Category Archives: deux chevaux

Op cursus

Bleu at the chapel in Le Mas st Jean
Bleu op cursus bij de katholieken

Voor het eerst in bijna twee jaar ben ik door mijn werk op 3-daagse cursus gestuurd, waar ik al bij mijn aantreden om had gevraagd.
(De cursus werd gegeven in een cursuscentrum bij Guéret en toen ik vroeg waar dat precies was, dacht de cheffin even na, herinnerde zich mijn liefhebberijen en zei: tegenover het dierenasiel. Oh, ja, daar. Ik heb een uiterst beperkt arsenaal aan referenties.)
Ik had namelijk geen idee hoe je nu echt een zwakke bejaarde uit of in zijn stoel of bed moest helpen. Alles wat ik weet heb ik van Medisch Centrum-West, St Elsewhere of van Dr. Drake Ramoray.

Dat kordate verpleegstersgedoe van arm onder de oksel en hijsen maar (“Nu gaan we opstaan, meneer van Druten“), dat is dus helemaal fout, daarmee ontwricht je de fragiele sleutelbeenderen, de nek, de schouders en de arm van de hulpbehoevende, om over je eigen hernia maar te zwijgen.


Deze gezellige methode van HOP! met z’n tweeën kende ik nog niet

DIY bij Bejaardenhandling op Youtube – zie boven – gaf me enigszins inzicht, hoewel de voorbeelden ideaal zijn gesitueerd, met ziekenhuisbedden van alle gemakken voorzien en andere medische hulpmiddelen.

Niet in frustrerend kleine kamertjes, met extreem lage bedden, geen of nauwelijks ruimte tussen bed en muur, als er al ruimte is, overal stoelen of juist geen en mensen die zo zwaar zijn, dat je niet weet welk onderdeel je nu moet ondersteunen zonder zelf zwaar geblesseerd te raken.
Het gemiddelde Franse plattelandsinterieur kenmerkt zich door veel zware eikenhouten meubels, stoelen, tafels, kasten en vooral schoorsteenmantels en buffetten, vol porseleinen snuisterijen, de zogenaamde door mij verfoeide bibelots, die er alleen maar zijn om het ons, hulpjes lastig te maken, omdat die dingen eeuwig afgestoft moeten worden, als ik ze niet per ongeluk aan gruzelementen laat donderen door het gebrek aan ruimte, vandaar dat ik ze verfoei.
God, wat heb ik een pesthekel aan die dingen. En aan afstoffen. Ik ben namelijk ongeschikt voor dat werk, wat niemand zal verbazen.

Small collection of trinkets
Onze eigen verzameling nutteloze snuisterijen, waaronder een oude olievulpijp van de eend

Wat ik wel kan, is de treurigen opbeuren, door de vertedering die ik voel als ik die betraande rimpelsnoeten zie, en dankzij de Rogeriaanse gesprekstechniek die ik in mijn jonge jaren heb opgedaan.
En zelfs als je niet in staat ben tot empathie, kun je hiermee met gemak de schijn ophouden, lijkt me. Dat laatste is misschien niet waar.

Na een halve dag op elkaar te hebben geoefend, begon de stemming er lekker in te komen, de meesten van ons kenden elkaar niet echt, behalve een enkeling van gezicht in het voorbijgaan. Het gegiechel begon, maar we bleven serieus dooroefenen met ons technisch materieel en opgedane kennis, ondertussen gemeenschappelijke klantjes besprekend.
Ik kan jammer genoeg de foto’s hier niet laten zien, want in dit land zijn ze enorm op de beeldrecht- en privacywetgeving, dus ik probeer het niet eens.

