Katten

Cat in a basket
Kat jammert de hele wereld bij elkaar, de arme ziel

Klein verslagje om de tijd tot 09:00 stuk te slaan.
Gisteren lokte ik de twee katten vrij simpel naar binnen, ik had de salon katvriendelijk en -veilig gemaakt, een blokje hout op de deur geschroefd om de boel te blokkeren. Het ventje vindt alles even interessant, maar moedertje houdt niet van binnen. Maar ja, niks aan te doen, de operatie moet met een nuchtere maag plaatsvinden.

Ik sliep onrustig, stond gewoon om 06:00 op, dronk een kopje thee en ja, hoor, daar was vriendin P, die riep: moet ik de kat nu voor je vasthouden, want ze zit bij mij binnen om te eten! Kom snel met je mandje!
Holymoly! Hoe kan dat nou?
In de salon zat kleine vent die meteen begon te spinnen toen hij me zag. Moeder was inderdaad nergens te bekennen en de ruit van het raampje achter was gesloopt. Daar zitten geen luiken.
We moesten er hartelijk om lachen, ik in mijn pyjama, de buren in hun werkpakken.

Little cat in the house.
Dikmans wil spelen

Nu zit ze hier naast me in het mandje en ik vertrouw zelfs dat niet, ze is namelijk nu bezig ook dat te slopen. Ze heeft gepist, ruik ik. Honden uitlaten doen we wel na de dierenarts.
Ik denk dat de kleine gewoon te dik was om zijn moeder door het gat te volgen. Die vreet dan ook van 4 walletjes: bij mij, buurman P, buurvrouw P en zijn moeder wierp hem gisteren nog een muis toe.

Behendigheid


Bleu doet hele slome behendigheid in het bos

Een klein filmpje tussen de bedrijven door. Elke avond laat ik de hond in bovenstaande apenkooi uit en speur ondertussen naar kastanjes en paddenstoelen. Die c?®pes, ik weet het niet.
Ik heb een bepaalde vindplaats vanaf begin juli bijna dagelijks gecheckt, tot mijn geduld eindelijk afgelopen zaterdag beloond werd met een paar dikkerds op een kluitje (foto onder). Let ook op de ene girolle, die zich daar in de buurt ophield. En dat was het dan.
Elke vierkante meter van het bos achter ons dorp heb ik afgesnuffeld, maar helemaal niks. Ja, girolles en girolles en nog meer girolles. Ook lekker, hoor.

Ceps and other autumn things

Wat betreft de katten: dankzij een aantal heel erg lieve en gulle mensen is het gelukt een enorme katteninvasie te voorkomen en de diertjes, die nu niet worden geboren, te behoeden voor een leven van zwerven, asiel of erger. Ik bedank iedereen nogmaals hartelijk. Aan de beloning wordt gewerkt.

Vrijdag om 9:30 worden ze nuchter verwacht in Dun le Palestel. Dat nuchter-zijn en het vervoer is nog een andere kwestie. Het zijn buitenkatten die echt nooit binnen willen komen. Ik denk dat ik ze donderdagavond als ze komen eten, opsluit in de salon, de enige ruimte waar geen ontsnappingsmogelijkheden zijn en/of honden. En daarna nog eventjes in een transportmandje zien te proppen, haha.

Nu moet ik weer hollen, later meer, over de doop van de kleine Inez en over vriendin Lucienne in het maison de retraite.

Crowdfundingverzoek

Last sip before leaving us
Legenestsyndroom

Ja, mensen, het laatste kind is helemaal volgens afspraak gisteren naar haar nieuwe familie vertrokken. Ik heb het over de katjes. De kleine lurkte een uur voor vertrek nog bij haar moedertje, waardoor ik denk dat ze (de moeder) tot gisteren in ieder geval nog onvruchtbaar was. Ik heb behalve de oudste zoon nog geen kater gespot.

Zover laten we het niet komen, ik heb afgesproken met L’??¢cole des Chats, een club die zich bezig houdt met het bevorderen van de sterilisatie van loslopende katten, dat ik moeder en zoon van 6 maanden bij de dierenarts ga afleveren, zodra dat kan.
Don’t call us, we call you, is het devies geloof ik, maar ik ga toch bellen, want is de brief die ik moest sturen wel aangekomen?
Zoon P?©p?© I is de kitten van april en heeft zich ontwikkeld tot een vrolijke woesteling die merkwaardige spelletjes speelt met een van de jonge hanen. Als ik de kippen ga voeren, holt hij altijd met me mee. Gewoon lopen is er niet bij.

French kittens with their mother
Drie van de zes kinderen uit 2011 met de oermoeder van de buren

Moedertje is een kind van een de kinderen van de zwarte kat van de buren van het grote huis, die dat met grote stelligheid durven te ontkennen. Een centenkwestie natuurlijk, hoewel ik dat in dat onaangename gesprek nog niet eens ter sprake bracht.
Jammer, jammer, die kleine rimpel in de spiegelgladde vijver van het paradijs in ons dorpje. Zolang je met ze aan de borrel zit, is het reuzegezellig, typische bartypes, zeg maar. Ik ben niet boos, ik ben teleurgesteld. Genoeg hierover en streep erdoor.

