Onthoofde types op de markt vanochtend
De dag is alweer voorbij en ik heb mijn belofte niet waargemaakt. Dat is o.a. de schuld van het postkantoor in Saint Sulpice, want hoe La Poste logistiek, personeelmatig en administratief te werk gaat, dat is om te huilen, en niet alleen dat, het kost ook nog eens veel tijd.
Morgenochtend vroeg gaan Y. en ik met de hondjes naar de rivier en daarna moeten we hard aan het werk voor de réveillon en nieuwjaar. Dat verhaal over de aso-dorpsgekken komt nog en over het postkantoor is ook een en ander te vertellen. Morgen.
Tijdens de wandeling
Gisteren was het plotseling zoveel warmer, dat we op de valreep ‘s middags nog een wandelingetje met de honden maakten. Vanuit dit weggetje kun je precies ons huis boven de de rest zien uitsteken. Zo’n lief dorpje!
Ingezoomd
Dat het niet altijd zo vredig was, hoorden we gisteren toen we een apérootje bij de de buren dronken. Later op de dag zal ik verslag doen over vroegere bewoners in dit dorp, die alles verziekten en verpestten, maar die gelukkig nu weg zijn. Het lijkt precies op wat onze buurvrouw in Amsterdam nu meemaakt, een gestoorde gek die je uit meelevendheid tijdelijk onderdak biedt en die zich als een teek in je nek vastzuigt en geen enkel middel schuwt om daar te blijven zitten. Die idioten blijken dan plotseling minder gek als het gaat om waar ze menen recht op te hebben.
Om een voorbeeld te geven: de Amsterdamse teek verkocht haar huis in Rotterdam en ging met de poet in het Amstelhotel zitten tot het op was, omdat “het zo leuk is in Amsterdam te wonen”. Nu zit ze met een uitkering en een gratis advocaat de buurvrouw uit te zuigen. Die mensen bestaan.
Ons dorp van de andere kant
Zoiets hadden we hier dus ook, maar de vrede is weergekeerd. Hopelijk gebeurt dat bij de buurvrouw ook, want je wordt van die verhalen tamelijk bloeddorstig.
Nu gaan we naar de markt en daarna koekjes bakken voor het nieuwe jaar.
Laatste reacties