De party is over

Haal de slingers maar naar benedenHaal de slingers maar naar beneden

Heel lang geleden ging ik eens ski?¬¥n met een echtpaar met vriend, en de vriendin waarmee ik vandaag naar de sneeuw had moeten vertrekken. We zaten met z’n vijven in een geleende Volvo gepropt, zo’n degelijke stationbak, je kent ze wel. Zo’n auto heeft ruimte genoeg en er zit zelfs een vak voor de ski’s tussen de stoelen, want in Zweden doen ze niks anders dan ski?¬¥n, schijnt.
Onderweg werd er op gezette tijden van chauffeur gewisseld en toen bleek dat die vriend een hysterisch roekeloze rijstijl had. Dat weet je niet van tevoren. Hij reed binnen de bebouwde kom boven de 100, nam bochten zonder ook maar ooit op z’n rem te trappen en dreef de snelheid op de grote weg op naar duizelingwekkende hoogten. Ondanks ons voortdurend Stop! Zachter rijden! Hou op! Doe normaal! Langzaam!-geroep, trok hij weer lekker op, nadat hij zich een minuut had beheerst. Dat was niet leuk.

Tijdens die vakantieweek ontpopte hij zich ook nog als een enorme opschepper, we moesten horen hoeveel hij wel niet verdiende, wat voor auto hij zelf had, de grootte van z’n huis, en wat voor een koopje dat wel niet was geweest etc. etc, doodvermoeiend en oninteressant. Ondertussen werd er tijdens het boodschappen op een ziekelijke manier op de kleintjes gelet, de allerergste rode-3-voor-een-tientje-wijn, ik heb het over oude francs, en daar moet ik bij vermelden dat dat echtpaar, een arts en een psycholoog, ook van de krenten waren. Als het aan hen (hun) had gelegen, hadden we elke dag spaghetti met een blikje tomatenpuree gegeten. Dat was naast krenterigheid misschien ook een gebrek aan smaak, dacht ik eerst, tot ik die vriend betrapte op een stiekeme lunch bij een van de betere restaurants, met op z’n tafeltje een topwijn. Dat je eens lekker wilt eten, dat begreep ik wel, maar waarom niet ook als je thuis kookt?

Op de terugweg lieten we hem alleen nog op de grote weg rijden, met hetzelfde recept van Stop! Zachter! Langzaam! Niet zo dicht op die auto! ja, want bumperkleven kon hij ook als de beste.
Na een paar maanden werd ik gebeld door de man van het stel met de vraag of ik aan de bekeuringen wilde meebetalen, want die auto was van z’n broer en die had nu al die Franse en Luxemburgse prenten in ontvangst mogen nemen.
– Hahaha, antwoordde ik. Wat moet je daar anders op zeggen?

Webcam Super-Besse
Webcam Super-Besse 30 januari 2010

Omdat ik vreesde voor soortgelijke toestanden gezien de aanloop naar deze vakantie Рik treed verder niet in detail -, heb ik de knoop doorgehakt en heb bedankt voor de eer. Bahbahbah, want ik had er ontzettende zin in. Weet je wat, in de krokusvakantie gaan we een kijkje nemen in Super-Besse , slechts 2 uur rijden of Le Mont Dor?©, nog dichterbij volgens de buren. Ha!

4 thoughts on “De party is over”

  1. Sommige mensen veranderen in monsters. Ik schreef er toevallig ook een stukje over, in dit geval als je hulp biedt. Je geeft ze een vinger, ze nemen je hele hand. En andere hebben dat dus als ze in een auto plaatsnemen.
    Een domme vraag:Je hebt toch niet betaald h?®?

  2. Tja, ach.
    Maar kijk eens wat dat allemaal teweeg brengt. Zus Bea blijkt daar in een grijs verleden ook te zijn geweest. Hoe is het nu weer mogelijk.
    Dat was 1971:

  3. lijkt me verstandig om van die “hun” toch maar “hunnen” te maken dat soort van Attila en co. Bij zulke “kiekens” nam ik de trein terug naar huis…

Comments are closed.