Archive for September, 2011 Page 2 of 2

Newer Entries »

The Juice Extractor

Published on 8 September 2011 in eten and Frankrijk. 8 Comments

Fruit
Artistiek stilleven

Ik zat met al die perziken van de buren, die ze zelf niet wilden, omdat ze niet echt lekker waren, en piekerde wat ermee te doen. Dat komt natuurlijk omdat ik ze te exotisch vind om ze zomaar op de grond te laten liggen ten prooi aan wespen en schimmels. En dat ik niks kan weggooien, een soort tweede-generatie-ikhebdeoorlognogmeegemaakt-syndroom.

Juice extracting
Juice Extractor!

Josephine riep via Facebook vanuit Portugal: een sapstoompan! en warempel, toen ik me daar even in verdiepte, leek me dat nu eens een goede aanschaf. De pan bestaat uit drie onderdelen, onder voor het water, boven voor het fruit en midden om het sap op te vangen, dat door de stoom uit het fruit stroomt door de gaatjes van het bovenste gedeelte. Midden zit een slangetje, die je maar in een fles of pot hebt te steken om alles gesteriliseerd en wel op te vangen. De boel daarna laten gisten en destilleren zit er dan helaas niet meer in.

France, postal parcel
Made in China

Ik bestelde er een paar dagen geleden een bij Amazon.fr en om 12:00 werd hij bezorgd door de nieuwe postbode, met wie ik tot vandaag slechts een enkel woordje heb gewisseld van het bekende rijtje, merci, bonne journée et au revoir, of à demain.
- Ha, l’extracteur de jus! riep ik verheugd, en vond het jammer dat ik dat niet in het Engels kon roepen vanwege de star-trekachtige naam: The Juice Extractor. Of Doctor Who.
Omdat de postbode een wenkbrauw optrok, legde ik uit: pour extrair le jus des fruits, des pêches, des pommes, des raisins, n’importe quoi!
Of je er ook met kon ontpitten (dénoyauter) , vroeg hij, maar dat was niet nodig, zei ik, je mikt alles er gewoon in en de stoom doet de rest. Pitten en schillen blijven bovenin achter.
- Oh, u spreekt tegenwoordig goed Frans, zei hij. Krijg nou niks! Een beetje me lopen te beledigen. Buurman P. lachte zich een deuk toen ik hem dat verontwaardigd vertelde.
Ik begon na het lezen van de gebruiksaanwijzing meteen met het eerste kilootje perziken, die al aardig op weg waren oneetbaar te zijn, om eens te kijken wat er zou gebeuren. 50gr suiker op 1 kilo, was het devies.

Preserving jar
Pot met suiker staat al klaar voor de eerste serie

En ja hoor, het water in de onderste pan (3/4 gevuld) kookte al snel en na 45 minuten had ik mijn eerste pot perziksap. Een kind kan de was doen, makkelijker kan niet, fluitje van een cent enzovoorts. Met nog een tweede pot sap die ik gemaakt had zonder pitten om te vergelijken en een paar glaasjes, ging ik bij de buren langs (bistro à domicile), Die kunnen proeven, en dat niet alleen, ze kunnen het ook onder woorden brengen.
- Maar dat is niet slecht! Echt niet! Lekker, hoor! Je kunt wel proeven dat de perziken niet top zijn, maar het is heel drinkbaar (buvable) en moet je voorstellen met goede zoete rijpe perziken! Die tweede mag iets meer suiker hebben. Neen, een geweldig ding, die Juice Extractor!

Peach juice
Verrassende kleur, dat perziksap

Kijk, dat zijn testers waar je iets aan hebt. Morgen gaan we na de rest van de perziken, appels en tomaten proberen. Ha, dat is leuk! En dat is iets wat ik kan doen, terwijl de computer beeld aan versturen is en ik beide processen beurtelings in de gaten moet houden. Ik moet morgen ook nog paddestoelen zoeken, want die zijn weer gesignaleerd. Druk, jongens.

Koopt meer fotoboeken!

Published on 6 September 2011 in Amsterdam, boeken and fotografie. 4 Comments

In mijn kast staat een exemplaar van Hans Aarsmans Hollandse Taferelen, ooit persoonlijk bij de fotograaf zelf gekocht tijdens de feestelijke presentatie, compleet met een afdrukje. Ik heb het bekeken en bij de andere boeken gezet. Op Bol.com zie ik – ik schreef er al eerder over – dat het goedkoopste tweedehands exemplaar 300€ doet. (En/of Aarsmans Amsterdam, waar precies hetzelfde voor geldt.)
Hoeveel gulden kostte dat toen? Dat weet ik niet meer. Fl.25? Laat het fl.40 geweest zijn, maar dat fotoboeken een goede investering zijn, is al eerder gezegd door weer iemand anders en die had gelijk.