Dat is het rare van dit werk: je werkt met en voor mensen, maar nooit met je collega’s en zo’n cursus is dè gelegenheid frustraties uit te wisselen en te constateren dat je niet de enige bent die ergens tegenaan loopt. Ik blijf de snelheid waarmee zo’n groep vreemdelingen vertrouwelijk wordt, altijd weer fascinerend vinden.
Tussen de middag lekker gratis in de cantine scolaire eten voor vooroorlogse prijzen, die ook nog eens door de werkgever werden betaald. Het was nuttig, lollig en interessant.

First wild primroses / Primula vulgaris
De eerste primula’s vanochtend in het bos gespot

Ondertussen hield er op maandag een storm huis, waar ik me in waagde toen ik even naar huis reed om een broek aan te trekken (dat leuke jurkje was niet handig) en ik onderweg in Balsac huilende mensen de zaag in hun schitterende omgewaaide fruitboom zag zetten. Ik zweer het, ze snikten het uit. Ik was bijna gestopt om mijn deelneming te betuigen.
Twee doden door omvallende bomen op auto’s las ik de volgende dag in de krant. Had ik mijn leven weer eens gewaagd.

pot de suspension
Dit is een pot de suspension

Vanochtend heb ik de eend gediagnosticeerd en ja, er is een onderdeel gebroken, waarvan ik niet weet hoe het heet. Ik moet de hele catalogus van http://renov-2cv-mehari36.com/ en de Haynes erop naslaan, want hoe heet zo’n ding in het Frans? Ik heb het over die staaf ijzer tot en met het rubber. Ik bedoel, alleen die moer van die staaf is gebroken bij de rode pijl. Of moet ik dan toch een hele pot kopen? En een tweede voor de andere kant? Ik ben bang van wel. Wel makkelijker te monteren, dunkt me. Ik ga ze wel bellen.

(Ik had helemaal iets anders willen vertellen, maar er kwam iets tussen, waardoor ik de draad niet meer te pakken kreeg, sorry, jongens)

Doffe pech

Worn out tiresAutobanden in de achterbak, ijzerdraad komt door het rubber heen

Het begon allemaal toen de buurman van een klantje zei:
– Weet je dat je voorbanden gevaarlijk versleten zijn?
– Dat kan niet, ze zijn nog geen jaar oud en in januari kreeg ik nog “impecc” te horen van de jongens van de contrôle technique.
– Ik zou er niet meer mee rijden, vond de buurman, en vooral niet te hard, hè, een klapband is levensgevaarlijk.

Shitterdeshit. Ook dat nog. De reparatie had me al een kapitaal gekost, maar minder dan een ander tweedehandsje, dat ze me met alle liefde wilden verkopen. Dat geld kon ik helaas op dat moment niet vrijmaken. Dat andere ook niet, trouwens.

Ze waren de wielen kennelijk gewoon vergeten. Tot overmaat van de ramp zei buurman JP dat hij al lang geleden gezien had dat de wielen niet recht stonden, maar waarom hij daar zijn kop over had gehouden, geen idee. Ik kijk er eigenlijk nooit naar, vertrek in het donker en kom in het donker weer thuis. Bovendien dacht ik dat die gasten hun werk goed hadden gedaan.

2cv with problemsGelukkig hebben we de kat eend nog

Gelukkig hebben we de eend nog, want tot mijn salaris zou zijn gestort, kon ik verder niks. Dat dacht ik echt tot gisteravond. Die goeie ouwe deux chevaux, die laat me nooit in de steek.
Ik was dus in die lieve geit op weg naar een klantje, 1 uur werk en 20 km in totaal, die niet zouden worden vergoed. Dat soort klusjes leveren me al snel 3,50€/uur op.
WAT? Ja, echt, en daar zal ik een andere keer eens een tirade aan besteden.

Toen ik bijna op mijn bestemming was, hoorde ik een harde KNAP! en zat ik plotseling 30 cm lager. Ook dat nog, klapband. Dacht ik.
Bij nadere inspectie bleek het hele koetswerk aan de linkerachterkant bijna de grond te raken. Wiel was niks mis mee. Ik kon wel huilen, wat ik ook deed. En vloeken.

