer winst te maken, gaan bezuinigen op de productie. En wat krijg je dan? Een monopolist die bepaalt hoe ons eten wordt gemaakt en tegelijkertijd de andere, totaal afhankelijke producenten flink afknijpt. En z’n personeel, dat ook.
Unilever Nederland gaat bijvoorbeeld failliet als AH plotseling besluit z’n spullen ergens anders te betrekken.Dat zie ik overigens nog niet zo snel gebeuren, want de Nederlander eist z’n Calvé-pindakaas en niks anders (of is Calvé geen Unilever? Tuurlijk wel), maar de positie van AH is zo sterk, dat die de prijs kan bepalen. Je moet als leverancier ook niet afhankelijk willen zijn van 1 afnemer, dat is les numero een, duh!
Zo praatten we nog een tijdje door (“gewoon niet bij AH kopen”) en waren al in het zijspoor van de ALDI (die volgens hem lang zo slecht niet betaalde als de AH, maar waar weer een sekte-achtige cultuur heerste, je was verplicht iedereen à la française ‘s ochtends een handje te geven en de chef met U aan te spreken) tot hij geroepen werd om een andere klant te helpen. We stonden elkaar toen al minstens 10 minuten buiten naast mijn fiets gelijk te geven, nadat hij die 20 kilo Selection Croc gedienstig op de bagagedrager had gelegd.

Ik kwam helemaal tevreden thuis, ik had mezelf een overbodige telefoon ( en 19,99 euro, ook alweer ongelooflijk kinderachtig om die ene cent er niet bij te doen) bespaard en ik had een uitmuntend gesprek gehad. Mijn dag kon niet meer stuk.