Dagelijks leven in Nederland en Frankrijk
Elz 91
Plugin Twitter Tools weigerde dienst, omdat Twitter de veiligheid vorige week terecht had aangescherpt. Na contact met een wel heel erg snelle helpdesk van WordPress (kerende post) lijkt alles in orde.
Dit is een test, wel een gezellige met een plaatje van een nummerbord met mijn naam. Wij zijn allemaal dol op gekke lettercombinaties op kentekenplaten. Let ook op het standpunt: vanuit de eend gefotografeerd in de Grande Rue in Dun le P.
Zucht.
Noot eruit peuteren is bijna onmogelijk
De walnoten van vorig jaar liggen hier nog steeds te pronken in een artistiek mandje op de salontafel en wel hierom: ik krijg ze niet gepeld. Ze zitten heel, heel strak in hun schil, die ik niet anders dan met gemopper en gevloek kan kraken. Daarbij komt mijn velletje steeds tussen de benen van de kraker, omdat de walnoten zo verdomde klein zijn. En krijg ik ze er mooi heel uit? Neen, dat ook niet. Alleen in duizend kleine stukjes en niet zelden wordt er een noothelft tussen de kaken van de kraker de kamer in gelanceerd om nooit meer te worden teruggevonden.
Voor het notentaartrecept van Lenôtre had ik 200 g gepelde noten nodig. Anderhalf uur worstelen leverde 50 g poeder en een hand met bloedblaren op.
Krijg ook maar wat, dacht ik en kocht bij de groentekraam een pond makkelijk pelbare. Toch is de smaak van mijn kleine nootjes exquis, vergeleken met de gekochte. Enfin, hier volgt het recept:
Voor de bodem zoet korstdeeg:
30 g suiker, vanillesuiker, snufje zout, 90 g boter, 150 g bloem, 1 eitje.
Meng de suikers, het zout, de bloem en de in stukjes gesneden boter (in de keukenmachine), en giet het ei erbij tot het geheel een bal vormt. Pak de bal in in een plastic zak en leg hem in de koelkast, want zo’n bal moet altijd minimaal een uur rusten, maar liever nog 24 uur. Blijft 14 dagen goed, zegt onze Gaston, maar lekkerder wordt die er niet op, dus doe maar niet.
Bak hem 20 minuten voor in een voorverwarmde oven van 220°C, met een vulling van droge bonen op een bakpapiertje of schoon kattebakgrit, zoals de Oude De Korte dat deed. Vinden we allemaal toch nog steeds vies.
Voor de vulling:
2 eieren
70 gr suiker
1dl slagroom
0,1 dl Grand Marnier of espresso
40 g gesmolten boter
75 g bruine basterd
200 g gepelde walnoten
10 halve walnoten
Kluts de eieren, suiker en slagroom door elkaar, giet er de koffie of de drank door en de boter, voeg de bruine basterd en de gehakte (haha, jaja) noten toe. De oven staat alweer op 200°C en de bodem is een beetje afgekoeld. Giet het mengsel in de vorm en bak hem in drie kwartier gaar.
Die 10 halve walnoten dienen voor versiering achteraf. Je kunt ze leuk in suikerstroop dopen. Mij is het niet 1 keer gelukt een walnoot heel uit z’n schil te halen, maar ik wens de lezertjes alle succes.
Hij is erg lekker, vooral onmiddellijk na het bakken. De bodem wordt een beetje slof na een dag niksen.
Grasgras
Stadsgras
Op de marktplaats in Dun
Na een paar dagen van ruim boven de 30°C, zakte de temperatuur in de nacht van zaterdag op zondag en onweerde het een klein beetje, waardoor de internetverbinding er voor de rest van de dag uit lag. Dat kon ons (Siebe en mij) niet deren, want we gingen met de ouwekarrenclub toeren.
Wachten op de anderen van de club
De route ging over de N145, door Guéret en Ahun tot we via Lavaveix-les-Mines het doel Saint-Martial-le-Mont bereikten.
Parkeerplaats
We parkeerden onze auto’s naast de andere oldtimers en liepen wat rond. Er was natuurlijk een brocante met een batteuse.
Brocante met kerk
Hoeveel batteuses bestaan er nog in dit land, die bij elk zomerfeest weer aan het werk worden gezet? Veel, heel veel. Het blijft lollig.
Batteuse nr zoveel
Toen we tegen twaalven een beetje slap werden, bleek dat de gemeente Saint Martial ons – de autobezitters – een maaltijd aanbood in de eetzaal van de commune. Dat was nog eens aardig!
De dames van het feestcomité schenken nog eens in
Een apérootje vooraf, een voor- en hoofdgerecht, kaas en taart en veel flessen wijn. Ik was volgens mij de enige die geen drup dronk, maar goed, er wordt toch niet gecontroleerd.
Midi in St Martial
Tijdens de maaltijd deden we een woordspelletje: verborgen automerken raden, waardoor we als bezetenen integreerden door voor te zeggen en af te kijken. En maar hardop lezen en hopen dat je iets herkent in de klanken: Datsun (dattes sous n) Volvo (volve o) enzovoortsenzovoorts. Ik haalde er bv Licorne uit, heel knap voor een allochtoon, al zeg ik het zelf. 31 goed van de 113 merken of types. Maar daf (d’aff/reux) misten we weer. De winnaar (63 goed) kreeg een beker en veel gejuich.
Woordspel: de oplossingen
Na het eten kletsen we nog met de anderen, bewonderden elkaars auto’s, en wisselden tips over restaurants in onze buurt uit. De gesprekken draaien daar altijd uiteindelijk op uit. Toen de ware uitjesliefhebbers nog een tochtje door de omgeving gingen maken, reden wij weer naar huis. De volgende dag hing de voorzitter aan de lijn: we stonden in de krant. Nou ja, ik word hier nog eens beroemd.
Image du jour in La Montagne, ik ben de derde in de rij, de 2cv
Verder gaat de tijd iets te snel. We klussen aan het huis, ik speel maçon de la Creuse en Siebe heeft heel knap de rotte latei in de voorgevel vervangen. Mijn taak is de enduit, d.i. een mengsel van kalk, zand en water, tussen de stenen van de muur te smeren. En dat valt helemaal niet mee. Wel eten we alleen nog maar tomaten, venkel en aardappel uit de tuin. En de mirabelles die ik gisteren bij mijn vriendin Lucienne moest rapen.
Een fractie van de Mirabelles die nog moeten komen
- Je komt voor je weggaat nog een keer een lading halen, hè? vroeg ze.
Ja, ja, natuurlijk. De buren laten hun pruimen al in tonnen gisten, voor de eau de vie van 1 januari. Alleen Germaine (89) heeft nog het stookrecht.
- Daar ben jij veel te jong voor, zei ik tegen Lucienne (82). Dat vond ze lollig.
Laatste reacties