Het gaat maar door

Preserving glass label

Gisteren sloeg ik de wekker dood en schrok toch nog min of meer op tijd wakker voor de tweede ronde aardappels. Deze keer had ik ons eigen mandje meegenomen en een petje van de ACVE op mijn kop, want met dat gebuk en kijken naar de grond viel mijn kuif steeds voor mijn ogen. Dat mandje had ik om het lossen te vergemakkelijken, we vullen een mand en legen die in een stevige zak. Als de mand te groot is voor iemand zoals ik, kost het teveel kracht om dat tot het eind vol te houden. Kwint ging gezellig mee, ving nog een muis(=rat), die hij meteen opvrat en er zat ondanks de ondraaglijke hitte verder zo’n vaart in, dat we alle aardappels die ochtend binnenhaalden.
Iedereen vermaakte zich met de wonderlijke vormen die sommige patatten aannamen. Soms zat er een hele serie Siamese tweelingen en driekoppige monsters op een kluitje en we vroegen ons af of het genetische afwijkingen waren, of dat het aan de grond ter plekke lag.
– Als je aardappels wil, moet je ze pakken, hoor, zei buurvrouw P.
Dat was lief. Ik deed vooral voor de gezelligheid mee, niet om er materieel beter van te worden.

Vandaag bleek de vermoeidheid en spierpijn feitelijk niet aanwezig, dus ik deed allerlei nuttigs en besloot met het oog op het uitje van zondag het grilletje (calandre) van de eend te vervangen. Ondertussen kwam volgens afspraak de zoon van een bevriende boer van het dorp verderop voor een verkennend gesprek aangaande een fosse septic, waar hij verstand van heeft. Twee druppels water z’n vader en een typische Creusois: hartelijk, serieus, open, intelligent en zonder enige dubbele agenda. (De vader had ik ooit in dat dorp tijdens een wandeling aangesproken.) Ik moet nu een stapel papieren bij de mairie halen en dan kijken we verder.

Preserving jars

Toen ik na veel gepruts en gedoe die nieuwe grill had bevestigd en terugkwam van de boodschappen, wenkte buurman P. me. Hij had in de kelder nog allerlei oude weckpotten gevonden, alsjeblieft, ik kreeg ze cadeau. Wat is dat toch voor een heerlijk dorp hier?

Walnuts

Nu moet ik als een gek de appels en perziken verwerken – alles cadeau gekregen – en hop! daar donderen de walnoten alweer naar beneden. De vleeschpotten van Egypte is het hier! Ik kan het bijna niet aan. Morgen maar eerst naar een of ander wielerkoers, dan zien we weer verder. Ik moet al me om 07:30 melden. Op zondag. Het lijkt het platteland wel.