Koud en rillerig

Bleu posing next to the firewood
Bleu poseert uit eigen beweging

Jongens, ik ben al bijna 2 weken ziek, verkouden, koorts en grieperig. Had ik nu maar die gratis bejaardenprik genomen!
Siebe is er en ik lig met kruiken en alle truien aan in bed te rillen. ‘s Ochtends denk ik dat het over is en om 11:00 stort ik weer in. We wachten geduldig af tot het voorbij is.

The firewood
Vriendin P is even bezig geweest

Vriendin P (75) die precies even ziek is, maar uit beton gegoten, heeft van de week al bovenstaand hout in der eentje gestapeld. Haar zoon beseft niet dat ze geen 20 meer is en bekloeg zich dat de rij niet 100% kaarsrecht was. Dat mag ik natuurlijk niet doorvertellen, maar mijn mond viel wel even open, dat begrijpen jullie.

Ik ben hier aan het laatste beetje hout begonnen en wacht met nieuw bestellen tot ze weer beter is. Ze zagen altijd met z’n twee?¬¥n de meterstukken voor me in drie?¬¥n en dat kan ik haar toch niet aandoen? De nachten zijn gelukkig niet koud.

Drawings for the exhibition
Drie tekeningetjes

Waar we wel genoeg van hebben is die verdomde regen. Ik bagger door de blubber als ik het kippenhok open- en dichtdoe. De eieren zitten onder de modder dankzij de Brahma’s, wier bevederde pootjes grijs zien.
Ondanks het stopzetten van de legkorrels vier maanden geleden, weten ze er elke dag toch 8 eieren uit te persen. Ik weet niet meer wat ik ermee moet. Ik denk dat ik ze op internet te koop ga aanbieden.

Echinacea
Ik had deze natuurlijk nog! Lijst besteld en hup, in de verkoop

Dit weekend opent de jaarlijkse expo hier en vriendin P vroeg: waarom schilder je niet een mooi boeket bloemen?
Ja, waarom niet? Omdat me dat niet boeit. Maar weet je wat, ik ga er eens eentje proberen. Thema van de volgende expo in het volgende dorp is: Les Fleurs. Komt dat ff goed uit.
Meer woorden weet ik er hier niet uit te persen.

Ik wou dat ik beter was.

Vossenjacht

The killed chicken and rooster

Ja, lieve lezers, de ramp heeft dit jaar al weer vroeg plaatsgegrepen, mijn liefste haan Mr Big en de kip Moedertje, die twee jaar geleden als enige broedde zijn het slachtoffer geworden (ten prooi gevallen aan etc) de vuige honger van een vos. Die vos kan er niks aan doen, die heeft een huis vol hongerige koters en een paar muizen voldoen niet.

Omdat Bleu de boel in de smiezen had, kon ik de lichamen van beide dieren bergen, neen, ik klets, de vos liet Mr Big los toen Bleu hem woedend toeblafte vanachter het tuinhek. Moedertje had een vastloper gekregen van schrik, want ik kon geen fatale schade ontdekken en de arme haan was nog niet dood, maar zwaargewond. Vriendin P wilde het nog even proberen, maar zijn nek lag open en hij hing slap in mijn armen, de arme ziel. Dat ging niet meer goed komen. Ze heeft hem op mijn verzoek uit zijn lijden verlost.


Hup! Pak ze!

Nu lopen we elke ochtend een enorme ronde dwars door de weilanden waar het gevaar dreigt en klimmen over hekken en door hagen. Bleu vindt dat het wel het allerfijnste. Bess blijft altijd achter om muizen uit te graven. Dat is irritant, want dan loopt ze niet door en is ze plotseling OI-doof. Moet ik helemaal terug om haar op te halen.

Dat probeer ik Bleu nu te leren. Hij snapt het wel, maar Bess niet.

