Archive for the 'boeken' Category

Tuin- en boekenpraatje

Peterselie
Peterselie van Ing doet het uitmuntend

Het regent hier en het ziet er niet naar uit dat dat binnenkort gaat veranderen. Echt warm is het ook niet. Als de zon niet snel komt opdagen, vrees ik het ergste voor al die gevoelige types hier in de tuin. Zwarte bladtyphus en meeldauw liggen op de loer.
De tomaten (coeur de boeuf) die ik aan de buurman F. uit C. had gegeven, zijn bij hem al 1 meter hoog, omdat ze tegen een muur op het zuiden staan, net als de rest van z’n groente. Mijn pompoenen komen maar niet van de grond en de zijne, ook van mij afkomstig en tegelijk geplant, slingeren zich al over z’n gazon. Het is de warmte en het beschutte plekje, dat is duidelijk, aan de maan kan het niet liggen.

Sperziebonen geef ik op. Die waren voor een tweede keer achteraan op het veld gezaaid, onder vliesdoek, maar zelfs daaronder heeft een of ander eikel kans gezien ze een kopje kleiner te maken. Ik ga ze niet voor een derde keer zaaien, de groeten! Nondeju.

zure kers
Zure kers: minder kwaliteit dan vorig jaar

Dat is ook het voordeel van die nieuwe tuin: meer beschut, warmer en vrijwel ontoegankelijk voor herten, koeien en konijnen, hoewel ik die laatsten überhaupt nooit op ons terrein heb gezien. Zonnebloemen schieten hier binnen de muren omhoog, de dahlia’s van Vreeken woekeren er ondanks de kou, net als de OI-kers, goudsbloemen, cosmea, afrikanen(!) en meer van die soorten met hysterische kleuren. Het wel de bedoeling dat het flink gaat schreeuwen. De oplettende tuinier valt misschien de oranje tendens op, die natuurlijk door deze kleine ijstijd te laat komt voor de WK-finale. Als we die ooit bereiken. We.

Ik lees ondertussen naast de warme kachel, de kranten en boeken die Siebe voor me heeft meegebracht. NRC-magazines, Maarten!, De Groene en 2x Bart van Loo (met persoonlijke opdracht!), die immers laatst in Maison Descartes te zien was. Parijs Retour en O Vermiljoenen Spleet, twee delen van zijn trilogie over de Franse literatuur.
O Vermiljoenen Spleet? Ja, dat gaat dààr over. Kijk maar eens wat Bart er zelf van zegt:

Net zoals over de biografie van Reve beloof ik hier een stuk over te schrijven. Er is geen ontsnappen aan, binnen werken is de enige optie in dit klimaat.

Samenscholing

In de achtertuin staat om 08:00 uur de limousinkudde van de buurman te loeien en te klooien. Na een poosje besluiten ze toch maar te vertrekken. Op een na.

Boerenbezigheden

JP snoeit de heg
JP is aan het heggen snoeien

Vanwege de dreigende hitte was ik vanochtend vroeg aan het hakken in dat dorre stuk moestuin, toen het geluid van een houtzagerij dichterbij kwam. Dat was JP, die de hegjes deed. Ik sprong een paar keer in de lucht tot hij zwaaide. De tractor heeft een hap-slik-wegding, waar je niet per ongeluk in terecht moet komen, want het is snoeischaar, zaag en shredder inéén. Hij liet zorgvuldig onze kant van de heg ongemoeid, tot hij stopte, uitstapte en een praatje begon. Na een tijdje stelde hij voor ons stuk ook te doen. Nou ja, dat is toch weer zo aardig, heel graag! Ik kwam even niet zo snel op het woord coupe-ongles, het instrument waarmee wìj onze heggen knippen, dus ik verzon iets als de sécateur de pédicure, wat nog niet eens zo gek bedacht was, al zeg ik het zelf. In 30 seconden was het gepiept.

Kruipend zenegroen woekert lekker voort
Ajuga met zwarte toorts

Dat zenegroen is een aantrekkelijk onkruid op ons terrein, hier te zien naast een zaailing van de zwarte toorts, die helemaal niet zwart is. Ik kom om in die planten. Er stond er vorig jaar eentje en nu staan er 50. Die moeten bijna allemaal verhuizen, omdat ze op de plaats van de tomaten staan, waarvan ik er mooi alweer een aantal aan JP’s moeder heb weten te slijten. Morgen eens kijken of haar schoondochter ook is geïnteresseerd. Wie maakt me los.

