Archive for the 'familie' Category

Walnoten en tarte aux noix

Published on 6 September 2010 in buitentuin, eten, familie and mopper. 0 Comments

Walnoten, eigen kweek
Noot eruit peuteren is bijna onmogelijk

De walnoten van vorig jaar liggen hier nog steeds te pronken in een artistiek mandje op de salontafel en wel hierom: ik krijg ze niet gepeld. Ze zitten heel, heel strak in hun schil, die ik niet anders dan met gemopper en gevloek kan kraken. Daarbij komt mijn velletje steeds tussen de benen van de kraker, omdat de walnoten zo verdomde klein zijn. En krijg ik ze er mooi heel uit? Neen, dat ook niet. Alleen in duizend kleine stukjes en niet zelden wordt er een noothelft tussen de kaken van de kraker de kamer in gelanceerd om nooit meer te worden teruggevonden.
Voor het notentaartrecept van Lenôtre had ik 200 g gepelde noten nodig. Anderhalf uur worstelen leverde 50 g poeder en een hand met bloedblaren op.
Krijg ook maar wat, dacht ik en kocht bij de groentekraam een pond makkelijk pelbare. Toch is de smaak van mijn kleine nootjes exquis, vergeleken met de gekochte. Enfin, hier volgt het recept:

Walnoottaart uit de Périgord

Voor de bodem zoet korstdeeg:
30 g suiker, vanillesuiker, snufje zout, 90 g boter, 150 g bloem, 1 eitje.
Meng de suikers, het zout, de bloem en de in stukjes gesneden boter (in de keukenmachine), en giet het ei erbij tot het geheel een bal vormt. Pak de bal in in een plastic zak en leg hem in de koelkast, want zo’n bal moet altijd minimaal een uur rusten, maar liever nog 24 uur. Blijft 14 dagen goed, zegt onze Gaston, maar lekkerder wordt die er niet op, dus doe maar niet.
Bak hem 20 minuten voor in een voorverwarmde oven van 220°C, met een vulling van droge bonen op een bakpapiertje of schoon kattebakgrit, zoals de Oude De Korte dat deed. Vinden we allemaal toch nog steeds vies.

Voor de vulling:
2 eieren
70 gr suiker
1dl slagroom
0,1 dl Grand Marnier of espresso
40 g gesmolten boter
75 g bruine basterd
200 g gepelde walnoten
10 halve walnoten

Kluts de eieren, suiker en slagroom door elkaar, giet er de koffie of de drank door en de boter, voeg de bruine basterd en de gehakte (haha, jaja) noten toe. De oven staat alweer op 200°C en de bodem is een beetje afgekoeld. Giet het mengsel in de vorm en bak hem in drie kwartier gaar.
Die 10 halve walnoten dienen voor versiering achteraf. Je kunt ze leuk in suikerstroop dopen. Mij is het niet 1 keer gelukt een walnoot heel uit z’n schil te halen, maar ik wens de lezertjes alle succes.
Hij is erg lekker, vooral onmiddellijk na het bakken. De bodem wordt een beetje slof na een dag niksen.

Walnoottaart uit de Périgord

Noot, kerrie en vanille

Published on 16 May 2010 in buitentuin, dieren and familie. Closed

Een bizar uiterlijk
Die bloeit onverwacht eng

Je denkt er volgt een exotisch recept, maar neen, het is weer de bekende kalenderfotografie, althans wat deze walnoot hierboven betreft. Het wordt weer mooier weer en in ieder geval warmer. Gelukkig maar, want als ik niet uitkijk, jaag ik er zomaar de hele houtvoorraad doorheen.
Nu dacht ik toch een tijd geleden dat ik helemaal door de goudsbloemen heen was, vond ik toch nog oude restanten zaad in een zuinig hergebruikte groentezak, en ja hoor, ik zie de eerste spruitjes verschijnen. Een boerentuin zonder goudsbloemen bestaat niet. Het wachten is op de Oostindische kers, die zichzelf tot nu toe elk jaar heeft uitgezaaid, net als de tomaten van Paulette, vertelde ze me. Die verschijnen elk jaar weer vanzelf.


Gekke kleuren: in de schemering gefotografeerd

Tussen het nieuwe tuintje en de oude, die iets hoger ligt, staat deze gele woekeraar, waarvan ik de naam niet wist. Maar geen man overboord, de BBC leidt je zonder aarzeling naar de juiste naam. Kerria Japonica, op z’n Engels uitgesproken. Knip hem af en hij komt driedubbel terug. Ik schep een beetje orde in de chaos. Hoewel de buren zeer te spreken waren over de vorderingen in de nieuwe tuin, zit ik met een steeds groter wordende brandstapel. Siebe roept al een tijdje om een versnipperaar, maar weet je hoeveel zoiets kost, Siebe? Verbranden kost alleen maar tijd.

Nieuwe tuin

Deze tuin is gedeeltelijk ommuurd en half omgeven door uitgeschoten hazelaars, en ligt bovendien iets dieper ten opzichte van de rest, waardoor ik de indruk krijg dat het er ook warmer is dan het terrein verderop. De dahlia’s zien er niet uit alsof ze door de nachtvorst van 2 dagen geleden zijn getroffen. Want het vroor aan de grond, zei Paul, de IJsheiligen waren al vertrokken, maar sloegen alsnog rustig toe. Mooi is dat. Mijn testtomaat lijkt er ook geen last van gehad te hebben. Wel zag ik een escargot het laatste stukje komkommerplant doorslikken. Allebei de planten opgevroten! &^&^$#!! C’est comme ça.

