Category Archives: Amsterdam

Tout va bien

Op bovenstaand filmpje kunnen jullie zien wat ik elke ochtend doe: de Jan Schaeferbrug overlopen en kijken naar de cruiseschepen. Bleu let eindelijk veel minder op de voorbijjakkerende auto’s, maar te vertrouwen is hij nog niet, hij moet ze af en toe dwangmatig nakijken vanwege schaapherderneigingen, die hij deze week in het echt mag laten zien als hij op snuffelstage gaat.

Iets anders: de geopereerde is sneller dan verwacht uit het ziekenhuis ontslagen en wint elke dag aan kracht, zelfs zo dat hij zich soms een beetje vergaloppeert. Straks gaan we het strand proberen, de v/h patient mag de krant lezen op het terras en ik laat Bleu een fiks eind lopen en springen.

Morgen misschien nog een beetje gemopper over het VUmc en andere ervaringen.

Po?®te-Paysan creusois

Flowering peachJe reinste Japankitsch hier: bloeiende perzik naast het kippenhok

Het is krankzinnig weer hier, de zon staat maar te schitteren en de bloesem bloeit, voorzover de bomen en struiken niet allemaal nog kaal zijn. Er klopt hier gewoon iets niet, vooral omdat er NB een fikstookverbod van kracht is in verband met de droogte. In maart! Of vandaag april dan. Alleen de boeren mogen vuurtje stoken. Daar ben ik dan mooi klaar mee, met die stapel takken die sinds de Grote Vorst van februari klaar ligt om via ons priv?©-paasvuur koning winter definitief te verdrijven. Dat gaat dus even niet door.

Poster of the annual art exhibition

– Maar jij bent toch een soortement van boer met die kudde koeien van je, vond buurman P. grinnikend, refererend aan de schilderijen, die we zaterdagmiddag naar het gemeentehuis moesten brengen voor de expo. Inderdaad! De fik in die houtstapel!
Toen we van de mairie terugkwamen in onze cabrio na een kleine detour in de omgeving, arriveerde er net bezoek bij de buurman. Ik – bemoeizuchtig en nieuwsgierig als een kalf – begon een praatje: “Comme il fait beau!”, altijd een goede opening. De oudere heer beaamde dat en kletste er net zo lustig op als ik, tot hij erachter kwam dat ik de buurvrouw was van zijn mattie, die in de deuropening ons gesprek volgde. Oh, u bent die charmante buurvrouw, die schilderijen maakt. Buurman lachte schuldbewust. De heer vertelde dat hij dichter was. Ha, dan wist ik wie hij was, want ik had zijn dichtbundel gelezen, die buurman me geleend had.
РGoed of slecht? vroeg hij. Neen, goed, goed! Hij was maar een eenvoudige plattelandsdichter, Maurice Pasty, zei hij, uit de Creuse. Er komen grote geesten uit de Creuse, dus dat zou eerder een garantie zijn dan iets anders. Etc. Soms ben ik op dreef en loopt het Frans alsof ik nooit iets anders doe, vooral in culturele kringen. Op bijgevoegde link lees ik dat hij Po?®te-Paysan creusois is, ha, is dat niet toevallig? Zou hij wel een vuurtje mogen maken?

Primula vulgaris
Gestolen goed gedijt weer eens

Die primula die ik hier vorig jaar uit een droge greppel hier om de hoek had uitgestoken en onmiddellijk verdorde toen ik hem in de tuin had geplant, doet het, zag ik vanochtend nadat ik S. had uitgezwaaid die terugging naar NL. Net toen ik daarna allerlei nuttige dingen wilde gaan doen, klopte buurvrouw aan of ik haar naar Dun wilde brengen ivm met de mis op Palmzondag. Ja, dat zeg ik nu zo gemakkelijk, maar ik begreep er eerst helemaal geen bal van, onbekend met de plaatselijke katholieke folklore en athe??òst zijnde. Nu weet ik dat met buis buxus wordt bedoeld en hier feitelijk de palm van pasen is. Maar ik kwam maar niet van de associatie Buis les Baronnies af en rameaux? rameaux? takken? ook al omdat ik net iets gelezen had over het snoeien van fruitbomen. Hoe onnozel kan een mens zijn. Le Dimanche des Rameaux.

