Plugin Twitter Tools weigerde dienst, omdat Twitter de veiligheid vorige week terecht had aangescherpt. Na contact met een wel heel erg snelle helpdesk van WordPress (kerende post) lijkt alles in orde.
Dit is een test, wel een gezellige met een plaatje van een nummerbord met mijn naam. Wij zijn allemaal dol op gekke lettercombinaties op kentekenplaten. Let ook op het standpunt: vanuit de eend gefotografeerd in de Grande Rue in Dun le P.
Zucht.

De walnoten van vorig jaar liggen hier nog steeds te pronken in een artistiek mandje op de salontafel en wel hierom: ik krijg ze niet gepeld. Ze zitten heel, heel strak in hun schil, die ik niet anders dan met gemopper en gevloek kan kraken. Daarbij komt mijn velletje steeds tussen de benen van de kraker, omdat de walnoten zo verdomde klein zijn. En krijg ik ze er mooi heel uit? Neen, dat ook niet. Alleen in duizend kleine stukjes en niet zelden wordt er een noothelft tussen de kaken van de kraker de kamer in gelanceerd om nooit meer te worden teruggevonden.
Voor het notentaartrecept van Lenôtre had ik 200 g gepelde noten nodig. Anderhalf uur worstelen leverde 50 g poeder en een hand met bloedblaren op.
Krijg ook maar wat, dacht ik en kocht bij de groentekraam een pond makkelijk pelbare. Toch is de smaak van mijn kleine nootjes exquis, vergeleken met de gekochte. Enfin, hier volgt het recept:

Voor de bodem zoet korstdeeg:
30 g suiker, vanillesuiker, snufje zout, 90 g boter, 150 g bloem, 1 eitje.
Meng de suikers, het zout, de bloem en de in stukjes gesneden boter (in de keukenmachine), en giet het ei erbij tot het geheel een bal vormt. Pak de bal in in een plastic zak en leg hem in de koelkast, want zo’n bal moet altijd minimaal een uur rusten, maar liever nog 24 uur. Blijft 14 dagen goed, zegt onze Gaston, maar lekkerder wordt die er niet op, dus doe maar niet.
Bak hem 20 minuten voor in een voorverwarmde oven van 220°C, met een vulling van droge bonen op een bakpapiertje of schoon kattebakgrit, zoals de Oude De Korte dat deed. Vinden we allemaal toch nog steeds vies.

Voor de vulling:
2 eieren
70 gr suiker
1dl slagroom
0,1 dl Grand Marnier of espresso
40 g gesmolten boter
75 g bruine basterd
200 g gepelde walnoten
10 halve walnoten

Kluts de eieren, suiker en slagroom door elkaar, giet er de koffie of de drank door en de boter, voeg de bruine basterd en de gehakte (haha, jaja) noten toe. De oven staat alweer op 200°C en de bodem is een beetje afgekoeld. Giet het mengsel in de vorm en bak hem in drie kwartier gaar.
Die 10 halve walnoten dienen voor versiering achteraf. Je kunt ze leuk in suikerstroop dopen. Mij is het niet 1 keer gelukt een walnoot heel uit z’n schil te halen, maar ik wens de lezertjes alle succes.
Hij is erg lekker, vooral onmiddellijk na het bakken. De bodem wordt een beetje slof na een dag niksen.

Vol verwachting gingen we zaterdag naar Huis Marseille. Ik had er expres van te voren niets over gelezen om me niet te laten afleiden door de opvattingen van de tentoonstellingmaker. Die kan de zaken nog al eens anders brengen dan dat ik die zie.
Laat ik maar meteen bij het eind beginnen: het werk was aardig, maar niet zo boeiend als de uitnodiging suggereerde. Ik was noch van het werk, noch van de tentoonstelling onder de indruk. Aardig, maar niet breath taking, jammer genoeg. Ik zou wel weer eens van mijn sokken willen worden geblazen door foto’s, echt.

De eerste foto op de gang (Privacy 2002) bleek achteraf het topstuk te zijn, met een Jan Banningachtige kwaliteit. De verwachtingen waren daardoor alweer zo hoog gespannen dat teleurstelling niet kon uitblijven. Het zal eens niet.

