PR

France, danse from the CreuseDansende Creusoises

Afgelopen vrijdag reed ik met een eend vol koeien naar Saint-Sulpice-le-Gu?©retois, waar zaterdag een expo van 1 dag zou plaatsvinden tijdens de 15e ontmoeting van alle Saint-Sulpices van Frankrijk, waar ik als artiste peintre voor was uitgenodigd. Bij de ingang van het dorp hing het bekende bordje: Free WIFI. Omdat ik geen mens kon vinden, meldde ik me bij de Mairie, naast de kerk, waar ze de man met de sleutel van de kerk belden. In afwachting daarvan vroeg ik naar die gratis WIFI. Oh, dat werkte alleen in de directe omgeving van de Mairie en daar moest je een account voor aanmaken. Nou, laat dan maar zitten. Neen, natuurlijk, ik begon onmiddellijk op mijn mobieltje e.e.a. in orde te maken, tot een vriendelijke meneer van de gemeente zich hijgend meldde. Die had gehold.
Ik deponeerde de doekjes, kletste wat met hem, bewonderde de kerk en vertrok weer. Ik vergat verder die hele WIFI.

Mairie of Saint Sulpice le Gu?©retoisHet gemeentehuis

Ze zouden zaterdagochtend koffie met viennoiserie serveren, met zang en dans van het plaatselijke volksdansgenootschap, dus ik was van de partij. Ik kende werkelijk niemand behalve een andere schilderes van gezicht, er was geen G?¬©rard Delafont (burgemeester) te bekennen of een ander lid van de gemeenteraad van ??nze Saint Sulpice. Bij het eten onder de baldakijnen op de sportvelden was ook die enige bekende verdwenen, dus ik drong me gewoon ergens op. Dat viel heul niet mee. De niet-Creusois bleven lekker departementaal bij elkaar klitten en ik bleek bovendien aan de koude kant terecht te zijn gekomen, namelijk een clubje uit Val d’Is?¬Ære, dat helemaal niet van plan was met mij een praatje te beginnen. Nou moe, ik dacht toch dat deze bijeenkomst ter bevordering van vriendschap en vrede was georganiseerd?

Exhibition in French church
In de kerk

Het enige wat een vrouw met enorme spekarmen naast me zei was: U heeft wel een heel sterk Engels accent! waarop ik me moest beheersen om niet een opmerking te maken over die Franse vrouwen die ondanks alle room en boter altijd zo slank bleven, want gaat even iemand anders beledigen, zeg. Nee, daar was ik net even te deftig voor. Grappig, zei ik, hoe zou ik nu toch aan dat accent komen? Er kwam daarna geen woord meer uit.

De bediening was een hartelijke groep mensen uit het dorp die grapten, lachten en kletsen zoals het hoorde. We werden volgepropt met crudit?©s, aardappeltaart met heerlijke ham, sla met geitenkaas en een bord met taartjes, die er bij mij echt niet meer bij konden.
Ik zei de mensen gedag die wel met me hadden gepraat, kreeg bisous van de lieve meneer met de sleutel en reed weg in de 2cv met mijn taartjes, die ik aan buurvrouw Germaine (90) zou gaan geven, die daar immers dol op is.

L1200186.jpgToetje

Dat kwam goed uit, want toen ik thuiskwam, stond ze op het punt om te gaan hooien, zoals elk jaar, strooien hoedje, klompen en een houten in huisvlijt gemaakte hooihark, dus ik kon haar met zachte hand weer naar binnen lokken. Ze mag helemaal niet meer helpen, omdat ze dat niet meer kan, de arme schat.
РIk snij ze in twee?´n, zei ze, hier neem jij ook. Ze zegt niet tu maar vous, toch klinkt het als tu.
Nee, ik had al veel teveel gegeten.
– Mais vous avez la ligne! Zou je denken? Ik trok mijn bloesje een eindje omhoog en liet haar mijn overbodige vet zien.
– Maar je moet ook niet te mager zijn, mager is niet mooi! zei ze, terwijl ze aan het tweede taartje begon. Ze was haar hooiplannen gelukkig weer vergeten.

Parson Russell terrier
Bess zit te suffen op een kale grond

De fosse septique is ondertussen vrijwel klaar en nu kan ik fijn, als ik dit weekend weer terug ben, de krankjoreme hoeveelheden rotsblok en stenen gaan rapen, die de grond door al dat gegraaf heeft prijsgegeven, voordat het gras of de brandnetels weer gaan groeien en ik de tanden van de grasmaaier erop breek.

Buurman F. en ik hebben in razend tempo een hek in elkaar gezet, alles is klaar voor de komst zaterdag van kleine Baby Blauwoog. Maar eerst feest morgen in Amsterdam en een dagje in de trein.

Filmpje van de dansers. De jongen van Radio Bleu is er ook op te zien, die ik tevergeefs probeerde te verleiden mij te interviewen, ja straks, zei hij om ervan af te wezen.

(Die WIFI ga ik later nog eens bespreken.)