Op zoek naar horens

Cattle

Er zijn nog weinig koeien met horens (of hoorns) hier in de buurt en als je er weer een aantal hebt gezien, valt pas op hoe gek die hoornloze hoofden eruit zien. Nog gekker zijn deze dames: die sprieten lijken alle kanten op te staan, alsof ze ontvangst hebben.

Neen, dan onderstaande Charolais: zo’n knap symmetrisch toetje. Ze liep na de eerste schrik snel weg, terwijl die van boven steeds dichterbij kwamen. Ik kan weer een tijdje vooruit met mijn modellen.

Hoe lief ze er ook uitzien, zonder gevaar zijn ze niet. Van de week hoorde ik nog het verhaal van een boerin hier uit de buurt, die 15 jaar geleden door zo’n koe was gedood. De hoorn was dwars door haar been gegaan, vertelde buurman F. die even langskwam vanuit Ch?¬¢teauroux en altijd van alles op de hoogte is.

Cow, Charolais

(Ik realiseerde me vanacht plotseling dat die Limousines van gisteren natuurlijk gewoon een spelletje Annemaria Koekoek met me aan het spelen waren.)

Ferme jongens

Hay and paddock
Twee paarden en een dwergkoe

Ik moest tegen mijn zin de grens van ons departement over, omdat ik een afspraak had met een mevrouw, die een cuisini?¬Ære in de aanbieding had met een grotere schoorsteenpijpopening dan die van ons. Die grens ligt hier niet zover vandaan en het vreemde is, ik vind zo’n ander departement (87) er heel anders uitzien.
Ze hebben daar om te beginnen veel schapen, overal zie je schapen. De weilanden (met schapen) zijn groter en het verkeer is er verschrikkelijk. Jullie merken wel dat hier een provinciaaltje aan het woord is en dat komt omdat de N145 in de Haute-Vienne in een tweebaansweg verandert, terwijl dezelfde hoeveelheid verkeer langsdendert, wat zeg ik, er rijdt een krankzinnig grotere hoeveelheid vrachtwagens tussen Poitiers en l’Occitane (de weg tussen Vierzon en Montauban, als iemand dat iets zegt). In Frankrijk zijn ze verkeerstechnisch vergeten dat mensen ook nog van west naar oost en andersom willen reizen en dat doen ze vooral op de N145 in de Haute-Vienne, bleek toen ik in die kleine 2cv mijn leven waagde.

Two horses
Zonder eten vinden ze ons niet interessant genoeg

Ze had me per telefoon uitmuntende instructies gegeven, zodat ik op het afgesproken tijdstip kennismaakte en achter haar aan naar een of ander gehucht reed. Zo kom je nog eens ergens. De dame bleek een fokster Рop kleine schaal Рvan paarden uit de Comt?©, van die gezellige stoere knapen met blonde manen. Over het fornuis waren we het na een beetje pingelen al snel eens, dus daarna liet ze me haar dieren zien. Ach, wat heerlijk was dat nu toch weer. We dronken Clooneykoffie en kletsen en kletsen, tot ik weer terugreed en me afvroeg hoe ik in godsnaam dat loodzware ding ooit thuis zou krijgen.

Als je zulke buren hebt als wij hier in ons lieve dorpje, hoef je je daar geen zorgen over te maken. Ik was eerst op zoek naar een aanhanger, we hebben immers een auto met trekhaak, jammer dat die zich nog voorlopig nog in Nederland bevond, toen Sylvie zei kun je straks om 4 uur? En neem een stuk plastic mee want het regent. Zo!

Met zijn drie?¬¥n reden we zonder een vergissing dezelfde weg weer terug, waartoe ik de eerste keer allerlei ijkpunten in mijn kop had geprent, een ?¬©tang rechts, een bord met chalets links, enzovoorts, tot we ons bij de poort meldden. Met een touw, een pallet en een trekker met vork zet je zo’n ding op een aanhanger. Ik stond erbij en keek ernaar en liep in de weg.

Rosi?®res cuisini?®re
Hij Ze staat

JP en zijn maat Tintin pakten hem de volgende dag op alsof het een lege kartonnen doos was en zetten hem op zijn plek. H?®? Echt waar.
Nu staat hij hier in de keuken te loeien en is zo heet, dat ik op iets grotere afstand moet gaan zitten. En wat is-ie mooi!

Kletskoek onderweg

French landscapeUitzicht vanuit de 2cv

De tijd snelt weer als een razende voort, terwijl je hier op het platteland tegelijkertijd overal ruim de tijd voor moet nemen, alleen al omdat alle afstanden groter zijn.
Donderdag deed ik een rondje diversen, te beginnen bij de melkboerderij. Ik heb de weg er naartoe al eerder beschreven: je daalt van ons bergje af, steekt de weg (D951) naar Aigurande over en klimt hun bergje weer op. Als je je omdraait, zie je onze Puy. Het mistte in de dalen en ik moest de lichtjes aansteken, want het zicht was zo’n beetje 3 meter. Bij Giraud straalde de zon tegen een strakblauwe achtergrond.