Naschrift: ze gaan zo dadelijk een battue op de vossen houden. Wel zielig natuurlijk, maar ze zijn overal en met veel. Dan krijg je na een tijdje zoiets.
Dead fox

Dagje onderweg

Hunting cartridges
Op weg naar het station in de werkauto van de buren

Eindelijk na bijna vier maanden kwam het bericht van het in diesel gespecialiseerde centre technique aka de garage, dat de auto klaar was, met exact dezelfde diagnose die ik na vijftien minuten zoeken op de fora op internet al gesteld had: distributieriem was een tandje versprongen ter hoogte van de benzinepomp, dus kaput en moest worden vervangen. Ik denk eigenlijk dat de monteur zijn kop pas onder de kap is gaan steken toen ik echt begon te zeuren.

Had hij begin december niet eind januari gezegd? Het is nu 18 maart, 18 maart! Haast hebben we hier niet in het Beloofde Land en dat is heel goed in deze hysterische wereld. Rieleks!

(Over kaput gesproken, toen we laatst de laatste etappe van Paris-Nice zaten kijken en geletruidrager Tony Gallopin in de tijdrit geen schijn van kans had tegen zijn directe tegenstander Richie Porte, terwijl hij de dag ervoor nog de bergetappe met overmacht had gewonnen, misschien juist daardoor, want wat kwam die Tony helemaal niet vooruit, zeg!, vroeg ik buurman P : wat is kaput eigenlijk in het Frans?
Fichu, riep hij.
Fichu! Dat zegt hij altijd, als een ontsnapte coureur weer wordt teruggehaald, met dat wonderlijke accent hier uit de buurt. Zo fijn dat hij dat op commando zegt.
Maar dit zoals altijd terzijde.)

On the parking of the Maison de Sant?© (Health center)
Maison de Sant?©, mijn ouwe nekkie is net nog te zien

Goed, ik tik dit allemaal om 09:05 op mijn mobieltje, terwijl ik in de auto wacht tot buurvrouw S klaar is bij de fysio, waarna ze me naar het station in La Sout gaat brengen. In Ch?¢teauroux staat buurman F weer klaar om me naar de garage te brengen.
Voordat we de auto gaan ophalen, moet er bij buurman natuurlijk een happie worden gegeten en trouwens, dat geldt ook voor de garage die om 14:00 de deur weer opent.
Ik bedoel maar te zeggen, eerder kunnen we er niet terecht.
(Ondertussen rijden hier op de parkeerplaats de fysioklanten af en aan, waaronder de vader van de King of the Septic Tank die ik moet embrasseren en dankzij wie we dat weiland mogen gebruiken.)

Interior railway station La Souterraine
Uitzicht vanuit de stoel naast de centrale verwarming

Ik wacht nu in la Sout op de trein van 10:37, die ?‚Ć l’heure is volgens het elektronisch mededelingenpaneel (EMP). Ik kan op dit verloren moment wel weer een lesje Duolingo Spaans doen. Makkelijk zo’n mobieltje.

In de volledige lege trein zoek ik naar mijn stoelnummer, waar een echtpaar blijkt te zijn gaan zitten. Ik zit nu aan de andere kant van het pad en ze blijven maar doorgaan met hun aanbod te verkassen. Niet overdrijven, mensen. Ik krijg de neiging een andere plek te zoeken. Ik knik van ja hoor en negeer ze verder. Een foto durf ik jammer genoeg niet van ze te maken.

At the railway station Ch?¢teauroux
Hebbium, buurman F op het perron

Ik tik dit in de tuin van buurman, terwijl hij buiten is en zijn vrouw aan het scharrelen in de keuken. Ze hebben zo’n kraakhelder huis zonder enig rondslingerend object, nergens een krant, boek of een stukje papier, dat ik bijna niet begrijp dat de brievenbussleutel op een zeker moment niet te vinden is. Dat veroorzaakt enig gemor, begrijpelijk, alles heeft zijn plaats.
Buurman bleek met zijn neus te hebben gekeken.
Ik vermaak me als buitenstaander altijd dol bij zulke gelegenheden.

Neighbours house
Uitzicht op de achterkant van het huis van de buren

Na een ouderwetse Franse maaltijd is het eindelijk zover: we gaan naar de garage. Ondanks haar duidelijke onwil en verzet moet buurvrouw ook mee.

