Met klimmers als de sperzieboon en ipomoea laat ik de tuin helemaal zelfredzaam zijn. Nooit meer tomaten opbinden. Handig, nietwaar? Nu alleen nog rijp worden, jongens.
Archive for July, 2011 Page 2 of 3
Deze bonen lieten me al op 1 maart het water in de mond lopen door de naam: stokspekbonen. We hebben er nu twee keer van gegeten en het is waar, ik heb in tijden niet zulke heerlijke sperziebonen gegeten. En terwijl de rest van de tuin zucht en steunt onder de gesel van de droogte, staan deze planten erbij alsof er niks aan de hand is. Tant mieux.
Geen draad, stevig en toch zacht en veel langer dan die sneue dingen van de AH. Maar vooral de smaak, die is uitmuntend. Dat komt misschien ook, omdat ze binnen een half uur na oogst op de bordjes liggen.
Deze hier zat gisteravond tegen het plafond van de slaapkamer.
De smurfen in 3D
Zaterdag gingen we vroeg de deur uit, omdat we ons voor 09:00 “ergens” in Guéret moesten melden, maar waar precies was niet duidelijk. Ik ging er vanuit dat dat dezelfde plek zou zijn als vorig jaar, tot we op de parkeerplaats van de Intermarché – waar we langsscheurden – een eend en mensen met clubpetjes zagen en ik nog net op tijd een U-turn kon maken om me daar te melden. Kuskus en gezellig, jongens!
We reden in optocht naar de plaats van bestemming, terwijl we halverwege het parcours van de Tour gingen volgen, toegejuicht door de talloze tourtoeristen, die hun campers in het gelid langs de kant van de weg hadden gezet. We wuifden koninklijk en met knikkende hoofden naar het volk, niet te uitbundig, want dan hou je dat niet lang vol, zoals we dat hadden opgestoken van Julie Andrews in de Hollywoodproductie The Princess Diaries.
De oldtimers mogen ook naar de Tour kijken
Iets voorbij de finish van de tussensprint stond de partytent van de ACVE, voorzien van tafels, drank, eten en een TV, die zijn stroom betrok van de demente bejaarden met hun begeleiders, die het terrein naast ons in beslag hadden genomen. Stoelen hadden we zelf bij ons, die tot grote hilariteit van iedereen, veel te laag voor de tafels waren. Het echtpaar met de Traction zorgde voor de maaltijd. Na de aperitiefjes (gapefruit- of cassiskir) werd er witte en rode wijn geschonken, waar we voor bedankten, ik omdat ik niks drink, als ik moet rijden en Y. omdat ze niks drinkt.
Meloen vooraf
Tussen de tomatensla en het vlees kwamen de bizarre reclameauto’s al langs, zodat we met z’n allen van tafel holden om langs de kant van de weg schaamteloos gillend te gaan bedelen. De bejaarde buren kregen de mooiste troep, petjes met parapluutjes, opvouwbare frisbies, plastic slurfen en idem handjes om mee te klappen. Wij scoorden zakjes snoep, worstjes, een opvouwbare asbak, 2 petjes, magnetische shit om aan de koelkast te plakken en een jeton voor winkelwagentjes aan een sleutelhanger, handig, die schijn ik te sparen. (Meer gekke voertuigen >>)
Het peloton
Vòòr en na de renners scheurden de begeleiders en de media met idiote snelheden en in zulke grote hoeveelheden, dat er geen einde aan leek te komen. Geen wonder dat er ongelukken gebeuren, echt volkomen krankjorem.
Na enige tijd verschenen de jongens en we vergaten bijna te juichen, zo druk waren we bezig met onze elektronica, en hup, ze waren alweer voorbij. Nou, dat was mooi, en daar moest op worden gedronken: champagne! We bleven nog lang hangen en keken tv, kletsten wat, informeerden waar onze clubgenoten woonden en maakten afspraken voor a.s weekend in Ahun. Toen de bejaarden vertrokken, viel meteen onze tv uit, maar geen nood, onmiddellijk werd het aggregaat aangeslingerd en konden we verder kijken.