Hier kwam ik tot stilstand
Hier was ‘t, Google streetview, gister was het donker en koud

Er stopte een auto, met een Engels stel, dat toevallig ook naar hetzelfde gehucht moest en me een lift aanbood. Wat zijn de mensen hier toch aardig!
In de paar minuten dat ik bij ze in de auto zat, presteerde ik het om over de politiek te beginnen, die griezel van een May, Boris Corpsbal en Brexit.
Dat komt, ik raaskal altijd als ik van slag ben. En dat ik van slag was kwam ook door alle shit van de afgelopen tijd, auto’s, geldgebrek, onverwachte facturen, uitbuiting (werk), waardeloze communicatie (idem), stompzinnige telefoongesprekken (idem idem), stervende lieve mensen, verdriet, frustratie en woede.

Hoe ik mijn werk bij dat lieve vrouwtje heb gedaan, weet ik niet meer. Ik belde buurman JP, of iemand tijd en zin had me over een uur op te halen en dat bleek zijn vrouw, met wier hulp ik de ouwe brik nog een beetje verder aan de kant duwde en de gevarendriehoek neerzette.

After the stormy weatherAndere buren hebben ook problemen

Eenmaal thuis werd ik mee naar binnen genomen, kreeg te eten en te drinken in een groot jachtgezelschap dat de hele zaterdag had buitengespeeld, met paarden, een meute en jachttoeterjes.
Twee vossen hadden eraan moeten geloven, vertelden ze opgewonden, zonder dat het tot me doordrong. Ik piekerde en piekerde, de mannen maakte grapjes.

Tot JP opstond, me details vroeg en toen besloot de eend op te halen, of in ieder geval te onderzoeken. Het was ondertussen al 21:00 of zoiets. Ze waren ook bang dat iemand hem zou jatten, want dat gebeurt, oldtimers zijn in trek.

Oakwood
Dit doet JP als hij geen eenden ophaalt

We reden terug met een sleepkabel, de schoonzoon en de kleine buurjongen uit het volgende dorp, die wel zin hadden in een klein avontuur en ja, hoor, volgens JP was het de suspension, oftewel de ophanging linksachter, dus slepen werd het, we zetten hem weer met zijn neus in de goede richting en hopla, daar ging de optocht. Ik zat aan het eendenstuur, moest alleen maar remmen als ik de jongens te dicht naderde, bij een steile afdaling koppelden ze me los en maakte ik een vrije val, tot we uiteindelijk veilig thuiskwamen.
Ik was volkomen verstresst, kaputt, fichue, foutue, zat in een kramp van het sturen, remmen en proberen iets te zien in het verblindende autolicht vòòr me.
Maar mijn baby is weer thuis, voorlopig onbruikbaar. Daar hoop ik in de loop van de volgende maand iets aan te doen.

2cv with problemsDaar staat ze, gehandicapt

Wat een fijne buren, hè? Ik heb ondanks de pech ook een heleboel geluk.

Technische problemen

Citroën HY
Een overleden Citroën HY ergens achter in de struikjes in Chabannes

Omdat ik zo nodig van provider moest veranderen, zit ik nu in de wordpressproblemen. Ik heb alles volgens het boekje gedaan, maar er blijken toch fouten in te zijn geslopen. Ik heb wel gezien dat het geen onbekend probleem is, alleen helpt geen enkele oplossing die de verschillende fora geven.

Ik krijg een foutmelding als ik een nieuwe tekst wil beginnen en waarom? Pour embêter les gens, zeggen ze hier. Ik kan geen plaatjes uploaden en ik kan niks saven.

Ik test of ik buitenom (of binnendoor) dit tekstje direct in de database en op de site kan doen verschijnen. Let op!

Me & my chicken DD
(Ik besta nog jongens, maar alles zit een beetje tegen.)

