Publicit?©

France, cows / LimousinPoserend koetje

Tjongejonge, wat ben ik druk bezig vandaag met reclame.
Om 11:30 had ik pas in de gaten dat het al half twaalf was en ik moest nog naar de markt. Eerst naar de slager, waar ik eergisteren voor de buurvrouw boodschappen deed en waar ik me toen bekend maakte als schilder van Limousins, naar mijn prentbriefkaarten greep en ontdekte dat ze nog thuis op tafel lagen, ongelooflijke prutser die ik er ben.
Nou, de slager, zijn neef en de aanwezige klanten vonden ze prachtig: “Chic!”, door het Prisma-woordenboek o.a. vertaald met: “Mieters!”.
– Ik ga ze inlijsten, zei de slager. Hoho! Dat was niet bedoeling, ze moeten natuurlijk wel een echt schilderij in hun zaak hangen, wat zullen we nu krijgen? Ik nodigde de hele zaak nog van harte uit om een kijkje te gaan nemen in de Salle Polyvalente in St. Sulpice le D. van 8 – 22 april.

Bij de verzekeringsmevrouw twee panden verderop herhaalde zich de procedure, waarbij ik in 1 moeite ook de verzekering van de eend naar beneden lulde vanwege een heel erg laag kilom?©trage, een woord dat ik ter plekke verzon, maar het juiste bleek te zijn.

Door naar de familie Feyt, aka De Slisser op de markt, verkopers van varkensvlees, gevogelte en af en toe een koe.

Familie Feyt in augustusFamilie Feyt in augustus 2009

Ik liet mijn plaatjes zien en wilde vragen of ik langs mocht komen om de varkens en de kippen op de kiek te zetten, want ik wil mijn onderwerpen uitbreiden, maar ze vroegen meteen hoeveel zo’n doekje moest kosten, omdat ze nog iets moois wilden hebben ter verfraaiing van hun winkel bij de boerderij. Zo! Ha! En natuurlijk was ik van harte welkom, er was altijd wel iemand en bovendien hadden ze hele mooie haan met schitterende kleuren. Nog beter, als ik een opdracht krijg, kunnen ze zelf ook nog de maten bepalen. En hoe klassiek, een haan in Frankrijk. Ik ga er morgenochtend onmiddellijk naartoe. IJzer smeden etc.

New born calf/ work in progressOlieverfschets van een pas geboren kalf

Verderop stond Kruidenvrouwtje met een dame met een hond te kletsen, die (de mevrouw) me aanraadde Radio Creuse te bellen, toen ze hoorde waar ik mee bezig was en neen, dankjewel, de Charolais hoefde ze niet, ze was totaal in de Limousins. Kruidenvrouwtje legde mijn kaarten duidelijk zichtbaar tussen haar koopwaar en schreef erbij waar en wanneer dat moois live te bewonderen viel. Ook stom dat ik geen wervende folders bij me had gestoken. Ik moet nog veel leren.

Young cows having their mealKijk die lieve diertjes me nu allemaal aankijken

Op de terugweg reed ik alweer langs die grote stal waar al die koeienkoppen elke dag om 12:00 aan het eten zijn, maar deze keer was de boer er bezig met een trekker, dus ik remde en stopte. Hetzelfde ritueel, ik maakte me bekend, noemde onze buurman JP als referentie en liet hem de foto’s van de schilderijen zien, terwijl ik vertelde dat die en die zijn koeien waren, want dat was ook zo. Of ik nogmaals een paar foto’s mocht maken, want ik vond het elke keer zo’n prachtig gezicht, die koeien aan de maaltijd van midi, dat ik er speciaal voor omreed, wat ook weer waar was. Dat mocht natuurlijk, zei deze vriendelijke man, ik zet mijn trekker wel even verderop en vervolgens vertelde hij over de koeien:
– Kijk die Holsteiner heeft een kindje gekregen van deze (Limousin)stier en dat is dat zwarte kalf. Een heel mooi kalf vond ik.

One dairy cow between the LimousinsEen melkkoe tussen de vleesleveranciers

– En daar achteraan, binnen die hekken, zie je, daar ligt er een, die kan elk moment kalven. En die koe, die daar alleen staat, die heeft haar kalf verloren (“Ach, wat zielig”), maar ze heeft er nu een van een tweeling geadopteerd, want het is een hele lieve koe.
Dat was hij zelf ook, een sympathieke en zachtaardige Creusois.
Het viel me op dat de koeien helemaal niet schuw waren, zei ik, ze bleven gewoon dooreten terwijl ze wel naar me keken, zonder wantrouwen.
– U houdt zeker heel veel van dieren, vroeg de boer. Jazeker. (Hij had ook een foto van het portret van Kwint en een van het kalf gezien.) Dat dacht hij al, want zoiets voelden die koeien, zei hij. Ik mocht alles fotograferen wat ik wilde, maar hij moest verder.

Wat een lieve mensen allemaal hier, h?®? Echt hoor, wat een land, zeg ik voor de zoveelste keer.

Nu moed verzamelen om de radio te bellen.