Dagelijks leven in Nederland en Frankrijk
One man and his dog
Ik doe nuttige dingen en heb geen tijd voor tekst. Dat komt.
Dit zien we elke dag, hoewel het hondje bijna nooit zo netjes zit, maar daarentegen in de banden van mijn 2cv wil happen. Doet dat niet als ik “UH!” roep.
Hieronder de creepy banaan tegen ons over.
Die wordt alleen creepy als hij vrucht draagt.
Appels om te persen
Nu was ik er toch van overtuigd een echte weidechampignon gevonden te hebben. Toen ik hem aan Paul liet zien, twijfelde die.
- Vraag aan Paulette, zei hij.
Het was net na de middagmaaltijd, ik stak de weg over en trof de familie in de salon, kat op schoot. Neen, zij wisten het ook niet zeker. Het kon een rosé de pré zijn, maar in ieder geval al te ver heen om nog lekker te zijn. Altijd hetzelfde verhaal. Wanneer vind ik nu toch eens een paddestoel zonder twijfel?
Het is kalvertijd en Paulette vertelde dat het nu bijna elke nacht raak was. De vaarsjes zijn in deze tijd het eerst aan de beurt, maar waarom de dieren juist ‘s nachts werpen, dat mocht Joost weten. C’est comme ça.
Ik bleef nog even hangen, toen ze met haar zoon de beesten ging verweiden.
- Blijf nou toch gezellig zitten, vroeg Germaine en bood me een kopje koffie aan, wat ik afsloeg. Ik durfde niet te zeggen dat wij nog moesten eten.
- Neem dan een glaasje cidre doux, zei Raymond.
Dat is in dit geval geen cider, maar net geperst appelsap. Zo heerlijk.
De afrikaantjes zijn bijna afgelopen
We keuvelden nog wat na, ik vertelde over de siamees (siamois) Napoléon uit onze buurt, die verdwenen was en gestolen bleek te zijn door iemand uit Amsterdam-Zuid. Hoe ze daar achter waren gekomen, wist ik eigenlijk niet. We dachten al dat hij verdronken was of anderszins aan zijn eind gekomen. Ze moesten lachen om z’n naam.
Dahliaravage
Ik moest 200 tulpenbollen planten op de plek van de dahlia’s, zei ik. Dat vonden ze nogal veel, en dat lijkt ook zo, maar als ze eenmaal te voorschijn komen, vind ik het toch altijd weer te weinig. We zullen zien.
Morgen stook ik een fik.
© Yeva Swart
Een kort berichtje: het vliegtuig uit Madrid kwam op tijd aan, maar de bagage duurde een uur. Om 12:30 konden we eindelijk met de hele familie – inclusief een gecultuurschokte dochter – richting Frankrijk om onmiddellijk op de A2 tot stilstand te komen. 12 km file tussen Amsterdam en Utrecht vanwege een ongeluk.
Het begon steeds harder te regenen, overal was de benzine op, stakende massa’s in Parijs belemmerden ons de doorgang.
Neen, dat laatste is niet waar. We waren om 22:30 uur thuis.
Vanochtend bekeek ik de moestuin. Tomaten, tomaten tovrat. Overal tomaten, die bijna allemaal getroffen zijn door de kou. Af en toe zit er een goede tussen, die zo smakelijk is, dat we het bijna niet geloven.
Iedereen is begroet, de kachel snort, Kwintie stormt weer heen en weer tussen de verschillende fourageerplekken en internet doet het.
Morgen meer.
Yeva kwam thuis met de foto boven: de katholieke kerk in Santa Maria (Cádiz) gaat met haar tijd mee: stuur een SMS’je naar RK ROME met de tekst KAARSJE AAN, en je kaarsje gaat branden op het scherm in de kerk. Kijk, dat is pas innovatief van meneer pastoor.
Pan gewoon dicht
Een tijd geleden, om precies te zijn op 18 maart 2009, kocht ik bij Duikelman twee kookpannetjes. Ik ging ervan uit dat de ergonomie en handigheid in orde zouden zijn, anders had ik net zo goed naar de HEMA gekund, waar ze precies dezelfde pannetjes hebben, ontdekte Saar later, maar voor minder geld.
Die pannetjes zien er leuk uit, zijn VMB, maar hebben een fout deksel- en handgreepontwerp, terwijl ik daar juist heel erg alert op ben, als ik een beetje wakker ben. Was ik kennelijk niet op 18 maart vorig jaar.
Deksel zit niet klemvast
1. Kijk, die deksel, die schuift, als je hem er ondersteboven op legt, en wat is daar erg aan? Je kunt niet stapelen. Je kunt niet stapelen! Dom!
Deksel schuift terug op zijn plaats
2. Dezelfde deksel schuift terug, als je hem een endje openzet tegen de overkook: hij sluit de pan af en ja hoor, overkook, vies gasfornuis, gas uit, ontploffing, ravage, doden en gewonden. Waterschade.
3. En verder brand je je vingers aan de handvatten. Afgieten zonder aanpakkers = tweedegraads brandwonden.
Een dag niet gemopperd, is een dag niet geleefd. Nu de tassen pakken voor onze reis naar het beloofde land. ‘t Schijnt met die benzine wel mee te vallen. Hoop ik.
Franse zaken op Twitter
Laatste reacties