Ik heb al genoeg bij elkaar geharkt dankzij een paar gulle gevers om de moeder nu te laten helpen, er ontbreekt alleen nog een klein bedrag om de zoon hetzelfde lot te laten ondergaan. Daarna mogen ze hier blijven zolang ze willen, ze krijgen elke dag te eten, ze slapen in de schuur in het stro of op hun kussen en ‘s avonds speel ik een tijdje met ze.
Dat komt ook omdat ze de schuur waar het kippenvoer staat, muis- en loirvrij houden. Voor wat hoort wat. De honden zijn het er niet mee eens, maar die hebben niets in te brengen.

jonge haan
Haantje in potlood

Dus de vraag aan mijn lezers is of die een klein bedrag zouden willen schenken, want ik kan sinds mijn ontslag de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen, ook al omdat ik niet geschikt ben voor het zzp’erschap.
Gulle gevers die 35‚Äö?ᬮ of meer willen geven, ontvangen bovendien een gesigneerde (niet ingelijste) potloodtekening van hun huisdier of kip, kat, hond, koe of welk dier dan ook. Ik ben met elk bedrag(je) heel blij.
Correspondentie graag via de mail, telefoon of het contactformulier (anders krijg ik nog meer spammers en phishers op mijn dak).

Nou? Is dat leuk of niet? Bedankt alvast!

Inondations

After the flood
Modderstromen in ons dorp

Zoals ik al eerder meldde heeft de regen van twee weken geleden hier in het Beloofde Land nogal wat schade aangericht. In het zuiden regende het nog een beetje door en terwijl de aarde hier in de Creuse alweer kurkdroog is, kun je kano?´n door de straten van Montpellier. Zoek maar op Youtube.

Vriendin P zat enorm te jammeren over bovenstaande modder, want ze hadden op die akker waar vorig jaar de tarwe stond, gras gezaaid bij wijze van teeltwisseling. Dat zaad lag volgens haar nu op een hoopje beneden, maar ik had al v??or de blubber een groen waas zien ontstaan en we kennen allemaal haar optimistische kijk op problemen en rampspoed.

Ik kon er niet veel medelijden mee hebben: haar zoon is in hoog tempo bezig heggen, muurtjes en bomen weg te halen, waardoor de wind, de modder, de regen en de wilde zwijnen vrij spel hebben gekregen.
Het is allemaal kortetermijndenken, het maait makkelijker, je hoeft minder bochten te maken en met de moderne grote machines is het ook wel te begrijpen. Maar stom en voorspelbaar is het wel, blijkt nu.

Repairing the streets
Drie man personeel en ?©entje die werkt. Comme toujours

Vroeger (vroeg?¢h), zei buurman P , waren er heggen ?®n greppels voor de afwatering, ze waren niet gek toen.
En die muurtjes, die prachtige muurtjes, die zeker van v??or de revolutie zijn en die bovendien markeerden van wie welk stukje grond was, die liggen nu aan de kant gesmeten. In het bos zijn ze gelukkig nog overal.
Tijdens de Tour dit jaar konden we zien hoe de muurtjes in Engeland gekoesterd en onderhouden worden en hoe aantrekkelijk dat er allemaal uitziet. Zo zag het er hier ook uit. Vroeger dan. Het is om te huilen.

French landscape
Geen muurtje of heg meer te bekennen, wacht, een heg in de verte

Het landschap hier is sinds de 15e eeuw niet erg veranderd, zegt schrijver Jean-Marie Chevrier in een interview in La Montagne (waarover een volgend keer meer), behalve dan dat de oude aankleding nu aan het verdwijnen is.
Op die lege plek achteraan op de foto boven stond bijvoorbeeld een Romeins ch?¢teau Рik neem aan dat buurman P een castellum, een fort bedoelt Рen de weg ernaartoe was geplaveid met van die mooie Romeinse straatstenen.

Toen we het er laatst weer eens over hadden in het kader van Alles Wordt Maar Zonder Aarzeling Naar De Klote Geholpen, excuse my french, vertelde hij dat de stenen van dat fort gerecycled waren en te bewonderen zijn in de gevel van het pand naast de middelste apotheek in de Grande Rue van Dun en in die van de meisjesschool in Villard.
Dat ga ik dit weekend eens eventjes bekijken, want wanneer heeft dat dan plaatsgevonden? Negentiende eeuw of eerder?

Stone-paved ancient Roman road.
Aarde en grind weggespoeld, oude steen komt tevoorschijn

De weg dus naar dat fort, was in feite de weg van Naillat naar Aigurande, kennelijk een belangrijke route in de tijd van de Romeinen. Bij Cassini kan ik hem zo een-twee-drie niet vinden.

Die weg was verdwenen onder het asfalt of grint met aangestampte aarde, zoals zoveel Romeinse wegen en zoals al eerder gemeld, maar door de stortbuien kon ik laatst toch een glimp opvangen van hoe het was geweest. Er was daar van alles gevonden, onder andere een aantal merkwaardige ijzeren bollen, die de apotheker, die amateur-archeoloog was, zou laten onderzoeken. Nooit meer iets van vernomen. Buurman moest er weer hartelijk om lachen.

Van echte vooruitgang is in dit departement – misschien gelukkig ook maar – geen enkele sprake. Toch maar eens de burgemeester aan zijn lelijke jasje trekken of er niet iets aan die afbraak kan worden gedaan.