Schrijver A.L. Snijders signeert
Gisteren was de beurt aan schrijver A.L. Snijders om in de bibliotheek Pintohuis een voordracht te houden. De zaal zat bomvol en deze keer niet alleen dames van ongewisse leeftijd, maar ook heren en jongere belangstellenden. Voor wie hem niet kent, A.L. Snijders is niet de uitvinder, zoals hij zelf zei, maar houdt wel het patent op de afkorting ZKV, het Zeer Korte Verhaal, was columnist van het Parool en heeft toch alweer een flink aantal gebundelde ZKV samengesteld.
Het was een hilarische avond, waarin hij gespeeld bescheiden en pseudo-onhandig stukjes voorlas, die hij bijzonder vermakelijk aan elkaar kletste. Als je de kans krijgt zo’n praatje bij te wonen, zou ik het zeker doen.
Een feestje, dat was het.
Hanneke Groenteman plaatst af en toe op haar blog een stukje, zoals dit.
Published on 14 February 2011
in familie.
Omdat het Valentijnsdag is en Saar heel graag lieve dingen doet voor haar famiie, kwam ze met bovenstaand boeketje aanzetten. De hedendaagse snijroos is volstrekt geurloos, terwijl dat toch een van heur kenmerken is of zou moeten zijn, heur geur, maar daar hebben we jaren geleden iets op gevonden: een drupje rozenolie van de firma The Bodyshop.
Elke huisvrouw heeft zo haar geheimen.
Frambozenstekken
Kennen jullie RaspberryMaxx? Daar heb ik net op de zaterdagse biologische markt van de Nieuwmarkt – via twitter – 4 frambozenstekken gekocht en daarna een hapje geweckte framboosjes gegeten: die waren me daar lekker!
Volgende week gaan ze de Franse grond in en tot die tijd blijven ze in de goot om niet tot leven gewekt te worden. Half of eind augustus vruchtjes.
Leuke kraam, leuk bedrijf en leuke vrouw, op zaterdag op de Nieuwmarkt en dagelijks op twitter: @RaspberryMaxx
Arme Daan lag twee dagen geleden vredig in zijn slaaphok. Nu schrok ik wel vaker, als hij lag te slapen, want hij lag regelmatig zo stil in een hoekje, dat hij pas bewoog als ik het hok opendeed. Zou hij doof zijn geweest?
Hij nam als een konijn op zijn achterpoten een hapje groen aan. Ach, die Daan. De dikste cavia ooit, met een merkwaardig doordringende blik. Hij was al oud en cavia’s kunnen zomaar zonder aankondiging doodgaan zoals nu. Een van mijn favorieten, dikke Daan.
Ik schrijf de laatste tijd onregelmatig wegens verregaande lusteloosheid. Volgende week zal dat wel over zijn, als we weer in het Beloofde Land zijn. Bomen zagen en sneeuwklokjes kijken.
Laatste reacties