Ik heb wel van alles te zeggen, maar gun mezelf even geen tijd. Morgen weer.
Ik mòet dingen, zoals jammerende pompoenen verpotten, belastingdingen invullen, nieuwe internetproviders regelen, puinruimen, verjaarscadeautjes kopen, boeken lezen en verder alle andere dingen voorbereiden die met de zomer te maken hebben. Moestuin, familie, kippen, keyword&captions en schrijven, daar komt het op neer.
En ik had deze week het boek Huis in Frankrijk in handen, waar ik ook wel iets over te zeggen heb.
Ze zijn weer blij
Ik word tussen haakjes steeds gestoorder van die nog steeds om zich heen grijpende spatieziekte. Kan daar iets aan worden gedaan? Ik begrijp soms helemaal niet wat iemand nu bedoelt.
Ik blipte dit liedje naar aanleiding van het klokkenspel van de Zuiderkerk, hierachter in de tuin. Ze hebben eindeloos “Remember me” laten horen (Purcell, Dido&Aeneas), tot dat lied me zelfs ‘s nachts lastigviel. Deze is zo mogelijk nog erger qua hardnekkig blijven hangen: L’ Oiseau van Belle & Sébastien, een liedje dat ik foutloos kan meezingen, maar waarvan ik de bijbehorende TV-serie nog nooit heb gezien. Of ik moet hem vergeten zijn. Van de Poppys.
Ik maak meteen een categorie muziek aan. Waarom ook niet?
Tekst voor de meezingers:
Je connais les brumes claires
la neige rose des matins d’ hiver
je pourrais te retrouver
le lièvre blanc qu ‘on ne voit jamais
mais l’ oiseau, l’ oiseau s’ est envolé
et moi jamais je ne le trouverai
car j’ ai vu, l’ oiseau voler
j’ ai vu l’ oiseau, je sais qu’ il partait
je l’ ai entendu pleurer
le bel oiseau que le vent chassait
Je voudrais tout te donner
mais toi pourquoi ne me dis tu rien
quel est-il ton grand secret
un secret d’ homme
je ne comprends bien
mais tu sais je peux te raconter
combien l’ oiseau est parti à regret
si un jour tu m’ écoutais
tu apprendrais tout ce que je sais
l’ oiseau part et puis revient
tu le verras peut-être demain
Si jamais je rencontrai
le bel oiseau qui s’ est envolé
s’ il revient de son voyage
tout près de toi le long du rivage
moi vois-tu je lui raconterais
combien pour toi je sais qu’ il a compté
c’ est l’ oiseau que tu aimais
l ‘ oiseau jaloux je l’ ai deviné
si jamais il revenait
je lui dirais que tu l’ attendais
We probeerden het weer eens met het Belgische monster. Op een doordeweekse dag zijn er niet zoveel mensen (met honden) op het strand, die bovendien over het algemeen iets ontspannenner met de dieren omgaan dan de zondagswandelaar. Het was al snel te warm voor onze jassen en warempel, de duinheren waren ook al onder hun stenen vandaan gekropen.
Het drong namelijk pas na een kwartier tot me door dat die op het strand loslopende mannetjes zonder hond, op zoek waren naar gerief. Oh ja, dat was ook zo. In het hoogseizoen staat er op elke duin zo’n mannetje, gekleed of niet en lokt zo de loslopers voor een spelletje.
Ik had er verder geen oog voor, want ik moest Bess tot de orde roepen.
Terwijl ze deze keer zonder hijgen en trillen (we blijven in de sfeer) de tocht in de auto had doorstaan, een mirakel, wilde ze bij elke ontmoeting met een andere hond in de aanval, wat onmogelijk was, want ze zat aan de riem.
De eerste keer was mooi te zien hoe ze de niet-aangelijnde Kwint opdracht gaf tot die aanval, die dat ook meteen gehoorzaam deed, de sukkel. Zonder Bess piekert hij er niet over.
Het was verder een kwestie van op tijd verbieden, waardoor de wandeling verder normaal verliep. Ze kwam met de hakken over de sloot door deze test, maar ik ben nog niet overtuigd. Het loopt een stuk rustiger met een losse Kwint, die helemaal nooit wil vechten, dan hoef je ook niet op te letten. Ach, het diertje kan er niks aan doen.
Ondertussen gaat het zaaigoed als een gek. De pompoenen moeten nu al buiten wennen, de tomatenzaadjes zijn plotseling in plantjes veranderd. Ik heb nu 4 variëteiten: een kers-, een pruimvormige kers-, en gewone tros- van de Dirk en een coeur de boeuf.
De prei begint ook, iets langzamer, want die moet het meteen buiten kunnen. Eens kijken wat de météo zegt deze week.
Laatste reacties