Wat ons werkelijk verbaasde, was dat we niemand gedurende de hele dag naar de plee (die er niet was) hebben zien gaan. Wij moesten wel en ik heb uit solidariteit met Johnny Hoogerland tussen de struikjes mijn billen aan brandnetels gebrand. Of zouden ze hier veel grotere blazen hebben?
Ik liep zoals gezegd naar boven om dat gat in de weg bij daglicht te aanschouwen. De jongen van het waterbedrijf stond zich een beetje te vervelen in afwachting van zijn collega die in Guéret onderdelen aan het halen was. We raakten in gesprek.
Ik wilde weten hoe zo’n lekkage ontstond en dat kwam door de droogte, zei hij. Als het vriest of als het zo lang droog is, krimpt de grond en kijk, die buis ligt op een grote steen, links en rechts daarvan heeft geen ondersteuning meer en knak! een lek. Moet je dan eigenlijk al die buizen in beton gieten, vroeg ik. Welnee, zand, dat moest eronder, maar ja, dan moet dat wel structureel gebeuren.
Of ik uit Engeland kwam en wat ik van de Creuse vond. Ik gaf hem het antwoord dat ik altijd geef. De koeien keken ons ondertussen met grote ogen aan.
Wat een mooie dieren, hè, vond hij. Dat vond ik ook. Maar ken je de Saosnoise? dacht ik hem te horen zeggen, maar zeker weten doe ik het niet. Dat zijn de koeien die hier beneden aan de weg staan en waarvan ik toch altijd heb gedacht dat ze voor de melk waren door hun zoete gedrag en door het feit dat er nooit kalfjes bij staan, maar die bij wikipedia in het vleeskoeienrijtje staan. Die vond hij het mooist van alle runderen, en hoe lang zat ik hier nu en waren de mensen in het dorpje aardig? Heel aardig. En wat sprak ik goed Frans! (Ja, dat mag ook wel eens gezegd). En hoe was ik hier gekomen, met het vliegtuig en was het vakantie of had ik al pensioen, ja, ja, dat wilde hij allemaal weten. Ze gaan hier idioot vroeg met pensioen, dus ik hoefde me niet beledigd te voelen. Misschien.
Roest weggeschuurd
Ik heb hier een deux chevaux, zei ik, en mijn man heeft me hier gebracht. Een deux chevaux! Die wil mijn vrouw ook, dat was haar eerste auto! De mijne ook, de mijne ook! Hij vertelde voort over hoe en waar hij z’n vrouw had ontmoet, dat ze – paardenliefhebster – vanuit Orléans naar hier was gekomen, dat hij een paard voor haar had gekocht en een geitje, enzovoorts enzovoorts en dat die Engelsen de huizenprijzen opdreven door gewoon de vraagprijs te betalen, zodat een eenvoudige jongen zoals hij niet meer in staat was een huis te kopen, het bekende verhaal. De Engelsen, dat was nu toch afgelopen, nu de pond met een duizelingwekkende vaart naar beneden was gedonderd? Jaja, en hij had trouwens wel een koophuis, zelf helemaal opgeknapt, kende ik dat en dat dorp, jazeker, daar stond ook het paard met geit. Maar weet je hoeveel zo’n dier drinkt, een ramp met die droogte, want het beekje in het weiland stond droog, dus ze sleepten elke dag met water. En dan nog eten en dierenartskosten, pure diefstal, ging hij verder, toen ik te kennen gaf dat me dat ook wel leek. Maar hij zou wel punten scoren als hij een eend voor zijn liefje kocht, mijmerde hij verder met een olijke toet.
En zo namen we gezellig nog een tijdje het leven door, tot z’n maat belde die verdwaald en gestrand was in een dorp 4 km verderop. Ze hebben bij het waterbedrijf kennelijk geen tomtom in hun uitrusting.
Ik nam afscheid, want er moest o.a. weer aan de eend worden gewerkt. Zo kom ik de tijd wel door.
Laatste reacties