Een ogenblikje geduld alstublieft

Newborn calf without earmark
Zo’n knap kind

Ik moest eindelijk weer eens een keer naar de tandarts, waar ik weet ik hoe lang al niet was geweest vanwege in het buitenland zijnde omdat er een stukje tand los zat.
Dankzij mijn werk heb ik een verzekering waar ook de tandarts bij inbegrepen is, alleen was er een vinden nog niet eens zo eenvoudig, om het maar helemaal niet te hebben over het maken van een afspraak.

Ik had in D. waar ik eens in de zoveel tijd met een bejaard dametje een ommetje maak een villaatje met zo’n bord (“Docteur / Dentist…”) gezien, maar het zag er tamelijk onbewoond en niet-onderhouden uit.

Na flink wat veldonderzoek en ervaringsdeskundigen gevonden en uitgehoord te hebben, belde ik op ieders aanraden dat onbewoonde huis op. Het antwoordapparaat wilde een naam, telefoonnummer en kwaal weten.
Ja, shit, mijn telefoonnummer ken ik niet uit mijn hoofd, mijn naam nog net en mijn kwaal:”Des choses” zei ik, geloof ik. Ik had net zo goed machins of trucs kunnen zeggen, zoals buurman “Peut-Être uit de Grote Stad.
Dat schoot niet op.

France, teething pupLekker gebitje

Dat komt ook, je moet hier je telefoonnummer in tweetallen oplepelen, die ik wel snel in het Frans kan zeggen als ik ze voor me zie, maar ze bijvoorbeeld gedicteerd opschrijven is een andere zaak. Althans in het begin, want je went eraan.
Schreef ik vroeger als ik bijvoorbeeld 84 97 hoorde, dat steevast als: 4 20 4 4 20 10 7 (quatre vingt quatre, quatre vingt dix sept) , nu gaat dat tamelijk foutloos als er niet al teveel wordt gemompeld.
Op school kan ik me niet herinneren geleerd te hebben dat je Franse telefoonnummers in duo’s moest opzeggen. Of doen ze dat alleen hier bij ons in de regio?

Ik had tenslotte mijn twee nummers ingesproken – opgelezen vanaf een papiertje – waarop ik verder onbereikbaar was, omdat ik de deur uit was, en het bereik voor de mobiel op sommige plekken drie keer ruk is. Bijvoorbeeld hier in ons dorp. Of in het volgende dorp.

Chickens in the gardenJe kunt ook met grint in je maag je eten vermalen

Het begon verdomd veel op een geheim genootschap te lijken, want een vrouwenstem meldde een uur later op de répondeur dat ik me dan en dan moest melden voor de afspraak met le docteur.
Toen ik vrijwel meteen terugbelde, kreeg ik het antwoordapparaat weer. Ja, zo gaan die dingen hier. Bestonden die mensen wel?

Goed, ik ben gegaan en het bleek allemaal een gewone tandartsenpraktijk, met een receptioniste, die ik niet op enige vriendelijkheid heb kunnen betrappen.
Alleen was de volgende afspraak voor het vastlijmen van een stukje tand 5 weken later, ergens in maart. Mij werd niet gevraagd of het schikte, ik had het maar te aanvaarden.
Ok. Tot die tijd bijt ik niet in een appel. Hij heeft kennelijk werk zat.

SunflowersZonnebloemen, ja, die willen we

Over krankzinnige wachttijden gesproken, om dit weblog weer bij te kunnen houden, het komende expositieseizoen niet te missen en de tuin weer in een paradijs te veranderen had ik in september om een kortere werkweek gevraagd.

Godsallemachtig, dat moet je weer per brief doen en als je die niet laat aantekenen met ontvangstbevestiging, doen ze net of je hem nooit hebt verstuurd, hoorde ik uit verschillende bronnen. Wat een afschuwelijke k*tmentaliteit.
Daar kan ik me echt woedend om maken.
(Een vriendin vertelde dat haar handgeschreven brief bij zo’n zelfde gelegenheid eenvoudig werd geweigerd: hij moest getypt, wat de secretaresse van de directeur toen heel lief tussen de bedrijven door voor haar deed. De arrogantie! Niet iedereen heeft of had een tikmachine, laat staan een computer met printer. En trouwens, vroeger moest alles juist handgeschreven zijn. Tss.)

Ik vroeg met enige regelmaat om een reactie, die met dezelfde mentaliteit en k*tsmoezen toch redelijk vlot al na een half jaar kwam:
Of ik een brief wilde schrijven.
WAT?
Jullie moeten het met me eens zijn dat dit toch wel kras is. Ik kookte zo dat ik een paar dagen moest kalmeren om geen dingen te doen waar ik enorme spijt van zou krijgen.
Wat me ook hels maakt, zijn de reacties van sommige mensen: C’est comme ça, c’est la France, on n’y peut rien.
Wat is dat? Alsof het een of andere natuurwet betreft. Zwaartekracht of zonsondergang.
Dat wordt echt bij al het onrecht gezegd. Gek word ik ervan. Vuist op tafel! Noordkoreaanse toestanden!

Ik dacht dat ze hier van de revolutie waren, riep ik tegen iedereen die het horen wilde, geen wonder dat dit land helemaal naar de mallemoer gaat! etc etc en meer van dit soort reactionaire praat. Gelukkig ken ik hier ook mensen die net als ik geen talent voor ondergeschiktheid hebben. Ik citeer een linnen tas.

Ik verlang zo naar stukjes schrijven, tekenen en in de aarde wroeten, vooral nu de eerste kraanvogels alweer over zijn gevlogen.
Dus die komen er binnenkort weer aan, die stukjes. Zodra ik meer tijd heb.