Category Archives: De Nieuwmarkt

Parkeren

De invalideparkeerplaats
De invalideparkeerplaats om 12:30 de volgende dag

Gisteravond laat liep ik door de stromende regen een laatste rondje met de hondjes, die ook zo snel mogelijk weer naar huis wilden. Voor buurtcentrum De Boomspijker deden we een stapje opzij voor een imitatie-Mercedes van Koreaanse origine. Vier man aan boord.
Die wilden parkeren op de invalideparkeerplaats. Ik dacht, laat ik deze keer mijn bemoeizuchtige snuit eens houden. De kans dat er een gehandicapte of parkeerwachter langs zou komen, was niet groot, moest ik toegeven. Ze parkeerden een meter uit de kant, wat wel logisch is, omdat je door het hekwerk onmogelijk aan de grachtkant kunt uitstappen. De eerste stapte uit en er klonk fijne bonkbonkbonkmuziek.
– Zet hem toch maar iets dichter bij de kant, zei die tegen de chauffeur. De hondjes en ik kwamen ondertussen geen stap verder wegens plotselinge drukte van allerlei auto’s, die niet verder konden door dat halfslachtige parkeren van die nep-Mercedes. We wachtten en keken zwijgend hoe de auto met luid gekraak zijn linkerspatbord in het gietijzeren toeristenhekwerk duwde. Oh shit.
– Je heb schade, ja, je heb geloof ik wel schade, ja, zei de passagier buiten.
Dat wilde de man naast de chauffeur ook wel eens bekijken en wierp het portier open op het moment dat de wachtende rij auto’s zich in beweging zette, omdat de weg immers weer vrij was. Nog een keer datzelfde afschuwelijke gekraak. Oh shit, ook nog de rechterdeur.
Snel naar huis, want we waren ondertussen drijfnat.

Les Chinois

Drempels
Coffieshop De Bulldog

Woensdag wandelde ik met een groepje middelbare scholieren uit FR/NL en hun leraressen door het oude centrum van Amsterdam. De FR-leerlingen waren op uitwisseling en ik mocht ze rondleiden. Nu ken ik hier al die stegen, straatjes en pleintjes wel, maar ik moest me van te voren inlezen, want ik bleek geen idee te hebben waarop of -tussen ik nu elke dag liep en loop.
Dankzij Kleine Geschiedenis van Amsterdam van Geert Mak en wat speur- en zoekwerk online had ik een wandeling samengesteld, die alle hoogtepunten in de buurt liet zien. Interessant, hoor. De Zeedijk (die was er al in 1200, dat wisten jullie niet, h?®?) op, rechtsaf via het Wapen van Riga, langs de Dames achter de Ramen bij de Oude Kerk, hoppetee, Chinatown in.

Sabot de tourisme
Een hoogtepunt van de Amsterdamse toeristenindustrie

In de etalages van de verschillende eettentjes hingen de geroosterde biggen en eenden voor de Sil Ja Fang.
– Kijk daar hangen honden, zei een van de jongens huiverend.
– Welneen, zei ik, dat zijn biggen en eenden.
– Maar Chinezen eten honden, beweerde hij nog een keer, kijk, daar hangen ze.
Ik dacht wel dat Chinezen honden (en katten) aten, maar hier in ieder geval niet en public. In China zie je ze gevild op de markt, zoals bij ons konijnen en kippen. Dat is zo, ik heb er foto’s van gezien.
(Dat mensen dat zielig vinden, komt mij altijd schijnheilig voor, zolang ze vlees uit de bio-industrie betrekken. Het is natuurlijk zielig, maar ga je maar eerst schamen over de behandeling die wij ons slachtvee geven. Die eenden en biggen, bijvoorbeeld.)
– Die Chinezen eten alles, riep de jongen nog eens uit.
– Comme les fran??üais, zei ik. Ha, te pakken.
Neen, dat was niet waar. Mais si. Mais non. Mais si. Mais non. Dat ging een tijdje door.
– Bij ons in de Creuse eten ze egel. Zo. Nou hij weer.
– Ja, dat is lekker, antwoordde het ventje.
Daar had ik niet van terug.

Bipolaire NL-depressie

Dossier Van Gogh
Melding van expo over Van Gogh op een affiche op de Oude Schans

Ik ben hier weer vanaf zondagavond, maar ik loop rond als een zombie. Had ik dat vorig jaar ook? Welneen, want ik ging toen na een week alweer naar Perpignan, wat er dit jaar om verschillende redenen niet inzit.
Hoe ik me hier, in Amsterdam, weer thuis moet gaan voelen, weet ik niet. Verzet heeft geen zin, dat begrijp ik ook wel. Maar steeds maar binnen zijn, of buiten zonder de horizon te kunnen zien, daar word ik niet vrolijk van. Een lichtpuntje is het schilderij dat ik voor de buren ga maken, van een van hun koeien, als een nagekomen verjaarscadeau.
Maar kom op, nu even ophouden, zeg ik tegen mezelf, en ga iets nuttigs doen. Vandaag begint het Nederlands Theaterfestival bijvoorbeeld, je hebt die expo over Van Gogh, ik lees ondertussen ook de Monstertrilogie van Tom Lanoye, die op z’n foto bij wikipedia wel iets heeft van Elton John, en ik doe nog iets anders, maar dat is nog niet af.
Die Lanoye, die kan er wel wat van, zeg!

Van Gogh
Schilderij van buurman Paul cadeau gekregen

Hup, au boulot! Brood op de plank.

Pilletjes

image

Ik zit hier mijn beurt af te wachten bij de huisarts in flauw lentezonnetje. Dit bezoek is al weken uitgesteld, omdat “het wel over zou gaan”, ik citeer mezelf.

Het is niet overgegaan. Zo kan ik niet naar Frankrijk, want het vooruitzicht in de handen van die vrolijke roddelaar dokter M. te vallen, neen, mag ik daar hartelijk voor bedanken?

En wat heb ik dan? Iets aan mijn achillespees, of zoals Imme Dros het zaterdag op de radio noemde: Achilleuspees.