Pikorde

Curious chickens

Toen de kleintjes buiten mochten spelen in de caviaren (cavia-ren), dromde het toompje er onmiddellijk omheen. Niet omdat ze die kleintjes zo schattig of interessant vonden, maar omdat er eten in de ren stond. De kleintjes hadden geen idee. Het agressieve gepik van de groten beschouwden ze als een lollig spelletje. Ik hou ze nog maar even gescheiden.

Over pikorde gesproken, omdat ik door een akkefietje uit het verleden dit weekend weer eens voor de verandering in een bui van somberheid en machteloze woede verkeerde, rommelde ik in oude teksten, geschreven in eenzelfde staat van machteloze woede. Jullie denken, waar heeft ze het over, maar dat ga ik nu even niet uitleggen.

Er moet nog wel veel worden herschreven en geredigeerd en wie (Ik heb al een boek) zit er in godsnaam op een boek te wachten, maar de lol en de verrukkelijke wraakgevoelens die het schrijven toen opleverde, zijn er nog steeds.

Ik beschrijf – klein voorbeeldje – de zoveelste oplichter die het bedrijf wordt binnengehaald:
Pelle was een gebruinde gladjakker, type BMW-rijder, erg precies op zijn uiterlijk en van zijn lengte moest hij het ook niet hebben, want hij was net zo lang als de Baas. Zijn haar lag in symmetrische golven tegen zijn schedel gevleid en we zagen hem nooit zonder een roze Lacoste-polootje. Een beetje pafferig smoel had hij wel, hij leek op een te korte Ken van Barbie, die enigszins aan de drank was.

Een beetje googelen levert een verrassend accuraat beeld op:

Dikke Ken

En elke overeenkomst met bestaande personen, levend of dood, berust op puur toeval, dat spreekt vanzelf. Kijk, ik ben weer helemaal vrolijk.