Franse Zaken

Huis in Frankrijk

Waar gaat dit boek over? De ondertitel luidt: Nederlanders en hun maison de campagne. Dat mag dan het onderwerp zijn, alleen herken ik mezelf, Nederlander met een huis in Frankrijk, er voor geen meter in.
Het boek bestaat uit foto’s, interviews en een paar beschouwende stukken over het tweede huis in Frankrijk, met overzichtskaartjes waar te zien is in welke departementen de meeste Britten, Belgen, Nederlanders en andere buitenlanders zich bevinden.
Het eerste dat me opvalt, is dat sommige geïnterviewden het over “de Fransen” hebben in negatieve zin, zo’n beetje als die verschrikkelijk A. Jorritsma, die publiekelijk verklaarde dat “Frankrijk een prachtig land is, jammer dat er Fransen wonen”, een uitspraak die ze niet eens zelf bedacht had, maar daarmee niet minder grof.
Het woord achterlijk valt nogal eens en dat “ze” altijd om 12:00 uur ophouden met werken om dan 2 uur uitgebreid te gaan lunchen, want “wij Nederlanders werken door, met een boterhammetje mee op de tractor.” Ik pluk er maar hier aan daar iets uit, om te laten zien over welke soort we het hier hebben. Laat ik ook maar eens lekker generaliseren en chargeren.

De Nederlanders met een huis in Frankrijk zijn verwende, asociale rijkeluiskinderen. Ze schofferen hun buren door achter hun rug laatdunkende opmerkingen te maken, zoals de man wiens huis helemaal gestript was door een stelletje inbrekers: “De Fransen zijn zo ongeïnteresseerd in anderen, ze doen net of hun neus bloedt. Rotzakken zijn het.” De buren hadden wel iets gezien, maar niet gereageerd of de politie gebeld.
En hoe zou dat nu komen? Denk daar maar eens over na. Als je je als vreemdeling een nieuwe omgeving vestigt, moet je kennis maken en in ieder geval communiceren. Een praatje maken, een borreltje schenken, vragen naar de gezondheid, het gewone standaardpakket van menselijke omgang. Het zou niet in mijn hoofd opkomen om zo raar over mijn lieve buren te praten, ben je nu helemaal betoeterd!
Jij, als Nederlander, bent degene die te gast is en daar heb je je naar te gedragen. Ik krijg de indruk dat deze verwende mensen denken dat ze recht hebben op hun plek in Frankrijk, alleen al omdat ze hun vette portemonnee hebben getrokken. Maar zo werkt dat niet! En zo werkt dat hier in Nederland natuurlijk ook niet.

4×4 Citroën

Stel je voor dat de nieuwe rijken van de wereld (Chinezen, Arabieren, Mexicanen) alle leegstaande huizen in Nederland kopen, die voor veel geld verbouwen tot een Chinees, Arabisch, Mexicaans droompaleis, er 3x/jaar een weekje zitten, met niemand praten of omgaan en weer verdwijnen tot het volgende bezoekje. “Ik kom hier niet voor de Nederlanders, ik kom hier voor mijn rust”)
Dan weet ik ook niet of ik wel zou reageren als er een vreemde vrachtwagen spullen staat in te laden.

Ik moet vaststellen dat dit boek niet gaat over Nederlanders in het algemeen, maar alleen die verwerpelijke soort Nederlander, die zich met hun 4×4 met gele nummerplaat, veel te hard pratend een weg baant door mijn fijne gastland. God, wat heb ik ongezien een pesthekel aan deze types. Wat dat betreft is het boek geslaagd, het beschrijft een fenomeen dat we soms in z’n natuurlijke habitat kunnen bestuderen. Gelukkig hebben wij er in ons dorp geen last van, of nauwelijks. Onze buurman had het een tijdje geleden over een stel aso’s uit Parijs, die in ons Franse dorp een 2e huis hadden en die brood van de konijnen stalen, niet omdat ze geen geld hadden, maar integendeel, die dat deden uit OomDagobert-overwegingen.

De foto’s uit het boek zijn een beetje onbevredigend, want als je zo’n onderwerp hebt, idyllische huizen in onwaarschijnlijk mooie landschappen, is het moeilijk om niet in de val van de kalenderfotografie te trappen. Dat is het meestal niet, maar wat het wel is, is onduidelijk. Een beetje onevenwichtig allemaal, een beetje van dit en een beetje van dat. Er is gefotografeerd zonder idee, dat is het. En dat is toch een van de eerste dingen die je als fotograaf moet hebben, een idee.

Een gemiste kans, qua fotografie vooral dus, want verder ziet het er niet onaantrekkelijk uit. Het is een zoveelste publicatie, die op de nimmer verzadigde markt van boeken over Frankrijk wel aardig zal scoren.
Voor mij had het niet gehoeven.

Huis in Frankrijk, T. Metz, met fotografie van T. Baart en S. Elzinga. NAi uitgevers.