Vissen

Bucket full of fish
Bess steekt haar neus weer eens in andermans zaken

Om 10 uur wandelde ik eens op mijn gemak met Bess naar het ?¬©tang, waar zich volgens welingelichte kringen vandaag een vishandel zou bevinden. Toen we toevallig het jonge echtpaar B. op de quad tegenkwamen, dachten ze dat ik eigenlijk al te laat zou zijn. Ik behoefde geen vis, maar foto’s, dus dat gaf niks.

France, fishing and emptying the tank

Bij de vijver hing allerlei volk rond, vooral jongetjes die piepkleine visjes met hun net opvingen, als ze met het spoelwater dreigden weggegooid te worden.
Ik zei een ouder echtpaar beleefd gedag, waarvan de vrouw opmerkte:
– Ik ken u niet.
Ik legde uit waar ik woonde, in het huis van Monique, een toverspreuk die bij iedereen boven de 75 altijd werkt.
– Monique! Dat is mijn nicht, riep de oude dame, onmiddellijk heel wat toeschietelijker (wat zei ik?). Maar wat spreekt u goed Frans! Die Engelsen bij ons, die spreken geen woord, enzovoorts. Ik doe het er echt niet om, maar de Engelsen, onze eigen buurman uitgezonderd natuurlijk, die hebben op dit gebied geen beste reputatie.
– We praten altijd met zo’n klein woordenboekje, zei ze, de Hoe en wat in het Frans mutatis mutandis dan, en haar nicht belde nog elke dag. Ja, dat is ook algemeen bekend, de vorige (echte) eigenaar van ons huis belt, als ze een slokje op heeft, op de gekste tijdstippen naar iedereen van 80+ van onze commune, triest genoeg.

Empty fishpond

Ik pak zo dadelijk bij buurman P. nog een stukje Luik-Bastinaken-Luik mee voordat ik naar de Salle Polyvalente rij, waar de tombola van de expositie gaat plaatsvinden. Het nummer van de catalogus is het lotnummer. Er zijn kunstboeken te winnen, geloof ik. Er is niet veel verkocht dit jaar.
Hoogste tijd dat er in dit land een ruk naar links komt met hart voor kunst en cultuur. Aan de buren zal het niet liggen.