Category Archives: cavia talk

Wintergroente

Vegetables
Veldsla bij nader inzien

Die veldsla blijkt dichtbij en als je een hap neemt, toch minder smakelijk dan ik dacht. Leuk geprobeerd, maar gelukkig hebben we de cavia’s nog. Cavia’s? Na de dood van Daan zat die arme Muis in haar eentje te treuren, dat doen ze, de arme diertjes, ze kunnen niet tegen eenzaamheid. Bij Caviaopvang Hillegom hebben we voor de gezelligheid opgehaald: Polly (v, eekhoornkleurig) en Duvel (m, Lakenvelderkleurig), hier Le Petit Diable genaamd en die zijn dol op de sla. Maar dit even terzijde.
Wat aan eetbare zaken rest, zijn prei en aardpeer, die ik als enige lekker vind. De buren associ?´ren topinamboer met de Oorlog, schijnt, dat las ik in een boek, of het waar is weet ik niet, maar daar kan ik ze ook niet aan kwijt.
Gelukkig hebben we de groentekraam op de Nieuwmarkt nog. Die verklaarden mijn topinamboer met alle liefde te willen verkopen. Mooi zo, kilo’s en kilo’s 100% biologische aardperen, twee vari?¬¥teiten vanaf maandag bij de firma Overwater te Amsterdam.

French garden
De eerste topinamboer 2 seconden geleden uitgegraven

Lusteloos

Guinea Pig Daan

Arme Daan lag twee dagen geleden vredig in zijn slaaphok. Nu schrok ik wel vaker, als hij lag te slapen, want hij lag regelmatig zo stil in een hoekje, dat hij pas bewoog als ik het hok opendeed. Zou hij doof zijn geweest?

Hij nam als een konijn op zijn achterpoten een hapje groen aan. Ach, die Daan. De dikste cavia ooit, met een merkwaardig doordringende blik. Hij was al oud en cavia’s kunnen zomaar zonder aankondiging doodgaan zoals nu. Een van mijn favorieten, dikke Daan.

Ik schrijf de laatste tijd onregelmatig wegens verregaande lusteloosheid. Volgende week zal dat wel over zijn, als we weer in het Beloofde Land zijn. Bomen zagen en sneeuwklokjes kijken.

Model monast?®re

Model monast?®re
Model Monnik

We vroegen een aantal jaren geleden eens aan de buurman of hij toevallig wist hoe we aan stro voor de cavia’s konden komen.
– Stro, stro, zei hij, wat moet je met stro, houtsnippers is veel beter.
Dat moesten we beamen, maar omdat we dachten dat we in het middeleeuwse gedeelte van Frankrijk zaten, vroegen we naar stro.
РDat kun je in de Intermarch?© kopen, zei hij. We schrokken van deze nuchtere praat.
Maar, of we hem wilden volgen, want hij had misschien nog wel wat liggen in z’n werkplaats.

We liepen naar de schuren, passeerden de vleeskippenren en het oude huisje van oom Octave.

Houtwerkplaats

Bij het openen van de deur fladderden de zwaluwen op en vlogen rakelings langs onze hoofden. Hun nesten zaten in de hoeken van het lage plafond. De vloer van de werkplaats was bedekt met een halve meter houtsnippers.
– Tast toe, zei buurman.
We vroegen wat hij gemaakt had, dat zoveel snippers had veroorzaakt. Nou, dat was een tafel voor z’n dochter geweest, een eikenhouten tafel, wacht, hij had een folder.
Het was de aanbieding van een meubelfirma die verschillende types eettafel leverde, waaronder de monast?®re, een kloek model waar je nog minstens 500 jaar plezier van kon hebben.
– Hij is drie meter lang!
Hoe zwaar was die wel niet, vroegen we, een tafel van eikenhout en drie meter lang.
– 200 kilo!
Nou, nou, ongelooflijk. En hoe was die tafel helemaal in N. terechtgekomen, waar zijn dochter woonde?
Met de trekker van Jean-Pierre, een andere mogelijkheid was er niet geweest.
We waren diep onder de indruk en stelden ons die tafel voor, hoe die bovenop een agrarische remorque door dat boerenlandschap was vervoerd en de verbazing had gewekt van de mensen die hem in de verte boven de hegjes zagen voortglijden.