Moestuintje heeft alweer een rijtje
En de volgende rij (in de hitte)

De hitte houdt precies aan tot vrijdagmiddag, als de familie arriveert. Er is regen voorspeld en 12°C, dat is minstens 15° minder dan vandaag. Doffe pech voor ze, maar misschien valt het wel mee, zei Paulette (JP’s moeder), die verder dacht dat de tomaten nu wel de grond in konden, hoewel vorst nog niet helemaal is uitgesloten. Ik verlaat me helemaal op haar jarenlange ervaring.

Morgen weer over de biografie van Reve, deel 2 is net emailtechnisch bij boekhandel Pantheon besteld. Slapen nu, want ik ben kapot.

Spitten, werken, lezen

Uitzicht vanaf stoel

Dit is de komende tijd alweer het uitzicht, als het weer tenminste net zo mooi is als vandaag en gisteren, anders gaat de deur dicht. Ik moet alleen voorkomen dat Kwint de plaatselijke middenstand of de postbode in hun wielen en/of broekspijpen hapt, want luisteren naar de baas, ho maar. Ja, als ik met z’n brokjes rammel.
De dagen bestaan nu uit spitten, werken en lezen. Dat spitten gaat rustig en gestaag en dat vinden de buren heel verstandig, zeggen ze, terwijl ze illustratief naar hun rug grijpen of hun handen vol blaren laten zien. Ik doe precies hetzelfde. Langzaamaan, elke dag een beetje.

Ondertussen heb ik ook Lucienne bezocht en in dezelfde moeite de jaarlijkse expositie in de Salle Polyvalente, waar ik alleen maar naartoe ben gegaan in de hoop gemeenteraadslid Jeanette B. te zien, die daar vaak te vinden is. Ik wilde eens kijken of ik niet wat vrijwilligerswerk kan doen, gezellig bij bejaarden langs met boeken of eten, dat is goed voor mijn pr en mijn Frans.

Stekken

Het werken aan de computer stagneert af en toe, omdat de verbinding hier op het platteland wel eens uitvalt, zoals vanochtend. Toen ik naar de grange liep om brandstof voor de motorzeis te halen – dan maar maaien voor de zoveelste keer- kwam de buurvrouw uit Châteauroux met stekken langs. Twee herfstanemonen, waarvan de immense stamvader in hun tuin in de stad staat, ik vergat hem vorig jaar bij ons bezoek op de foto te zetten, bonenkruid, een hortensia en een struikje anjertjes. Geoff Hamilton zou ervan zijn gaan glimmen, want het zijn de ware boerentuinplanten.
Dat bonenkruid is de vaste soort, de Satureja montana heet die, als ik goed heb gegoogled en gaat qua aroma sterk in de richting van rozemarijn.

Het boek dat ik lees is de biografie van Reve van Nop Maas. Ach, wat een fijn boek! Ik wil niet meer ophouden als ik het in bed lees, maar door dat tuinieren val ik gelukkig in slaap, anders zou ik het te snel uit hebben. En niets aan te merken op de noten, er wordt lekker doorgenummerd en elke noot is een voetnoot en staat dus onderaan de pagina in plaats van achterin, goed gedaan. Dat was al het geval bij Moedig Voorwaarts, de briefwisseling tussen Reve en uitgever Bert de Groot, ook verzorgd door Nop Maas. Die jongen heeft het helemaal begrepen.

Ik heb alleen spijt dat ik uit zuinigheid niet de gebonden versie, maar de slappe kaft heb aangeschaft, die werkelijk waardeloos leest in bed. Het boek met pagina’s van de echte VanOorschotkwaliteit zakt ineen, als ik op mijn zij liggend de liggende pagina wil lezen.
Nog beter zou het als ebook zijn, maar waar kan ik dat kopen? Nou? Waar? Dat weet bijna niemand. Voor zover ik weet is van Maas alleen Moedig Voorwaarts als ebook verkrijgbaar tegen de werkelijk belachelijke prijs van € 27,90. Zo wordt het natuurlijk nooit iets.