Verworpenen der aarde

Santa CruzSouvenir uit Bolivia

Ik keek laatst naar de Belgische TV en kon bijna niet verdragen wat ik zag. In De lange weg naar Europa volgt Shoaib Sharifi, een Afghaanse journalist, landgenoten die op een hartverscheurende manier een beter leven willen beginnen in Europa. Kijk maar eens naar de trailer. Wat een onmacht, wat verschrikkelijk.

Nu zat ik van de week met onze werkster te praten, die van El Condor, als jullie je dat nog herinneren. Ze was na 10 jaar eindelijk weer eens in haar vaderland Bolivia geweest, dit keer met haar man en met een Nederlands paspoort. Zij zelf komt uit Santa Cruz, de grootste stad van Bolivia, warm, tropisch en vochtig. La Paz, de hoofdstad ligt veel hoger en heeft dus een ander klimaat.
Ze vertelde hoe haar stad was veranderd en dat er heel veel daklozen op straat woonden. Hele families met 10 kinderen of meer zaten op straat en beschouwden dat stuk als hun huis.
– Ze drinken alleen maar alcohol, ze zijn naakt en leven gewoon alsof de stad niet bestaat, zei ze.
Wat?
– Ja, ze hebben geen kleren aan en meisjes van 9 hebben seks (“niknik”) op straat, en ze maakte ter illustratie bewegingen als zijnde getrouwd.
Wat? H?¬Æ? Tjesus! Maar waar komen die mensen dan vandaan, zijn ze hun huis uitgezet? Het waren jungle people, zei ze. Jungle people? Indianen of Inca’s? Want die heb je daar ook, weet ik. Neen, geen Inca’s, jungle people.
En wat moeten die jungle people dan in zo’n krankzinnige stad? Ze waren uit de regenwouden verdreven, vertelde ze, want – en dat gebeurt in het hele Amazonegebied – die werden r?¬?cktsichtlos gekapt voor bananen- of sojaplantages. En nu zitten ze ontheemd in de straten van Santa Cruz en leiden een verstoord leven met alcohol, zonder kleren tussen de auto’s en de krankzinnigheid van de drukste stad van Bolivia. Ik moest over twee jaar maar meegaan, zei ze, toen ze mijn ontzetting zag, dan kon ik foto’s maken en de wereld kond doen van alweer de grote shit en uitwassen van het kapitalisme, ik blijf een kind van mijn moeder.

Weet je wat, we sturen er een echte fotograaf naartoe, zoveel kost zo’n reisje niet. Maar of iemand nog wil luisteren naar deze verhalen of er iets aan wil veranderen, daar heb ik weinig vertrouwen in. Je schaamt je dood en je bent tegelijkertijd bijna volkomen machteloos. Ik heb zin om eens stevig te vloeken.

2 thoughts on “Verworpenen der aarde”

  1. Ja, die doe ik al. Nu wilden ze ook een afdeling in Amsterdam/Nederland oprichten en ik kreeg een mail of ik vrijwilliger wilde worden, maar dat ging me te ver.
    De mensen die geld lenen betalen flinke rente en de uitlener moet ook extra betalen. Het is dus een bank. Waar blijft dat geld? Betaal daar dan je personeel voor, bv iemand die de website vertaalt (zo iemand hadden ze nodig).

Comments are closed.