We vertrokken met een grote vuilniszak vol houtsnippers. En niet zomaar houtsnippers, eikenhouten houtsnippers. Wacht even, wacht even, kon je niet piepkleine zakjes eikenhout bij Duikelman of Kokenenzo kopen, om zelf zalm en andere luxegoederen te roken? Verdomd, 8,95 voor smoking chips met de smaak oak.
Een kassabel begon in de verte te rinkelen. Eerst naar de Intermarch?¬© om houtsnippers te kopen en dan een hippe verpakkingsontwerper en een afzetgebied zien te vinden. De winst gingen we natuurlijk delen met de buurman. De cavia’s moesten zich maar even behelpen met grenen.

Honden uitlaten

Romantische gracht
Hier wandelen we dan nu

Het is elke keer weer wennen aan de grote stad, hoewel wij in een soort Efteling wonen qua toeristisch appeal, kijk maar naar het plaatje.
De dieren hebben steeds kwaaltjes, waar ik een beetje moedeloos van word, dan weer aan de dunne (Bess), dan weer een ontstoken pootje (Soes), dan weer die terugkerende koortskwaal (Kwint), dan weer een gezwel met coma en fatale gevolgen (Jake), en nu schudt Kwint met z’n oor en wrijft ermee langs de plinten, waardoor ik bang ben dat hij er een bloemkooloor van maakt (Annetje).

En nu is het afgelopen, hoor! Iedereen verdomme gezond!

Laatste dag

De hoofdplaats van onze commune
De hoofdplaats van de commune, 4 jaar geleden ook al zo gefotografeerd

We hebben deze 2 weken niet veel uitgevoerd, een beetje het pad tussen nieuwe tuin en grange lopen knippen en hakken (Siebe), eend laten keuren (moi) en allerlei meer nutteloze dingen als boodschappen doen en koken.


Dit zie als je je omdraait

We hebben af en toe een wandelingetje gemaakt, zoals vandaag: de berg op in omgekeerde richting. Ik vond het niet de beste route, je ziet niks van het uitzicht, tenzij je achteruit loopt en de lage zon scheen precies in ons gezicht, wat natuurlijk weer afhankelijk is van het tijdstip en het seizoen en ook weer een reden om achteruit te lopen.

De neef van de buren, Jean P. , die z’n moeder in maart 103 wordt, diezelfde Jean dus, heeft tussen al zijn melk- (waarvan ik het ras niet weet) en vleesvee (de Charolais en Limousins), ook dit exemplaar lopen. Volgens weer andere buren is het een Normandische koe, te herkennen aan zijn haar bel. Je hoort die soms op rustige zomeravonden in de verte luiden. Wij vinden deze koe heel mooi en waren blij dat ze wilde poseren.

Shetties met ezel

In een weitje richting La Ferme du Cheval Rouge stonden alle Shetlandertjes met een ezel, die ik nog niet eerder had gezien. Die Shetlandertjes waren zo zoet en nieuwsgierig, die kwamen onmiddellijk aanhollen, waarschijnlijk om te zien of er iets te snaaien viel, want ze staken zonder aarzelen hun zachte neuzen in mijn jaszak.

Het ezeltje snuffelde aan de camera:
ezeltje

Morgenvroeg rijden we terug, met een cavia minder, want onze allerliefste blinde en dove Jake werd plotseling op Oudjaar ziek en raakte in een soort coma, waar hij 1 januari aan bezweek.
Het is een dierenpraatje geworden, geloof ik.

Jake tussen z'n dames
Jake op 24 oktober jl tevreden tussen z’n dames