Herdershond of total loss

Some limousin cattle

Omdat bovenstaande koeien zondag niet meer in dit veld stonden, ik bedoel deze wei – ik zeg veld omdat ze hier van champ spreken – besloot ik die met beide honden over te steken, ook al in de hoop nog een klein champignonnetje de Paris te vinden en daarnaast natuurlijk om de knallende jagers te vermijden.
Ik had het hek nog niet achter me gesloten of ik zag beneden naast de rechterheg een hert knetterhard weghollen. En ik dacht dat die wei leeg was!
De honden hadden door hun geringe lengte niets in de gaten, maar het leek me verstandig hun aandacht af te leiden met een hoog stemmetje en een brokje, vooral toen ik er aan de linkerkant nog een zag spurten, die de weg overstak, op het maisveld links door een heg wilde, klem kwam te zitten, zich omdraaide en verdween in de richting van het huis van de King of the Septic Tank Olivier. Dat zag ik allemaal gebeuren, terwijl die twee sukkels me hoopvol aankeken met de geur van frolic in hun neus.

Die gekke Bess holt en springt op die vlakte altijd als een jonge hazewind, zoals dat bij elke hond gebeurt die op een onmetelijke vlakte wordt losgelaten. Als ze rustig aan de riem wacht, blijkt ze een soort Parkinson-achtige aandoening te hebben, waar ze in het gewone leven verder geen last van lijkt te hebben. De achterpootjes trillen, maar niet als ze ligt, loopt of holt.

We liepen door, ik zag iets wits en dacht ha, een paddestoel, tot ik even omkeek en daar Bleu 100 meter verder met zijn neus aan de grond gekleefd in een noodgang het spoor van dat verdomde tweede hert zag volgen. Hij reageerde niet op gefluit, geroep, niks, hij stak de weg over en zat al in het maisveld. Wel knap dat hij dat allemaal kon ruiken, jammer dat hij er doof van was geworden.

Ik riep en rende en riep en rende, zo hard en zo g?‚Ñ¢nant, zo hard had ik in jaren niet gegild of gerend! De hond verdween in de verte, ik zag een grijze stip op dezelfde plek in de heg klem komen te zitten als dat hert. En omdat die sukkel godzijdank het spoor daardoor enkele minuten bijster was, kwam hij weer in mijn alfa-zone, zodat ik hem kon grijpen. Bess had toen pas door wat er aan de hand was en wilde de jacht voortzetten. Yeah, right, Bess.

En ik dacht dat ik een gehoorzame herder in huis had genomen! Blijkt het een ordinaire puberale jachthond.

Head of a young border collie (6 months)Who, me?

8 thoughts on “Herdershond of total loss”

  1. Hij laat zich nog steeds zo zoet ondersteboven vallen, als ik hem aai, en dan krijgt hij een idioot glimlachje op zijn gezicht. De buurhond Rafel (Raphale, ook xborder) lacht altijd echt naar me met haar bovenlip omhoog, waardoor ze moet niezen.

  2. Het komt uiteindelijk goed. Zelfs bij de onze die nu (ze is 5 jr) eindelijk los kan lopen bij ons. Maar zij had wel een zware rugzak bij zich toen ze bij ons kwam wonen. Er zit zoveel energie en werklust in die honden, dat ze af en toe uit de band springen. 🙂

  3. Hij mag pas met 9 maanden aan het werk en ik heb tot op heden alleen een 3-daagse workshop bij de Chambre d’Agriculture kunnen vinden qua activiteiten. Daar ga ik toch naartoe omdat die misschien contacten voor me hebben.
    Nu lopen we elke dag 2 x 1,5 uur inclusief trainen, lig zit sta: op afstand, onmiddellijk komen (geintje zeker), blijven, stop!, haal Bess, waar is je bal? naast lopen, met en zonder riem etc.
    Voor die Chambre moet je wel als boer ingeschreven staan, maar ik neem aan dat ik dat ledennummer wel van de buren mag lenen.

  4. Ze houden van uitdaging: dus moeilijke zoekspelletjes en behendigheidsoefeningen vinden ze meestal fantastisch. Zodoende worden onze hersenen goed aan’t werk gezet.

  5. Ja, dat doen we ook. Maar het leukste zoekspelletje was vandaag alweer een hert, dus meneer verdween onmiddellijk via een wei het bos in nadat hij het spoor gespot had. Hij kwam na een tijdje weer opdagen. Ze waren allebei, ook de kleine witte, tamelijk hysterisch met hun neus aan de grond aan het speuren, dus ze moesten wel aan de riem. Met zijn twee?´n zijn ze helemaal niet meer te houden.
    “Je hebt een geweer nodig”, zei mijn vriend Paul.

    Mijn eigen zoekspelletje was snel afgelopen, toen ik een c?®pe midden op het pad vond, pikinski en we konden naar huis, haha.

Comments are closed.