Ja, dit is gelukt. Nu nog kijken of ik dat ook via de reguliere manier voor mekaar kan krijgen. Heb ik helemaal geen tijd voor, het expositieseizoen begint binnenkort ook alweer.
En ik heb flink veel te mopperen op de organisatie waarvoor ik werk. En ik ben niet de enige. Ik zeg nog even niks.

Bureaucratie

The English Library in Dun le P.
De Engelse en in de achtergrond de gemeentebibliotheek

Omdat ik het hem beloofd had, bracht ik laatst een selectie van de Engelstalige boeken van onze buurman D. naar de Engelse bibliotheek in Dun. Die bibliotheek staat naast de gemeentebieb, die gevestigd is in een deftig herenhuis, terwijl de Engelsen in een soort luxebarak zitten.

De English Library maakt onderdeel uit van de Entente Cordiale, een organisatie waar de vrouw van de notaris me enthousiast voor probeert te maken door me elke keer te wijzen op activiteiten, als ik haar op de markt of ergens anders tegenkom.
Ze geven cursussen Engels, is dat niet iets voor je? vroeg ze laatst nog, maar een cursus gevorderd Frans idioom leek me een beter idee.

Ik moet bijvoorbeeld nog altijd het juiste voorzetsel opzoeken, als ik een brief schrijf, wat laatst moest om het geld terug te krijgen, dat me bij de inschrijving van satellietprovider (sat2way) was beloofd:
Als u zich voor 1 november inschrijft, ontvangt u 60‚Äö?ᬮ!” Yeah, right.

Eerst probeerden ze er onderuit te komen, omdat het aanbod tot en niet tot en met 31 oktober zou gelden, wat natuurlijk onzin was. Ik had gelukkig een screenprintje van de site gemaakt, die alweer was veranderd.
In plaats van niet lullig te doen, maar gewoon normaal door te komen met die pegels, wilden ze weer allerlei flauwekulkopie?´n van nutteloze papieren hebben, per post, nondeju, want al die papieren hebben ze gewoon daar. Om gek van te worden, die vastgeroeste bureaucratie.

Ja, wat is dat toch? Wat doen ze met die papieren? Bewaren? Ik ben benieuwd of en wanneer de poet doorkomt. Maar goed, ik moest het woord inloggen hebben: se connecter sur. Op dat sur zou ik nooit zijn gekomen, bedoel ik maar.

Barn Swallow
Nummertje 3 is ook binnen

In de bibliotheek waren drie mensen, een vrouw aan de computer en twee mannen die non-stop met elkaar kletsten in een Engels met een accent, zoals je het zelden hoort. Na een beetje schakelen in het taalgedeelte van de hersens, begreep ik in ieder geval iets.
De langste man begon zich ondertussen met een vinger te krabben, zo’n beetje tussen broekzak en gulp in.
Hij had denkelijk jeuk, hoe zuidelijker je komt, hoe onbeschaamder mannen publiekelijk in die buurt aan het potelen zijn, dacht ik en wendde mijn hoofd af.

De twee anderen staarden er ook naar, tot de vrouw vroeg wat hij in godsnaam aan het doen was.
Zijn gulp staat open, verklaarde de lange en wees met de potelvinger naar de kleinere man, ik wilde hem er discreet op wijzen. Oh, op die manier.

Deux Deudeuches
Twee 2cv’s, 1 lekke band

Toen ik weer thuiskwam, riep buurman P me: je pakket is aangekomen!
Hoera, ik had in het kader van de 2cv opknappen weer een aantal onderdelen besteld, zoals een rechterachteruitkijkspiegel, waarvan ze helaas de bijbehorende bout waren vergeten bij te doen: hoe krijg ik dat ding nu aan de auto?
Of buurman ook getekend had voor ontvangst, vroeg ik. Nee, dat heeft hij zelf gedaan, zei buurman. H?®? Ja, dat had de pakketmeneer helemaal zelf gedaan.