Want wat is de bedoeling? In dat Centre Commerciel (Z.C.) heb je ook een matrassenkoning en buurman wil in ?©?©n moeite een matras kopen. Als we nog niet eens zijn vertrokken, voelt hij zijn zakken en zegt, mijn portemonnee, die heb ik niet bij me, mijn portemonnee.
In plaats van uit te stappen en hem te gaan halen, rijdt hij weg en blijft mompelen mijn portemonnee. Voelt nogmaals aan zijn borstzak. Begint over de aanhanger die hij moet lenen om die matras te vervoeren. Ik ben benieuwd hoe dit zich ontwikkelt.

Ch?¢teauroux, garage Th?©ret
Volg me maar naar de RN, zegt buurman. Nee, eerst ff een plaatje

– Ja, zegt de garagejongen, het was de distributieriem, die was een tandje versprongen, en daardoor was dat ding compleet fichu. Hij zegt het ook, hoor, net zo gemakkelijk. Fichu.
En is meteen pissig als ik beweer de oorzaak al honderd jaar geleden op een internetforum te hebben gevonden. Ik moet toch op de een of andere manier laten blijken dat hij me drie maanden heeft laten barsten.
– Al die mensen met hun internet, kopen ze voor 2000 euro onderdelen, verzieken ze die auto en komen dan hier uithuilen dat de reparatie mislukt is. Internet!
– Kun je een matras opvouwen, vraagt buurman ondertussen zonder enige g?‚Ñ¢ne aan hem.
Die jongen denkt van wel. Hij begint de rekening op te maken, tot hij zich bedenkt, de auto gaat halen en me bij terugkomst een stukje plastic geeft. Dat was de boosdoener. Waarschijnlijk heeft een muis, loir of rat in de motor ergens aan zitten knagen en is het ertussen komen te zitten. Nou moe, hoe is het mogelijk. Ik speel dat ik paf sta.

Plastic dingetje
Plastic dingetje rechts veroorzaker van alle ellende

– Rattengif strooien, zegt hij, als de auto in een schuur staat.
– Hoeveel kost zo’n auto tweedehands eigenlijk, vraagt buurman, die zich niet laat afleiden, maar eenvoudig zijn eigen gedachten volgt.
In deze staat misschien hooguit duizend euro dacht de jongen. Dat verbaast buurman.
– Kijk, op het moment dat je met je nieuwe auto het pand van de dealer uitrijdt, is de prijs al meteen 3000 euro gezakt. Elk jaar zakt hij verder. Alleen moet je er bij een tweedehandsautohandel het dubbele voor betalen, legt de jongen uit.
Vervolgens wil buurman weten wat zijn eigen auto waard is. De jongen antwoordt steeds opvallend beleefd. Zo pruttelt het gesprek voort, terwijl ik een gekke bek tegen buurvrouw trek. De jongen houdt het vervangen luchtfilter omhoog met de bedoeling dat ik een vies gezicht trek, wat ik braaf doe. Lekker bekken trekken kan ik wel.
Als ik tenslotte afreken, hoor ik buurman vragen: repareren jullie ook kettingzagen? Neen, dat doen ze niet.

Wil ik buiten op die braverds afstappen om ze te bedanken voor het lekkere eten en hun hartelijkheid want ik wil nu zo erg graag naar huis, want weet je hoe moe ik ben, heb ik toch buiten de waard gerekend. De achterbank van de Berlingo kan toch plat, nietwaar? Rij even mee naar het Beddenpaleis, dat kan jij mooi die matras meenemen.

Oh neen. Oh neen, alsjeblieft. Dat doe ik niet. Ik wil best een andere keer terugkomen, maar nu wil ik naar huis. Besluiten welke matras het wordt, duurt eindeloos, weet ik, zeg ik niet. De dieren zijn al vanaf 8:45 alleen. Ik ben om 5:00 opgestaan. Je ne suis, du reste, pas tr?®s bien fichue en ce moment. Nou vooruit dan maar.