French landscape in the countryLandweg met mist in september

De kerk zat stampvol en iedereen behalve ik, had een takje buxus in de hand. Toen de collecte langskwam, bleek dat we de zegening hadden gemist. “Nous ne sommes pas b?¬©nies”, zei buurvrouw teleurgesteld, maar loste het probleem op door de takjes in een wijwatervat te dopen.
Toen we terugreden langs mijn lievelingsweggetjes met mijn lievelingskoeien en mijn lievelingsuitzicht en ik moest zuchten van verrukking van zoveel schoonheid, beaamde buurvrouw dat het hier prachtig was. Zie je nu wel? We zijn wel degelijk gebenedijden, Bavink. Daar hebben we de kerk niet voor nodig.

Printerproblemen

Prentbriefkaarten

Ik had een Canonprintertje, dat het steeds minder begon te doen, waardoor ik de indruk kreeg dat alle inktspuitmondjes verstopt zaten, iets waar ik al eens eerder over mopperde en ik besloot dit nu voor eens en altijd op te lossen door nieuwe, serieuze en bechipte inktcartidges en tevoren die printkoppen met zogenaamde cleaningpatronen door te blazen.
En daar kwam ik eindelijk achter de ware oorzaak van die slappe printjes: ik bleek al anderhalfjaar met schoonmaakpatronen te printen, die ik er in een vlaag van verstandsverbijstering kennelijk al eerder had ingedaan. Nee, dat was het niet, die cartridges waren aan de verpakking en de buitenkant niet van echt te onderscheiden, tot ik gisteren eindelijk aan de zijkant het transparante stickertje zag: cleaning cartridge. Alleen de blauw deed het, want dat was de enige normale, waardoor mijn correspondentie een jaar lang in een vrolijk blauw de deur uit is gegaan. Lekker slim.

Het merkwaardige was dat die inhoud van die schoonmaakdingen gewoon inktkleurig was. Nadat ik er allemaal echte in had gezet, waarbij ik net als de vorige keer moest pielen met zo’n chipje (wegens zuinigheid, want ik had nog een paar chiploze), printte mijn lieve Canon weer zonder morren. Hoera! En nu heb ik dus prentbriefkaarten gemaakt met behulp van de HEMA, Photoshop en LightRoom, als een soort visitekaartjes bij de expositie. Dat is nu eens wel lekker slim, ha!

Nog drie nachtjes slapen.

Tuin en andere zaken in aantocht

Seeds / dahlia / garden preparationDe eerste wortelaar

Daar zal je de eerste dahlia hebben. Ze hebben duidelijk warmte nodig om te ontkiemen, want zodra ik de cv onder de vensterbank – die normaal uitstaat – op een laag pitje had gezet, kwam er beweging in. Wat gaat buurman F. van dahlia’s uit zaad zeggen? Peut-?‚Ñ¢tre denkelijk. Meer kweek ik hier logistieksgewijs even niet, want woensdag rijden we met een auto vol spullen en schilderijen naar FR en dat levert al genoeg stress op.

Ik wil wel stukjes schrijven, want het borrelt van de anekdotes en de onderwerpen, maar ik ben zo obsessief bezig met de schilderijen, die nu allemaal gevernist, bijgeplekt en ingelijst worden, terwijl ik net zo gemakkelijk nieuwe doekjes opzet, en ondertussen ook nog eea voor de kost doe, dat het typen erbij inschiet.

Ik zat met een klein probleem. De doekjes gaan zoals eerder gemeld om economische redenen in baklijsten, die gewoon van hout zijn en die dus een kleurtje moeten wegens te bleek. Dankzij allerlei restanten verf kwam ik tot een rustiek oubollig eikenhouten donkerbruin – geschikt voor de interieurs van mijn doelgroep – waarmee ik nu alle lijsten insmeer. So far, so good.
Maar hoe zet je de doekjes erin vast en wat heb je nodig om ze op te hangen? Ik bedoel een ijzerdraadje of een ringetje waarmee je het kunstwerk aan een spijker aan de muur kunt hangen. Ik neem aan dat ze in de Salle Polyvalente geen pushpins van de HEMA gebruiken.

