Ziekenbezoek

Contents of my pocket

Altijd de inhoud van de oude broekzak in de nieuwe doen, heb ik mezelf jaren geleden ooit geleerd, dan vind je nog eens iets en bovendien was je het dan niet mee. Geen kikker, dode muis of geld deze keer of andere dingen die je al een tijdje kwijt bent, maar toch nuttige zaken zoals afrikaantjeszaadjes, waarvan ik er in de tuin al een paar zag ontkiemen. Nu niet te hard van stapel lopen, jongens, het kan zomaar gaan vriezen.

Heavy easel

Het ezeltje dat Saar me cadeau deed, is heel handig, maar net iets te licht. Van Siebe kreeg ik de tip in de vorm van de klassieke truuk die fotografen in storm en tegenwind gebruiken: verzwaren die handel en in mijn geval met een plastic zak met stenen en jawel, dat gaat goed. Een doekje staat nu in de grondverf, een ander krijgt een tweede laag. Ik had nog een totaal vastgekoekte vouwezel in de schuur staan, die met geen mogelijkheid te verstellen was, tot ik het wondermiddel WD-40 erop losliet. Jammer genoeg sloeg ik er eerst een stuk hout af, toen ik de vaste koek probeerde los te rammen tikken, maar dat is te repareren. Hoop ik.

View from a room

Gistermiddag ging toch even bij mijn vriendin Lucienne langs in het ziekenhuis, v/h sanatorium van Sainte-Feyre, waar ze na de zoveelste val thuis weer in terecht is gekomen. Ik schat dat ze de laatste 12 maanden 8 maanden in het ziekenhuis heeft gelegen of gezeten in haar geval, want ze zat magertjes in een ziekenhuishemd voor zich uit te staren, toen ik binnenstapte. We praatten wat over de dieren, eten en de moestuin. Hoelang ze nog moest en wat er hierna zou gebeuren, ze wist het niet.
– J’attend, zei ze, zoals alle keren hiervoor.

Eigenlijk dacht en hoopte ik dat ze in Gu?¬©ret zou zitten, zodat ik twee vliegen in een klap kon slaan: de oud-burgemeester (81) van onze commune (uit de jaren ’70) was vorige week in het caf?¬© waar hij een borreltje dronk, niet goed geworden en in alle ijl naar Gu?¬©ret afgevoerd. Hij had het vernieuwen van de batterij van zijn pacemaker te lang uitgesteld, werd gezegd (“sa pile!’) en ik dacht, wat een geluk dat hij in het caf?¬© zat, want wanneer zou hij gevonden zijn, als het thuis was gebeurd? Maar goed, twee ziekenhuizen in een middag, dat zag ik niet zitten, zo geweldig goed ken ik hem nou ook weer niet, maar even langsgaan omdat ik er toevallig toch ben, dat kan best. Een ander keertje dan maar weer.

Kachel aan en au boulot!