Siebe Swart

Dit najaar krijgen de lezers en fotoliefhebbers een kans om weer een geweldige investering te doen. Mijn man en wettige echtgenoot Siebe Swart laat samen met vormgeefster Els Kerremans dit najaar een boek het daglicht zien, dat al voor de verschijning tot de klassiekers gerekend mag worden: Het Lage Land, Nederland en het Water.

Siebe heeft de laatste paar jaar met de bekende bezeten discipline die hem zo kenmerkt, vooral luchtfoto’s gemaakt van het Nederlandse waterlandschap, stromend water, de zee, hoogwater, laagwater, rivieren, dammen, sluizen, waterkeringen, voormalige dijkdoorbraken, grachten, dijken, de getijden, enzovoorts.
Dat alles komt in een schitterend vormgegeven boek (laat dat maar aan Els Kerremans over) en zal ook later in het jaar als expositie Land van Lucht en Water te zien zijn in Huis Marseille.

Jullie kunnen de activiteiten van het maken van het boek volgen op Facebook. Doe maar. Klik op Like, dan volgen er ook uitnodigingen voor de presentatie en de opening.

Siebe Swart, still uit de film
Still uit film: Strijken Stuw Sambeek

Siebe heeft voor dit project ook gefilmd, kijk op vimeo voor een kleine selectie.

En koop het boek, want als je het uit hebt, kun je er een paar jaar later bij bol.com minimaal 10x zoveel voor krijgen. Echt waar.

Het Lage Land
Els Kerremans, Typography Interiority & Other Serious Matters
Huis Marseille
Het Lage Land op Facebook

Het gaat maar door

Published on 3 September 2011 in deux chevaux and Frankrijk. Closed

Preserving glass label

Gisteren sloeg ik de wekker dood en schrok toch nog min of meer op tijd wakker voor de tweede ronde aardappels. Deze keer had ik ons eigen mandje meegenomen en een petje van de ACVE op mijn kop, want met dat gebuk en kijken naar de grond viel mijn kuif steeds voor mijn ogen. Dat mandje had ik om het lossen te vergemakkelijken, we vullen een mand en legen die in een stevige zak. Als de mand te groot is voor iemand zoals ik, kost het teveel kracht om dat tot het eind vol te houden. Kwint ging gezellig mee, ving nog een muis(=rat), die hij meteen opvrat en er zat ondanks de ondraaglijke hitte verder zo’n vaart in, dat we alle aardappels die ochtend binnenhaalden.
Iedereen vermaakte zich met de wonderlijke vormen die sommige patatten aannamen. Soms zat er een hele serie Siamese tweelingen en driekoppige monsters op een kluitje en we vroegen ons af of het genetische afwijkingen waren, of dat het aan de grond ter plekke lag.
- Als je aardappels wil, moet je ze pakken, hoor, zei buurvrouw P.
Dat was lief. Ik deed vooral voor de gezelligheid mee, niet om er materieel beter van te worden.

Vandaag bleek de vermoeidheid en spierpijn feitelijk niet aanwezig, dus ik deed allerlei nuttigs en besloot met het oog op het uitje van zondag het grilletje (calandre) van de eend te vervangen. Ondertussen kwam volgens afspraak de zoon van een bevriende boer van het dorp verderop voor een verkennend gesprek aangaande een fosse septic, waar hij verstand van heeft. Twee druppels water z’n vader en een typische Creusois: hartelijk, serieus, open, intelligent en zonder enige dubbele agenda. (De vader had ik ooit in dat dorp tijdens een wandeling aangesproken.) Ik moet nu een stapel papieren bij de mairie halen en dan kijken we verder.

Preserving jars

Toen ik na veel gepruts en gedoe die nieuwe grill had bevestigd en terugkwam van de boodschappen, wenkte buurman P. me. Hij had in de kelder nog allerlei oude weckpotten gevonden, alsjeblieft, ik kreeg ze cadeau. Wat is dat toch voor een heerlijk dorp hier?

Walnuts

Nu moet ik als een gek de appels en perziken verwerken – alles cadeau gekregen – en hop! daar donderen de walnoten alweer naar beneden. De vleeschpotten van Egypte is het hier! Ik kan het bijna niet aan. Morgen maar eerst naar een of ander wielerkoers, dan zien we weer verder. Ik moet al me om 07:30 melden. Op zondag. Het lijkt het platteland wel.

Newer Entries »