Le ch?¢teau de Chabenet. Castle near Pont-Chr?©tien-Chabenet (Indre)
Kastelen zat onderweg

– Rij maar achter me aan, biedt hij aan, dan wijs ik je de weg naar de Route Nationale.
Nu zit die garage op 300m van de grote weg tussen Orleans en Limoges, waarover je fijn 130km/u mag scheuren, dus waarom zou ik dwars door de stad naar de RN gaan om bijna tot stilstand te komen als er een trekker voor je zit?
– Je mag helemaal niet 130 op de grote weg.
– Sinds wanneer niet?
– Oh, al heel lang. 110 of 120.

Ik geef het op, maar buurman niet. Hij wil me perse een weg wijzen en gaat me voor richting de A20. Hij knippert in alle richtingen, zie ik, behalve in de richting die hij gaat. Als we bij de toerit zijn, stopt hij plotseling en gebaart met zijn arm uit het raam dat ik het nu verder alleen moet doen. Dat veroorzaakt bijna een botsing.

Hoe hij nu terug is gegaan, weet ik niet. Zou hij gewoon midden op de weg hebben gekeerd? Zou heel goed kunnen.

Helemaal kaput, moi.

Modder

Modern and ancient slippers for wooden shoes
Twee jaar oude textielfabriekrommel (l) en bijna honderd jaar oude handgebreide huisvlijt (r)

Sinds gisteren regent het niet meer, zet u dat maar in de krant. Eergisteren leek de lente begonnen, tot een veel te lang durende hagelbui ons optimisme weer kletterend de bodem insloeg. Door die nimmer aflatende dagelijkse stroom water is het hier op het platteland een bende van jewelste.

Cattle in de mud 2015
Baggeren bij de hooidispenser, zelf verzonnen woord blijkt echt te bestaan

De koeien die het hele jaar buitenstaan, staan tot hun buik in de blubber, dat is niks nieuws, ik noemde vorig jaar al die van Tintin aka Laurent en hier thuis is het op kleinere schaal rond het kippenhok een pak van hetzelfde laken.
Ik schrijf buitenstaan, maar wil die woorden liever los schrijven. Lees dit maar eens.

Ik heb er met de paar originele vloerstenen van v????r de nieuwe vloer een pad van stapstenen gemaakt, waar ik bijna dagelijks vanaf glibber. Als het nou eens flink zou vriezen!
Die hoop is ook vervlogen na de enorme kraanvogeltrek (69.000 stuks) van gisteren.

Mud around the coop
Het vroor vanochtend wel aan de grond, hoera

En dan de op- of afrit naar de schuur, die door de laatste houtlevering door buurman JP zijn tractor zo verschrikkelijk naar de vaantjes is geholpen, dat ik er met de eend niet meer uitkom, zelfs niet in zijn achteruit.

Vooruit, er zijn ergere dingen. Het wordt morgen 19¬?C en strakblauw. Kuikens naar buiten.

Chicks and chicken outside
Filmstill met kip en kuikens buiten, klik maar

Maar wat hebben die breiwerkjes nu te maken met modder? Dat zit zo. Je kunt hier feitelijk niet zonder kaplaarzen naar buiten. Wil je daarna gezellig meuten bij de buurvrouw, moet je ??f buiten blijven staan en door het keukenraam communiceren, ??f je laarzen proberen uit te doen, want die kunnen echt niet binnen. Alleen zijn die laarzen niet uit te krijgen zonder om te vallen, vloeken of zonder dat je sokken onderin blijven zitten.

Daarom wissel ik van schoeisel en ga op mijn klompen, die lekker gemakkelijk zijn uit te doen, waartegen de buren weer luidkeels protesteren. Die vinden dat je je niet moet d?©chausseren want de vloer is te koud, dus heb ik ook nog van die klompsokken aan, chaussons, slofjes eigenlijk.

De hedendaagse chaussons mogen er dan ouderwets uitzien, ze slijten als moderne made-in-china-troep, hoewel de fabriek wel in Bangladesh zal staan, de arme zielen. En om de buren te laten zien wat voor een colorist ik wel niet ben, trek ik vrolijk gekleurde sokken onder de slofjes aan, die mooi contrasteren dankzij deze slijtgaten, die warempel al na 3x dragen of wassen ontstaan.