Mevrouw zat niet op haar plaats naast de koelkast. Haar kruk was weggegleden, nadat hij aan een tafelpoot was blijven hangen, vertelde haar schoondochter desgevraagd. Mag ik van de gevallen bejaarden die van 79 jaar? Kwartet! Zover is het nog niet, de oude dame is nummer drie in de reeks en ze heeft gelukkig niks gebroken, alleen haar rechterkant is zo blauw als de hemel boven de boerderij, zeiden ze. Na nog een gesprekje over koeien met horens (die bijna niet meer zijn te vinden) en wintervacht (Charolais krijgen krullen), die ik allemaal als schildermodel wil hebben, reed ik door langs herenhoeve Le Terail, die ondanks de hoogte in de mist lag, zodat ik niet kon zien of er iemand thuis was.

Horned livestockWeigerachtig gehoornd vee blijft op afstand

Verderop trof ik de voorzitter van de autoclub voor zijn huis, die daar toevallig net op het punt stond iets nuttigs te doen met een tractor. In de aanhanger zat een van de grote Duitse herders, die met zijn twee?´n aan een ketting (ieder zijn eigen) uiterst aggressief de boerderij bewaken, en die hier een watje bleek, nog erger dan buurhond Rafale, door sommigen van ons expres abusievelijk Rafel of Rav?®l genoemd.

De voorzitter gaf een flinke klap op mijn dak en zei: Mooie bak met roest! en of ik zijn laatste aankoop wilde zien. In de schuur stond een spiksplinternieuwe deux chevaux, twee jaar ouder dan de mijne, maar alles nieuw, geen krasje of foutje te bekennen. Het was model club, dat was weer minder vanwege de vierkante koplampen en dat nieuwe, nee, ik heb toch liever een beetje patina en daar bedoel ik geen roest mee, maar een rimpeltje hier en daar, dat ziet er toch een stuk overtuigender uit, zei de oude vrouw. Ik liet natuurlijk niets merken en sprak mijn bewondering uit. De ALV van volgende week kwam nog even ter sprake, want er waren tegenkandidaten voor zijn functie. Wie zou dat ondankbare werk in vredesnaam willen overnemen?

Het volgende adres was de firma Dubar, waar de kettingzaag opgehaald moest worden. Meneer Dubar dacht dat ik voor de gezelligheid kwam en zette het op een vrolijk kwekken, waar ik meteen gebruik van maakte: of hij nog een tweedehands cuisini?®re ?† bois wist en ik legde uit dat de aansluiting naar de kachelpijp door roest was afgebroken en dat hij (zij) daardoor niet meer goed trok.
– Moet je een advertentie bij France Bleu per telefoon aanmelden, riep hij, terwijl hij wees naar de hoek van de werkplaats, waar de radio stond te pruttelen. Aha. Heb je zo’n rubriek ook niet bij Radio Noord-Holland?
Maar was dat ding niet te lijmen of te solderen? Het was gietijzer, en dat was misschien wel met kachelkit (Quoi? Kachelkit!) of mastiek te doen, maar daarvoor moest de kachel uit en dat kwam een beetje slecht uit op dit moment. Hij legde gedetailleerd uit hoe ik dat moest aanpakken en goed, als in de lente de kachel uit kan, zal ik me daar mee bezig gaan houden.

Goats' cheese from the CreuseEen stukje stokoude geitenkaas

Op een lege markt waren de kooplui al aan het opruimen. Geitenmie aarzelde mij bovenstaand stuk kaas te verkopen: hij is van september, je moet ervan houden, hoor! en ze gaf me een stukje om te proeven. Goedemorrege, dat sloeg een gat in mijn slokdarm! Met een slokje wijn en een stukje brood ging het wel gaan (allait bien aller), dacht ik, dus doe maar.

French landscape
Bijna thuis

Vlak bij huis kwam ik in het gehucht La B. onze beoogde fosse-septiquebouwer tegen, met wie ik door het raampje van de eend nog een en ander doornam. Doodmoe en schor van het eindeloze gekwetter kwam ik thuis. Je moet hier geen haast hebben.

