Franse Zaken

Ik ga zo dadelijk een kippenren in elkaar zetten. Iedereen doet dat hier met oude stukken boomstam en andere gevonden hulpmiddelen. De abri staat vol met wormstekige paaltjes. Bij de déchetterie zie ik nog wel eens een rol nieuw gaas in de bakken liggen, zou ik die mogen hebben als ik het lief vraag? Dat zou best kunnen, een kwestie van lippenstift.

Gisteren zat Yeva in de springles, in een hete buitenbak. De verwarring is voor ons Nederlanders altijd lollig:
- Wil je me even helpen met mijn carrière, vraagt Sonja. Carrière = loopbaan, in dit geval de buitenbak voor de paarden. De binnenbak heet manège. En de manege heet centre équestre. Een hele bak vol valse vrienden.

Over het Fête du Cheval van aanstaande zondag werd merkwaardig genoeg niet gerept. Er is een optocht, er is een feest en niemand heeft het erover. Ik ben als ik eerlijk moet zijn, teleurgesteld. Neen, de manege is niet meer zoals eerst, toen Rémi en Florence er nog waren. Hij schijnt er zondag wel te zijn.

Maandag en vrijdag komt het gele autootje van de bakker uit Dun. Ik wist eerst helemaal niet dat zij, de aardige chauffeur, van de Dun-bakker was, tot ik haar eens op een dag in de winkel helpen zag. De mevrouw die daar normaal altijd in haar eentje staat, heeft zo’n treurig gezicht en straalt zo’n absolute ontoegankelijkheid uit, dat we om die reden naar bakker nummertje 2 gaan. Dat is een iets vrolijker type, die weer het bezwaar heeft dat ze eeuwig op vakantie is. Tot 14 juli gesloten, las ik eind juni. Is ze niet in de Pyreneeën aan het skiën (daar woont haar zus), of hangt ze niet op een of ander strand van Charente-Maritime (dichtstbijzijnde strand hier), dan is de zaak dicht op maandag en dinsdag, zodat we wel naar bakker nummer 1 moeten. Of natuurlijk bij de mobiele bakker kopen, wat we dan ook doen.

Ik reserveerde toen op die dag meteen voor de vrijdag een stapel croissants bij de treurige mevrouw, omdat het gele autootje op die dag een andere route rijdt en bij ons eindigt en dan is al het lekkers op. En warempel, ze lachte bij het horen van mijn woonplaats, waardoor ze een lief, vriendelijk en zachtaardig gezicht bleek te hebben. De croissants lagen inderdaad op de reserveringenplank van de auto klaar.

De andere bakker Sébastien uit Bussière noemde ik al eerder en hij komt dinsdag en donderdag. Hij verkoopt ook kleine dingetjes als kaas, een beetje fruit en voorverpakte vleeswaar en daarnaast krijgen we het nieuws van de belendende dorpen en gehuchten vers door. Ik ben er om die reden altijd als de kippen bij. Je spreekt nog eens iemand.

En woensdag dan komt een bakker, heel zachtjes, zonder te toeteren om 04:00 uur. Toen we daar eens de eerste keer van wakker werden, schrokken we: er zal toch niet iemand niet goed zijn geworden, in de veronderstelling dat het een dokter was of zo iets, want wie anders komt er bij nacht en ontij langs?
- Haha, lachte de buurman desgevraagd, die bakker is een beetje vreemd, vind je vier uur vroeg, in de winter komt hij om 02:00 uur en hij komt àltijd, dikke pakken sneeuw weerhouden hem niet, hij neemt nooit vakantie, altijd komt hij, alleen op van die idiote tijden.
Zie je, zelfs de buren vinden het vroeg, terwijl die zich toch aan de kippenhoraire houden.

In het weekend moet je het allemaal zelf regelen.