Cultuur

House near the old railway station
Vanuit het oude station, vlakbij de bank, de kerk en zaal Apollo

Ik reed donderdag via de bibliotheek (waar ik nog in een discussie belandde of de Intermarch?© in Dun nu echt zoveel duurder zou zijn dan alle andere grandes surfaces, ik en de rest van mijn omgeving vinden van wel, de dames van de bieb niet) naar vriendin Lucienne (85), die ik toch weer tamelijk opgetogen aantrof in gezelschap van nog steeds haar dochter en de jonge kater, die zich had ontwikkeld tot een mooie beige kat met een zwarte snuit en een paar ballen, die keurig afstaken tegen het wit van zijn billetjes.

We praatten wat tot ik door moest naar Dun om geld te trekken en kwam toevallig mevrouw notaris bij de flappentap tegen, waarmee ik even de stand van zaken doornam: de kinderen, de school, het leven en de cultuur.
– Kom anders zondag gezellig naar het concert hier in de kerk, zei ze, terwijl ze een folder uitvouwde met het programma: koorzang en na afloop Gl?¬?hwein (vin chaud) en hapjes, in zaal Apollo.
Apollo, dat is de bioscoop waar ik nog nooit een mens (of een film) heb gezien, maar die de uitstraling heeft van een enorme vergane glorie, dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Dat koor was natuurlijk dat koor van het stukje hiervoor, hoe toevallig is dat nu weer? Goed, goed, zoveel koren heb je hier nu ook weer niet in de buurt. Nieuwe kansen.

Morgenavond zal ik verslag doen met foto’s. Ik ben weer helemaal op de integratietoer.

Oh ja, de herdershond Bleu moet nog. Momentje.

6 thoughts on “Cultuur”

  1. Je bent maar druk. Een soort van druk waar ik heel jaloers op ben. Geen druk van buiten. Ik word gek van de ouders van mijn leerlingen

  2. Het is me ook niet duidelijk, ik heb nu ongeveer alle mailadressen doorgelaten.
    Net terug van mijn avondje uit, verkleumd door stilzitten in de kerk, maar ik heb de dirigent gesproken, die echt heel goed was. Waarom zien alle koordirigenten er hetzelfde uit?

    Morgen een verslag. Nu warm worden en droog, na een hele dag stortregen.

  3. Dat wacht ik dan maar af. Het is nu 20 over 5 (17) en ik ben wakker sinds 2 uur vannacht. Combi van druk van buitenaf (1. plotselinge dood jonge vriend v A. en 2. verschrrrrr…irritante en onheuse mail van een ouder) en hormonen.
    T. zegt dan: moet ik in een diepvries liggen? Hij heeft een dubbel dek, wil zn hemd nog wel es aanhouden onder de pyjama en ik lig dan bovenop de dekens. In een hempie.

  4. Ach nou toch.

    Die ouders van tegenwoordig! De eerste keer dat we live met een agressieve ouder te maken kregen, was toen ene Ricky geen avondvierdaagsemedaille kreeg omdat hij maar 3 avonden had gelopen, waarover (over welk feit) de vader van Ricky zo in woede ontstak, dat hij de bovenmeester, die de medailles uitdeelde, in mekaar sloeg, of in ieder geval aanviel.
    Wat er ooit van die Ricky terecht is gekomen, weet ik niet, maar je houdt je hart vast. Die kinderen hebben nog nooit het woord NEEN gehoord, denk ik.

    (Je reactie bleef weer hangen bij de ballotagecommissie, ik begrijp het niet)

Comments are closed.