Miss Vanille
De oren van Miss Vanille

Bij de wandeling laatst kwamen we weer langs het weitje met de shetlandertjes en het ezelsveulen van Cheval Rouge tegen. De weg loop in een u-bocht om de wei heen en de diertjes holden snel naar de andere kant, toen we daar langsliepen. Honger kon het niet zijn, meer nieuwsgierigheid, want volgens mij zijn het allemaal jonge dieren. Dat ezeltje!

Kudde
En daar staan ze weer

Ondertussen zit ik te wachten op het verslag van de oudste, die vannacht tijdens de museumnacht in het Louvre rondliep. Kijk, dat zijn de betere schoolreisjes, zeker voor zo’n culturele alfa.

Boerenbezigheden

Published on 28 April 2010 in boeken, buitentuin and familie. 4 Comments

JP snoeit de heg
JP is aan het heggen snoeien

Vanwege de dreigende hitte was ik vanochtend vroeg aan het hakken in dat dorre stuk moestuin, toen het geluid van een houtzagerij dichterbij kwam. Dat was JP, die de hegjes deed. Ik sprong een paar keer in de lucht tot hij zwaaide. De tractor heeft een hap-slik-wegding, waar je niet per ongeluk in terecht moet komen, want het is snoeischaar, zaag en shredder inéén. Hij liet zorgvuldig onze kant van de heg ongemoeid, tot hij stopte, uitstapte en een praatje begon. Na een tijdje stelde hij voor ons stuk ook te doen. Nou ja, dat is toch weer zo aardig, heel graag! Ik kwam even niet zo snel op het woord coupe-ongles, het instrument waarmee wìj onze heggen knippen, dus ik verzon iets als de sécateur de pédicure, wat nog niet eens zo gek bedacht was, al zeg ik het zelf. In 30 seconden was het gepiept.

Kruipend zenegroen woekert lekker voort
Ajuga met zwarte toorts

Dat zenegroen is een aantrekkelijk onkruid op ons terrein, hier te zien naast een zaailing van de zwarte toorts, die helemaal niet zwart is. Ik kom om in die planten. Er stond er vorig jaar eentje en nu staan er 50. Die moeten bijna allemaal verhuizen, omdat ze op de plaats van de tomaten staan, waarvan ik er mooi alweer een aantal aan JP’s moeder heb weten te slijten. Morgen eens kijken of haar schoondochter ook is geïnteresseerd. Wie maakt me los.

Moestuintje heeft alweer een rijtje
En de volgende rij (in de hitte)

De hitte houdt precies aan tot vrijdagmiddag, als de familie arriveert. Er is regen voorspeld en 12°C, dat is minstens 15° minder dan vandaag. Doffe pech voor ze, maar misschien valt het wel mee, zei Paulette (JP’s moeder), die verder dacht dat de tomaten nu wel de grond in konden, hoewel vorst nog niet helemaal is uitgesloten. Ik verlaat me helemaal op haar jarenlange ervaring.

Morgen weer over de biografie van Reve, deel 2 is net emailtechnisch bij boekhandel Pantheon besteld. Slapen nu, want ik ben kapot.

Bericht van het thuisfront

Published on 18 April 2010 in buitentuin and familie. 1 Comment

koekjes
Huisvlijt

Terwijl wij hier aan het maaien, spitten, zagen en koken waren, communiceerden de meisjes vanuit Amsterdam via mail, skype en facebook. Ze kunnen zich gelukkig goed redden en angstvisioenen van vroeger van gasontploffingen zijn voorbij sinds de aanschaf van het nieuwe fornuis met elektrische oven. Ze zijn behalve bak- ook volkomen TopGearverslaafd, dat kun je wel zien.

Maridat
Ontdek de zeven verschillen

Gisteren waren we bij de onvolprezen firma Maridat in Colondannes om een ontzettend lullig onderdeeltje van de kettingzaag op te halen, waarzonder dat ding het niet doet. Het was het boutje met een dingetje (à 11,21) om de ketting te spannen, dat ze in februari niet in voorraad hadden.
Maridat is een landbouwspullenwinkel, waar je tractors met hulpstukken kunt kopen, waarvan je ten eerste niet weet waar die voor dienen en waarvan je je ten tweede afvraagt in welke schuur zo’n ding ooit gaat passen. Als ik op de schouders van Siebe ga staan, kan ik net de bovenkant van het wiel aanraken.
Hier heeft de onthaasting z’n hoogtepunt bereikt. Geduld, geduld is het devies en meeluisteren met wat de louter agrarische klandizie met de bediening te bespreken heeft. En raden waar al die onderdelen voor zijn, die keurig in rekken liggen alsof het een zelfbedieningszaak betreft. Even een stuk ijzer van 100 kg in mijn mandje gooien. Dat meeluisteren valt niet eens mee, want iedereen spreekt hier een ‘s binnensmonds patois en heeft het waarschijnlijk over landbouwmachineonderdelen, waar we in het Nederlands ook nog nooit van hebben gehoord.

« Older Entries