Sheepdogperikelen

France, one woman and her dogsVoor de kapel van Le Mas Saint Jean halverwege de wandeling

Om Baby Bleu iets te doen te geven ben ik me aan het ori?¬¥nteren m.b.v. boeken, filmpjes kijken en internet in het algemeen om te zien wat tegelijk haalbaar en leuk is. Zo’n border schijnt namelijk te moeten werken lees ik overal, anders gaat hij zelf iets verzinnen. Ik lees daarom van Nij Vyas, Sheepdog Training and Trials, A Complete Guide for Border Collie Handlers and Enthusiasts, ook al omdat ik hier op het platteland zit en de schapen als het ware voor het oprapen liggen.

France, sheepGisteren veekeuring in Dun-le-Palestel op de heetste dag van het jaar

Een paar schapen, dat lijkt me wel wat, want ik zie me al lopen met een kuddetje, terwijl de gazons van de buren en het openbare gras van de commune gratis en voor niks worden bijgehouden.
– Weet je hoeveel die dieren eten? vroeg realistische vriendin P., want wat ga je ze dan in de winter geven?
Nou ja, hooi of zoiets. Hoeveel eten die dieren dan eigenlijk? Lang zoveel niet als koeien of paarden, dacht ik. Ze (de schapen) aten vroeger ‘s winters gedroogde bladeren en takjes van de bomen waarvan de fagots worden gemaakt, vertelde buurman P. me.
Tja, dat is een probleem, vooral als je nu hier in de buurt het gemiddelde weitje of grasveld ziet: br?ªl?©, grill?©, door een aanhoudende hittegolf met zonder regen. Je moet ze drenken (dat kan door naar een beekje te gaan) en nu dus hooi geven, omdat er helemaal niks te meer van een weiland te grazen valt. Daar gaat je wintervoorraad.

Voorlopig lees ik en heb dankzij de site en instructies van Fluitjespiet (“Fluitje voor Borderline honden“) van een bierdop een fluitje geknutseld, waar ik na een halve dag pielen en klooien eindelijk geluid uit kreeg. Dat lijkt op het willen kunnen diabolo?¬¥n meer dan veertig jaar geleden (weet je nog, Ing?), ik zal en moet het verdomme kunnen.

Ik schaam me eigen nergens voor

Gisteren floot probeerde ik gezellig in de auto met de 2e van Mahler mee te fluiten, toen we de kleine Bleu naar de rivier in La Celle Dunoise meenamen. Werd dat op prijs gesteld? Denkelijk niet.
Dat autorijden is ook therapeutisch voor het ventje, want hij kotste de eerste keren na een lange aanloop van kwijl de bank onder. Autostress. Nu hij merkt dat er een koude rivier aan het eind van de rit wacht, lijkt het over te zijn, althans, ik dicht hem allerlei gedachten toe, een typisch gevalletje van humanizing waaraan de client?®le van de Dog Whisperer zich in elke aflevering schuldig maakt.

Kijk hem eens lekker apporteren!

Morgen een klein overzicht van de moestuin, als daar tenminste nog iets van over is, na de aanhoudende droogte en de genadeloze gesel van de koperen ploert.

8 thoughts on “Sheepdogperikelen”

  1. Ik wilde ook ooit schapen houden. Niet gedaan dus. Hebben gauw last van wolvlieg (leggen hun eitjes in de vacht en maden eten dan stuk schaap op als je’t niet in de gaten hebt.)Ganzen drijven is ook een sport. Onze border heeft idd te weinig werk en heeft zich als taak opgelegd om alle ramen in de gaten te houden ivm poezen buiten. Er zijn een boel leuke spelletjes te leren…Ze zijn zo allemachies slim.
    Ja, daar zeg je wat: diabolo 🙂

  2. Inderdaad, veel korte stukjes met de auto en telkens aan het einde iets plezierigs voor de hond, doet wonderen bij een hond ivm wagenziekte. Wij spreken 3x van ondervinding. Drenten zijn niet zo’n goede chauffeurs of convoyeurs* ( de honden toch niet, over de drentenmensen spreek ik me niet uit)
    *sorry bestuurders en autobegeleiders

  3. Als ik in huis of de auto fluit, reageert geen hond. Buiten tijdens de wandeling komen ze aangestormd. Dat moet ook weer niet, maar ja, ik kan nog niet commandofluiten: Hier! Stop! Lig! Sta! Links! Rechts! Lopen maar! Kijk! Een braam!, van die dingen…

    Qua autorijden: we hebben Bess, die tijdens de hele route altijd en eeuwig hijgt. We hadden Kwint,

    die er dol op was en nu hebben we Bleu, die er zijn twijfels over heeft.

Comments are closed.