Ik liep dus zonder voorkennis rond en keek en keek, maar had helemaal niet in de gaten dat alle zalen het werk van een en dezelfde fotograaf toonden, zo merkwaardig waren de verschillen in stijl. Waarom hebben ze deze mensen genomen, die fotografisch geen enkele relatie hebben? Vroeg ik me af.
Wat hadden de zwart-witportretten van Indiase families te maken met het interieur van een behandelkamer in een armoedig ziekenhuis? Of meisjes gehuld in gewaden bij een rivier (Ganges?). En waarom hingen die nachtfoto’s er? Vormden die industriële landschappen een opdracht van het gefotografeerde bedrijf? Enzovoorts, enzovoorts.

Bij de foto’s zelf ontbrak de informatie waar, wanneer en hoe ze waren gemaakt. Dat bleek gedeeltelijk te lezen te zijn op van die grote tekstlappen aan de muur, die je vaker bij exposities ziet. Ha, al het werk was van de Indiase Dayanita Singh, en de tentoonstelling bleek dus een soort overzicht van haar oeuvre. Maar welke camera ze had gebruikt en wie het werk had gedrukt en waarop, daar kwam ik niet achter.
En toch wilde ik dat weten, want de familieportretten (Ladies of Calcutta, 1997-1999, hier te zien op de bovenste foto) vond ik inhoudelijk wel interessant, maar technisch net niet lekker. Zwart-witportretten in interieurs wil ik vlijmscherp en met volmaakt contrast en diepte op grote lellen van negatieven zien, en deze verzameling leek wel met kleinbeeld gemaakt (wat niet zo was). Het beeld drong niet stevig door, raakte me niet of hoe moet ik zoiets uitdrukken. Dat lag toch echt aan de techniek.

Met de rest van de tentoonstelling had ik vooral inhoudelijk moeite. Wat wil Singh bijvoorbeeld met die nachtfoto’s zeggen? Dat je ‘s nachts van die gekke kleuren krijgt? En waar gingen die (kleuren)interieurfoto’s nou toch allemaal over? En waarom kregen we niet meer van die Ashrammeisjes te zien dan steeds beeld met hetzelfde standpunt?
Ik ben waarschijnlijk blasé of heb in mijn leven teveel gezien, zoiets moet het zijn. Het werk was aardig, sympathiek, absoluut niet slecht, maar ook niet uitzonderlijk goed, en zeker niet verontrustend. Ik ken genoeg vergelijkbaar of beter werk. Het kan natuurlijk ook aan degene gelegen hebben, die de selectie gemaakt heeft. De tekst op de site is helaas weer zo nietszeggend positief – wat logisch is – dat je er alle kanten mee op kunt. Ik kan er niet zoveel mee.

Uitzicht, zittend op de trap in de tuin

Huis Marseille zelf blijft een prachtig en intiem gebouw, een genot om te zijn.

Gemaakt met de mobiel

Ik ben hier weer vanaf zondagavond, maar ik loop rond als een zombie. Had ik dat vorig jaar ook? Welneen, want ik ging toen na een week alweer naar Perpignan, wat er dit jaar om verschillende redenen niet inzit.
Hoe ik me hier, in Amsterdam, weer thuis moet gaan voelen, weet ik niet. Verzet heeft geen zin, dat begrijp ik ook wel. Maar steeds maar binnen zijn, of buiten zonder de horizon te kunnen zien, daar word ik niet vrolijk van. Een lichtpuntje is het schilderij dat ik voor de buren ga maken, van een van hun koeien, als een nagekomen verjaarscadeau.
Maar kom op, nu even ophouden, zeg ik tegen mezelf, en ga iets nuttigs doen. Vandaag begint het Nederlands Theaterfestival bijvoorbeeld, je hebt die expo over Van Gogh, ik lees ondertussen ook de Monstertrilogie van Tom Lanoye, die op z’n foto bij wikipedia wel iets heeft van Elton John, en ik doe nog iets anders, maar dat is nog niet af.
Die Lanoye, die kan er wel wat van, zeg!

Schilderij van buurman Paul cadeau gekregen

Hup, au boulot! Brood op de plank.

Stadsgras