Germinating peas
Erwten ontkiemen in een koelkastbak gelijk een bruine boon in een sponzedoos

Ik bedoel maar: ??f de instanties willen 5 kilo nutteloze papieren van je, ??f ze slaan die fase helemaal over. Ik ben een boon als ik er iets van begrijp.

Nu hol ik even door het bos met de honden en ga dan weer aan de keyword&captions. De tuin moet tot vanavond wachten, als de kippen in bed liggen, wat goed uitkomt, want het is warempel veel te warm om overdag op het land te werken.

Chickens in the kitchen garden 2014
Mijn tuinhulpjes op een rij

Later in de week: Bleu verstaat geen Frans!

In de olie

Cleaning the motor of the deuche
De boosdoeners

Ik dacht 3 dagen na thuiskomst, laat ik nu eindelijk maar eens dat nieuwe benzineleidingslangetje erop gaan zetten en de eend aanslingeren, na een maand winterstop. De accu was opgeladen, hij was goedgekeurd, het was niet koud geweest, appeltje eitje, zoals sommige mensen zeggen. Jelui voelt het al, mik dat appeltje eitje maar in de lofsla en duik tot je ellebogen in de olie.

Want wat was er aan de hand? Dat wist ik eerst ook niet. De startmotor deed het, er volgde alleen geen explosie, wat betekende dat er of 1. geen benzine in de carburateur zat of 2. de bougies een schoonmaakbeurt nodig hadden.
Of 3. weet niet.

De losse benzineleiding spoog braaf benzine uit, als ik startte, dus dat kon worden geschrapt. Bougies waren brandschoon, maar ik poetste ze toch maar voor de zekerheid met mijn speciale bougieborsteltje, dat ik nog had uit de tijd dat ik bij het Rotterdamse Eende?´i liep. Wie wat bewaart, heeft wat, zie ook het plaatje hieronder.

Certificate dedeuchology
Altijd flauwe grapjes met het motto Conjunctus Viribus

Hij startte nog steeds niet. Wel verspreidde zich een gezellige benzinegeur (verzopen, heb ik hem verzopen?) en ja hoor, de benzine stroomde gewoon uit het gaatje in het spruitstuk (?) in plaats van zich in gasvorm te laten ontsteken door de vonk van de bougies. Er zat iets verstopt, dat was duidelijk en dat kon alleen maar ergens in de carburateur zijn. Die moest dan maar eens worden opengemaakt en doorgeblazen.

De Haynes doet er nogal makkelijk over : “Unscrew and remove the caburettor-to-manifold retaining nuts…” (yeah, right), net als het handige instructiefilmpje van de M?¬©hariclub (Comment changer un carburateur double corps ? ), waarin de motor brandschoon is en alle moeren en piefjes zonder enig probleem of vloeken te bereiken en los te schroeven zijn.

Na een beetje verder zoeken vond ik op de 2cv-fora de werkelijke oorsprong van een verstopte carburateur: als de klep van de olievulpijp door rubberrot niet meer goed sluit, valt de onderdruk weg en stroomt de olie overal heen en komt bovendien via het luchtfilter in de carb terecht, roet in de sproeiertjes en einde verhaal qua ontsteking dan.

Volgen jullie het nog?

Cleaning the motor of the deuche
Fijn met een levensgevaarlijke chemische spuitbus de carburateur ontvetten

Nu kon ik met veel moeite bij de eerste drie, maar niet bij de laatste retaining nut van de carb, omdat daar die olievulpijp (reniflard) in de weg zat, of ik moest zo’n handige haakse steeksleutel hebben, die die gast van het filmpje brandschoon uit zijn gereedschapskist haalde, dus dat ding (de pijp) moest sowieso los en worden vervangen. Ja, 10 liter WD-40 en 24 uur later had ik hem eindelijk, inclusief een hernia als bonus omdat dat klusje alleen maar kromgebogen kan worden gedaan.

