Elsschot

Gezellig na een borrel
Bart van Loo (m) en Alain Giebens (r) poseren na afloop met de interviewer

17 september presenteerden Bart van Loo en fotograaf Alain Giebens Elsschot, Antwerpen & Coraline in de Mulischkamer (of -ruimte, -hok of -zaal, geen idee) van de Centrale bibliotheek in Amsterdam. Bart van Loo kennen we natuurlijk allemaal van zijn Frankrijktrilogie: Parijs Retour (reizen en nareizen in de literatuur), Kok in Frankrijk (eten) en O Vermiljoenen Spleet (seks), de enige drie onderwerpen die er in Frankrijk en de Franse literatuur toedoen.
Dit nieuwe boek is een roman in vermomming, want hoewel de lezer wil weten of ze elkaar zullen krijgen, de ik en zijn Fran??üaise, wordt er ondertussen door de twee hoofdpersonen alleen maar over literatuur gepraat, of het nu Elsschot is of een van die Franse schrijvers waar Bart van Loo zo dol op is.

Cover van het boek

In het kort: de ik ontmoet in de boekhandel van de Biblioth?®que Nationale in Parijs een vrouw, die hij de rest van het boek probeert te imponeren en te verleiden. Zij, Coraline, doet precies hetzelfde, maar blijft tegelijkertijd gereserveerd, wat van belang is voor de ontknoping. Er wordt gepraat, gefantaseerd, getheoretiseerd over Elsschot, Antwerpen, huisnummers, cijfers, gedichten, de taal en er wordt al wandelend door Elsschots Antwerpen geflirt en gecharmeerd.
Het is geschreven in die kenmerkende smakelijke en vermakelijke taal van Van Loo, die zijn alter ego Bart niet ontziet en die mij er onmiddellijk weer toe bracht Elsschot te herlezen. Opvallend is dat de drie elementen van z’n trilogie hier geconcentreerd samenkomen: het reizen, in de vorm van nareizen (het boek is ook een speurtocht), eten en seks, of zoals sommige mensen zeggen: erotiek. Ik treed verder niet in detail, gaat het maar allemaal kopen en lezen.
En niet alleen op papier, maar ook live vermaakt Bart van Loo z’n publiek. Geef die jongen een aanleiding, ?¬©?¬©n woord en hij verzorgt een avondvullend literair programma, waarbij ook nog iets te lachen valt. Dus niet alleen zijn boeken kopen en lezen, maar hem ook boeken, het is allemaal mogelijk. Ik zei het al eerder, hij schrijft en vertelt zo aanstekelijk, dat je onmiddellijk meer van de Franse literatuur of – in dit geval – Elsschot wil.

Parijs,
Streetview van Google maps: rue d’Armaill?¬© in Parijs, het adres van Villa des Roses

Het verhaal ontstond doordat Van Loo de foto’s van fotograaf Alain Giebens (huisfotograaf van het Willem Elsschot Genootschap) in opdracht van datzelfde Genootschap van teksten voorzag, die een eigen leven gingen leiden en feitelijk de macht overnamen. Het is een mooi boekje geworden en het beeld van Giebens met veel Antwerpen volgt gelukkig niet al te letterlijk de tekst, ik bedoel dat de foto’s ook op zich ruim overeind blijven.

We (Siebe en ik) kwekten na afloop reuzegezellig en onderhoudend met Bart, die ik voor het eerst in het echt zag en met Alain, die ik daarvoor niet kende. Dat komt, hij is even goed als hij bescheiden is.
Het publiek bestond voornamelijk uit Elsschotliefhebbers, kreeg ik de indruk. Van het inleidende praatje dat de directeur Van Velzen hield is me alleen bijgebleven, dat hij allerlei tweederangs schrijvers noemde, maar naliet de grote jongens te noemen: Elsschot, Multatuli, Reve, Boon. Wat hij precies probeerde te zeggen, weet ik niet. Dat was gelukkig van geen enkel belang.

Een paar links:
Lees op Bart van Loo’s weblog wat er verder gebeurde.
De site van Alain Giebens.
Het Willem Elsschot Genootschap.