Morsig graan met brandnetel naast de composthoop
Vroeger, beste jongens en meisjes, leerden we op school hoe de verschillende korenaren te onderscheiden waren, haver, tarwe, rogge, gerst. De meester hing gekleurde schoolplaten aan het bord met afbeeldingen van de Eg, de Dorsvlegel, de Dorsvloer, het Ploegen, Hooien, het Uitspannen der Werkpaarden, Op het Erf, Bij de Hoefsmid, enzovoorts.
En dat was niet op het platteland, maar midden in Den Haag. Heel goed voor de Algemene Ontwikkeling die 25 jaar achterliep, want van een tractor of combine had klaarblijkelijk nog nooit iemand gehoord, die waren althans in de lesboekjes niet te vinden. Maar dat van die aren weet ik tot op de dag van vandaag, is dat niet handig? En heb ik daar iets aan? Ik zou niet weten wat.
Van rechts naar links: sla, aardbei, prei, aardappel. Testtomaat naast stok (m)
Ondertussen doet die extra moestuin het heel behoorlijk. De kleine plantjes Bataviasla van 19 april zijn tot enorme kroppen uitgegroeid, waar af en toe door de slakken een hap van wordt genomen, maar niet hinderlijk. De bieten staan er gezond bij, net als de prei, de peen en de knoflook. Zelfs de venkel doet het:
Daar wordt af en toe van geknabbeld, vooruit dan maar, je houdt het niet tegen. Aardbeiendieven zijn ook net iets sneller dan ik. Ik zou er netten overheen kunnen doen, als de vogels daar niet in verstrikt zouden raken. Ik zie hier vanuit het keukenraam een dikke bruine merel bedelen bij z’n vader, die daar braaf op ingaat. Wormpje hier, torretje daar, hup, een stuk aardbei in de snavel gepropt. Ja, ho even! Ik zei het al, je houdt het niet tegen.
Toen ik laatst bij alweer andere buren at, werd er over de molshopen geklaagd. Ik denk daar natuurlijk weer veel te gemakkelijk over, een grote schop (met het been) tegen de hoop en je ziet er na drie dagen – bij groeizaam weer – niets meer van. Bovendien heb ik geen glad gazon, en dat ligt niet aan de mollen, maar aan mijn onverschilligheid op dat gebied. De buurman zou vallen gaan kopen, een woord dat ik opschreef, omdat ik daar het geslacht maar niet van kan onthouden, le le le le! Le piège!
- Arme diertjes, zei ik schijnheilig. En werd uitgelachen. Die beesten kunnen er toch niets aan doen dat ze heel erg nodig een molshoop moeten opwerpen, net midden in het grasveld, bij voorkeur met z’n tienen tegelijk? En zo’n ultrasonoor geluidsding? Dat is zoiets als homeopathie, als je erin gelooft, werkt het. Alleen niet bij mollen.
Die kon ik in mijn zak steken met mijn slappe, gratuite, stadse prietpraat.
Laatste reacties