Ik vond al een paar plantjes zieltogend naast de andere liggen, uit de aarde getrokken door vogels, dus het werd tijd voor drastische maatregelen. De vogels die dingen uit de grond trekken zijn hier de duiven en de merels. Ik heb sterk de indruk dat het dit jaar een enorm goed mereljaar is, de bedelende jongen zitten werkelijk overal.
Die jongen zijn al zo groot als hun ouders, die zich dat gebedel nog laten aanleunen. Het zal wel iets zijn waar ze zich Darwinsgewijs niet tegen kunnen verzetten. Bibberend diertje met opengesperd snaveltje: ik pavlov er maar weer een worm in.
Ik heb een tankwall opgeworpen in de vorm van een tak, zodat het erg onhandig wordt eens lekker te sjorren en zo vallen de planten ook minder op. Er is toch veel te zeggen voor een moestuin waar de groente nonchalant tussen de bloemen staat. De vernielers zien hun te vernielen objecten dan niet. En de cd-romguirlande natuurlijk. Dit keer Photoshop Elements. Het werkt, want ze hebben ze tot op heden ongemoeid gelaten. De plantjes beginnen al op echte venkels te lijken, nietwaar?
Nagekomen mededeling:
Die dahliastek van 20 maart is uitgegroeid tot een fraaie plant van 1 meter. Geinig toch dat zoiets werkt.
(Ik lees drie boeken tegelijk en val na 2 bladzijden in slaap. Ik zou eens vakantie moeten houden om eens goed door te kunnen lezen. Dat komt, dat komt.)
Published on 26 June 2010
in eten and Frankrijk. Closed
Een paar dagen geleden zag ik op het fornuis van de buren, een reuzekoekenpan met paddestoelen lekker staan te wezen. Die verrukkelijke geuren!
- Oh, die staan nu overal, zei Paulette desgevraagd. We hebben het over cèpes en girolles, bij de Bataven beter bekend als eekhoorntjesbrood en cantharellen. Leuk bedacht, maar waar ze dan overal staan, mag Joost weten.
- Is het geheim?
- Neen, hoor.
Dat schiet op.
Kwam ik toch gisteren een serieus ogende champignon hier direct om de hoek tegen de grange tegen. Plukken maar en naar Paul. Die was niet zeker. Bij twijfel niet oversteken, wat ik toch deed voor een second opinion van de twee dames, moeder en dochter.
- Hij kan best lekker en eetbaar zijn, maar wij rapen alleen die we kennen, het bekende rijtje: Coulemelles (parasolzwam), cèpes, girolles en rosés de prés. Vergeet ik er nu een? Enfin.
Deze leek op een weidechampignon, maar zij zouden het niet doen.
- Je kunt naar de apotheek, zeiden ze.
- Die pakt ook de Reader’s Digest Veldgids voor de natuurliefhebber, zei ik.
- Peut-être, peut-être. Mijn ongein valt nooit in vruchtbare aarde.
Ik determineerde hem met behulp van genoemde gids en het blijkt de carbolchampignon te zijn, de agaricus xanthoderma aka de psalliote jaunissante, giftig, maar niet dodelijk. Handig, zo’n gids.
Met dit stukje tuin naast het huis en de tuinmuur naast het pad dat tot niets leidt, kan ik niets. Ik maai het. Brandnetels en kleefkruid. En een gigantische klimop tegen het huis, zie ik nu, die ik even gemist heb, krijg nou niks! Die had ik er vorig jaar toch afgehaald?
En terwijl ik in trance de débrousailleuse heen en weer zwier, maai ik bijna de clematis van z’n sokken.
De clematis?
Ja! De clematis! Hij is niet dood! Hij doet het nog. Halleluja! Bof ik even.
Clematis montana uit de dood herrezen
Nu mòet ik wel morgen naar de mis van Sint Jan. Ik zou liever naar die van Sint Joris, want er vliegt hier een klein draakje rond dat de venkel uit de grond rukt, merde nog aan toe.
Laatste reacties