Ziekenbezoek

Contents of my pocket

Altijd de inhoud van de oude broekzak in de nieuwe doen, heb ik mezelf jaren geleden ooit geleerd, dan vind je nog eens iets en bovendien was je het dan niet mee. Geen kikker, dode muis of geld deze keer of andere dingen die je al een tijdje kwijt bent, maar toch nuttige zaken zoals afrikaantjeszaadjes, waarvan ik er in de tuin al een paar zag ontkiemen. Nu niet te hard van stapel lopen, jongens, het kan zomaar gaan vriezen.

Heavy easel

Het ezeltje dat Saar me cadeau deed, is heel handig, maar net iets te licht. Van Siebe kreeg ik de tip in de vorm van de klassieke truuk die fotografen in storm en tegenwind gebruiken: verzwaren die handel en in mijn geval met een plastic zak met stenen en jawel, dat gaat goed. Een doekje staat nu in de grondverf, een ander krijgt een tweede laag. Ik had nog een totaal vastgekoekte vouwezel in de schuur staan, die met geen mogelijkheid te verstellen was, tot ik het wondermiddel WD-40 erop losliet. Jammer genoeg sloeg ik er eerst een stuk hout af, toen ik de vaste koek probeerde los te rammen tikken, maar dat is te repareren. Hoop ik.

View from a room

Gistermiddag ging toch even bij mijn vriendin Lucienne langs in het ziekenhuis, v/h sanatorium van Sainte-Feyre, waar ze na de zoveelste val thuis weer in terecht is gekomen. Ik schat dat ze de laatste 12 maanden 8 maanden in het ziekenhuis heeft gelegen of gezeten in haar geval, want ze zat magertjes in een ziekenhuishemd voor zich uit te staren, toen ik binnenstapte. We praatten wat over de dieren, eten en de moestuin. Hoelang ze nog moest en wat er hierna zou gebeuren, ze wist het niet.
– J’attend, zei ze, zoals alle keren hiervoor.

Eigenlijk dacht en hoopte ik dat ze in Gu?¬©ret zou zitten, zodat ik twee vliegen in een klap kon slaan: de oud-burgemeester (81) van onze commune (uit de jaren ’70) was vorige week in het caf?¬© waar hij een borreltje dronk, niet goed geworden en in alle ijl naar Gu?¬©ret afgevoerd. Hij had het vernieuwen van de batterij van zijn pacemaker te lang uitgesteld, werd gezegd (“sa pile!’) en ik dacht, wat een geluk dat hij in het caf?¬© zat, want wanneer zou hij gevonden zijn, als het thuis was gebeurd? Maar goed, twee ziekenhuizen in een middag, dat zag ik niet zitten, zo geweldig goed ken ik hem nou ook weer niet, maar even langsgaan omdat ik er toevallig toch ben, dat kan best. Een ander keertje dan maar weer.

Kachel aan en au boulot!

Kolenstook en houtfornuizen

Granny's chair
Koppie thee erbij

Kleine update:
1. De familie is nog niet vertrokken of de bejaardenstoel staat al naast het fornuis. Dat leest een stuk aangenamer.

Coal stove
Ouderwetse warmte

2. In de salon brandt de houtvreter op kolen, een stuk veel effici?´nter en rendabeler dan hout, blijkt. Als iedereen hier is, durf ik niet zo goed kolen vanwege koolmonoxidevergiftiging, die je ook van aardgas kunt krijgen, maar die bijna iedereen (ik) associeert met kolen door de gevallen van kolendamp uit mijn jeugd. Lees het nieuws er maar eens op na. Ik laat gewoon alle tussendeuren open. Ik schrok toch even van Beppie die illegaal op het bed bleek te liggen:

Parson Russel terrier asleep
Ze doet het nog een beetje

3. En er belde van de week naar aanleiding van mijn advertentie een mevrouw, die een houtfornuis te koop had, precies hetzelfde model als het onze, te zien aan de uiterst vage telefoonkiekjes die ze opstuurde, maar ze wilde pers?© niet zakken in prijs (400,-), terwijl ik toch zo leuk de techniek van die BBC-antiquairs toepaste:
РWat dacht u van 150 euro, h?®?
Ik geloof dat ze beledigd was. Ze ging er helemaal niet op in. Nou ja, dan niet. De buren vonden het ook een belachelijk hoog bedrag. We hebben geduld.

(4. Het eerste doekje is opgezet. Heel slim dat ik de houtskool in Amsterdam heb laten liggen, very smart, Maria, very smart. Even aan buurman Paul vragen of hij nog iets heeft liggen.

5. En kijk die koolmees, het is een drukte van belang rond het Aldivogelrestaurant:
Great tit foraging
Stiekem genomen vanuit het raam, als ze me zien, durven ze niet. De schuwe roodborsten laten zich wel zien, maar niet fotograferen. De mussen, waar de buren me voor hebben gewaarschuwd, hangen nog rond aan de andere kant van ons dorp, erg jammer.
)