Weer niks gewonnen


Het tellen der stemmen met alle bekende offici?´le personen van de commune

Bij de jaarlijkse kunsttentoonstelling geldt de genummerde catalogus als lootje bij de tombola, waar dit jaar weer schitterende prijzen te winnen waren. Yeva en haar vriendin Bibi vergezelden me om dit evenement te ervaren, want dit is inderdaad ?©?©n van de experiences die in onze commune te beleven vallen. We vertrokken ruim na 16:30 in de eend en bleken veel te vroeg, hoewel de dames me een paar weken geleden hadden wijsgemaakt dat de festiviteiten al om 16:00 zouden beginnen. Toch waren er deelnemers aanwezig die hun doekjes al van de muur aan het afhalen waren en dat vond ik nou ook weer niet de bedoeling, want om 17:00 zou de burgemeester de favoriet van het publiek bekendmaken. Nummertje ?©?©n hing er nog, de rest was al in de auto geladen en naar huis. Ach, wat gaf het ook eigenlijk.


Uitzicht vanuit de Salle Polyvalente

We maakten in afwachting van dit spannende moment even een rondje en na de uitslag en de tombola – uitslag bekend – dronken we een glaasje jus en aten we blokjes creusois. Te laat had ik door dat een dame niet mijn ongezouten mening vroeg, maar slechts gecomplimenteerd wilde worden, toen ze vroeg wat ik van het hartverscheurende kitschding vond waar ik toevallig naar keek.
– Had je niet door dat zij het gemaakt had, zeiden de meisjes. Neen, ik lette gewoon niet op. Echt onaardig ben ik nou ook weer niet geweest. Denk ik. Ik zei dat ik olieverf prefereerde of zoiets. Licht geknakt probeerde dat vrouwtje me verder te negeren.


De knolletjes van het bos

Op de terugweg namen we de omweg over de berg via Mas Saint Jean, waar we de Karine en Christophe van Cheval Rouge nog even spraken. Ze waren hun manege mooi aan het uitbreiden en de zaakjes liepen aardig, ondanks het onverwacht lelijke weer.
Hun paardjes lieten zich makkelijk lokken, toen we ze onderweg in een bosweitje tegenkwamen. Alleen James, de witte Shetlander bleef onverstoorbaar doorvreten. Hij moet dan ook z’n gewicht op peil houden.