Paintings / portraits / cowsDeze hangen w?®l aan pushpins maar dan aan het spieraam

Ik belde een winkel in kunstschildersmaterialen, niet die ene van laatst, maar een andere. Daar had trouwens de vorige keer een gozer gezegd dat de doekjes er gewoon in klem zouden blijven zitten, waardoor mijn vertrouwen alweer een deuk had gekregen, maar dit even terzijde. Ik zocht een ringetje of zoiets, dat je aan de achterkant van de baklijst kon schroeven, legde ik uit.
Ja, hoor, ze hadden ophangsetjes in voorraad. In de winkel werd ik te woord gestaan door een vrouwtje, dat me eerst naar boven stuurde, waar wel “iemand was”. Ik zag geen mens. Toen ik me weer beneden meldde, begon een aaneenschakeling van misverstanden, die alleen maar te wijten waren aan de domheid van dat vrouwtje, ja, ik zeg het maar zoals is.

How to Hang a Painting with Wire and D-RingsZoiets, maar dan vastgemaakt aan de achterkant van de baklijst

Ze liet me een ophangsysteem zien dat heel makkelijk aan het plafond te bevestigen was. En hoe vaak ik ook zei dat ik dat niet zocht, maar dat ik iets nodig had voor het schilderij (in houten baklijst) zelf, een ringetje, een oogje, of twee of drie oogjes met een staalkabeltje oid, ze weigerde het te begrijpen. Hoe moeilijk is dat?
Ze kwam uiteindelijk – na een kwartier zoeken, ik zweer het – aanzetten met het gevraagde, dwz een kabeltje met drie oogjes (zie voorbeeld), nadat ik het had uitgetekend en met een kranige beheersing van mijn kant, alleen was de kortste kabel (ze hadden verschillende lengtes) te lang, gezien het formaat van mijn doekjes. Dat was ook heel moeilijk te begrijpen, zelfs toen ik voordeed hoe die kabel onder het schilderij uit zou komen.
– Hoe zouden de dames van het inlijstatelier dat oplossen, vroeg ik me hardop af. Ging ze me uitleggen dat je eerst een schroefje hier, dan daar en dan hup, dat kabeltje, precies wat ik haar het eerste half uur had getracht uit te leggen, zoveel had ze dus wel opgestoken. Maar dat kabeltje, dat hadden ze op een rol, en dan knipten ze dat af en knepen er met een speciaal tangetje een ringetje om.
– Nee, zei ik nogmaals, hoe zouden ze dit probleem eventueel oplossen. Nou ze hebben die kabel op een rol, en die knippen ze dan af en dan knijpen ze er met een speciaal tangetje een ringetje omheen. Ik overwoog mijn retorische vraag nog een aantal keer te laten horen, om te zien of ze elke keer weer antwoord zou geven.
Kon ik een aantal van die ringetjes en kabeltjes niet los krijgen? Die krijg je bij zo’n baklijst, beweerde ze. Waarom had ik die dan niet gekregen? Dan moest ik mijn werk in het inlijstatelier in de baklijst laten zetten. Maar waarom verkoopt u dan losse baklijsten en nog wel zonder een touwtje en/of een paar schroefjes? Echt hoor, ik moest het er allemaal uittrekken. Ik wil gewoon iets om mijn schilderij te kunnen ophangen!

Zaagtand

We liepen tenslotte naar het atelier, waar de dames zeiden: waarom neem je niet een zaagtandhaakje, terwijl ze er een lieten zien. Een zaagtandhaakje! Zeg dat dan verdomme meteen.

– Die zijn hier alleen niet te koop, probeerde het vrouwtje het toch nog. En waar of dat ik die dan zou kunnen kopen? Tja, dat wist ze niet. Tot de atelierdames me verlosten en me er een aantal verkochten.
Christus meziele! Gewoon een zaagtandhaakje en gewoon online te koop, zag ik, na een beetje googlen.

Subtitel: niet gehinderd door enige kennis van zaken. Gek word ik ervan.

Freud en atelier


Exposition Lucian Freud, L'atelier au Centre… door centrepompidou

Er staat weliswaar al sinds zaterdag een ander stukje in de steigers, maar ik moest deze Freudserie uit 2010 van Centre Pompidou even promoten met dank aan Faceboekvriendin Martha Hamnache van de site Art-en-France.
Op dit moment is Matisse te zien, tot 18 juni, wil ik ook zien, wil ik ook zien.

(Parijs is maar 3 uur rijden, of ik nou vanuit Amsterdam of vanuit ons Franse huis vertrek).