Die laatste carburateurmoer bleek geen maat 12, maar 13 (Johan, bedankt!) waar ik toen pas achterkwam, na eerst vruchteloos met sleutel 12 op die onmogelijke plaats te hebben gepield en gepoteld.
Het luchtfilterhuis was geen probleem, dat hing lekker degelijk aan een paperclip en spuug van de vorige eigenaar aan een elastiekje in het luchtledige onder de motorkap. Ik ken nu ook fijn de Franse termen voor de onderdelen, onze valse vriend de accu niet te vergeten. Bougies zijn bougies, carburateur is carburateur, maar wat is spruitstuk? Ik denk tubulure d’admission. Maar ja, wat is een spruitstuk eigenlijk?

Met een boodschappenlijstje voor de renov-2cv reden we zaterdag naar D?©ols en probeerde ik de jongens daar te imponeren met mijn pikzwarte oliepootjes en kocht nieuwe pakkingen, een nieuw luchtfilter, een nieuwe olievulpijp, een spuitbus met chemisch gif voor de carburateur en doe er ook maar een nieuwe accu bij.

Le restaurant Les Artistes du Confluent
Zoek de Bataafse

Zondag hadden we een rustdag in de vorm van een sortie met de oldtimerclub, dus kon er niet worden gesleuteld, en maandagmiddag kon ik niet verder met mijn brandschone carb en luchtfilter, omdat buurman JP er niet was, van wie ik de compressor met lucht wilde lenen.

Die middag dan in godsnaam maar even tussendoor de hens in de brandstapel, ook nuttig en dankzij het mooie weer in een mum gefikst, in tegenstelling tot dinsdag toen ik probeerde die verdomde nieuwe olievulpijp als laatste op zijn plek te krijgen. Dat viel verdomde tegen. Je denkt 2 bouten en een pakking en klaar is kees, ha, ha, was dat maar waar.
Hoe kwam dat nou weer, willen jullie natuurlijk weten.

olievulpijp
De nieuwe (l) en de oude (r), ontdek de 7 verschillen

Die nieuwe pijp – zonder twijfel made in China – heeft uitgangen, waarvan de brede met een slang aan het luchtfilter verbonden moet, de smalle idem dito aan de oliepeilstok, maar die net even onder een andere hoek staan de originele. Daardoor kreeg ik de kleine slang (durite) echt niet om de aansluiting van de peilstok, ondanks verhitting met de f??hn om het rubber soepeler te maken, echt, ik heb alles geprobeerd vloekend, huilend, jammerend, smekend, scheldend, tot het lukte toen hij tot de helft was ingekort, de volgende dag dan, want het was al pikkedonker en ik was gevloerd. Gottegot, wat heb ik gevloekt uit frustratie.

De slang naar het luchtfilter ging makkelijk, maar zit daarentegen precies boven de peilstok, ook heel handig, geen mens kan er meer bij. Of ben ik de enige die tegen dit soort problemen aanloopt?

Toen ik hem eindelijk wilde starten Рen dan noem ik niet het gepiel met het veertje van het chokedingetje aan de carburateur, waardoor ik de deksel tot 2x toe opnieuw heb moeten losschroeven, met de angst dat ik de pakking naar de ratsemode zou helpen Рgebeurde er niks (H?®, wat, neen, h?®, het is toch niet waar?), tot we (Siebe mocht de sleutel omdraaien) zagen dat de benzine vrijelijk uit een gat met een niet aangedraaide bout stroomde, helemaal vergeten bij het doorblazen, nondechien en gotsgristusallemachtig!
En eindelijk, eindelijk klonk het vertrouwde geluid van een lopende motor, nadat ik eerst de oude accu had leeggestart.

Tien jaar van mijn leven, mensen. Maar hij doet het. Niet gehinderd door enige kennis.