Antique knitting show

Nu was vriendin P bezig met de spullen van haar arme moeder en daartussen zaten een aantal door haar grootmoeder (van vriendin P) gebreide wollen slofjes. Die grootmoeder moet rond 1900 zijn geboren, als je ervan uitgaat dat de meeste vrouwen hier met 20 jaar hun eerste kind krijgen.
Ze heeft ze gebreid voor haar man en dat kan in 1920 zijn geweest of iets later. Elk paar is voorzien van een paar geborduurde kruissteekjes, zodat je de paren bij elkaar kunt houden.
En is er sprake van slijtage? Welneen, nul, niks, nada, na bijna honderd jaar! Kwaliteitje, mevrouwtje.

Vriendin P deed me er een paar cadeau, met wol en sokkenpennen en riep: Au boulot! Jammer genoeg hebben de motten van de wol gesnoept en heb ik op dit moment geen tijd, maar ‘s avonds bij een filmpje van iPlayer kan ik wel af en toe een half uurtje prutsen met 5 breipennen als tandenstokers zo fijn en wol zo dik als touw.

Uitdunnen

Chicken & chicks
Daar zal je ze hebben

Precies een week geleden werd het eerste zwarte kuiken geboren en twee dagen later kropen de andere twee uit het ei. Drie andere eieren bleken niet bevrucht. Alle kuikens hebben bevederde pootjes, wat wil zeggen dat onze nieuwe haan bezig is geweest tot groot verdriet van DSK, die hem met twee poten van een kip afschopt als hij hem betrapt.
Met 13 kippen kan hij natuurlijk wel aan de gang blijven. Ze beginnen zich eindelijk in twee clubjes te splitsen, hoewel de samenstelling elke dag anders is.

Chickens and rooster in the snow
Tactiek van alle hanen, meisjes verleiden met een lekker hapje

Moedertje wil steeds met de kinderen naar buiten en loopt vragend heen en weer in het hok, maar ik zeg nee, want het is een grote baggertroep, hoewel het niet eens zo koud is. We wachten nog even tot het iets droger is, als dat ooit gebeurt.
Bovendien is er een sperwer beziggeweest bij vriendin P en heeft 2 kippen vermoord. L’?¬©pervier, weer een woord geleerd.

Voordat die roofvogel me voor is, kan ik beter zelf het lot in eigen hand nemen: ik moet het toompje uitdunnen en waarschijnlijk ook DSK een kopje kleiner maken. Oh, wat erg! En wie dan nog meer, wie?
Ik kan ze niet allemaal houden en wie weet wat er nog op komst is? Het broedseizoen is nog niet eens begonnen, hoewel Grijsje daar anders over denkt.
Aanstaande zaterdag moet het maar gebeuren. Neem ik me voor, anders gebeurt er nooit iets. Coq au vin.

Ongeschikt voor boerin, dat is duidelijk. Trouwens, de Berlingo is nog steeds elders. Waar, dat weet alleen de garage. Maar welke garage? En wanneer? Alweer zo’n vraag waar niemand het antwoord op weet. Ja, eind januari. We zijn alweer een maand verder.

Margu?©rite, la Montb?©liarde
Mijn lievelingskoe Margu?©rite

In de tussentijd ben ik als een razende aan het produceren voor alle zomerexposities, waarvan de eerste opent met Pasen en gun ik me geen tijd voor iets anders, zoals stukjes schrijven of lollig zijn. Bovenstaande koe Margu?©rite (waarvan ik de foto als avatar gebruik voor Twitter en Facebook) is ook de lievelingskoe van de familie van de Dierenfluisteraar uit Grote Wei en met haar 16 jaar begint ze nu gebreken te vertonen. Die gaat ons verdrietig genoeg binnenkort ook verlaten.

Buurman P noemde meteen Fernandel toen hij de naam Margu?©rite hoorde en kijk wat een beetje googlen oplevert: