Category Archives: dieren

Sacré Raymond!

Broody hen
Grijs heeft het weer

Plotseling heb ik drie broedende kippen, waar ik niet op zit te wachten, maar ok, de kip Grijsje op de foto doet het altijd prima, Molly “Pattescourtes” aka Patty is ook een braaf moedertje, maar de derde, een van de Noires du Berry, die doet het voor het eerst en is zonder broeds te zijn al volkomen hysterisch.

Toen ze ‘s avonds niet in het kippenhok zat, vond ik haar naast de houtstapel onder de waslijn. Ze ging meteen in aanval toen ik mijn hand in haar richting bewoog, pikte keihard waar ze me maar pikken kon.

Ik heb ze allemaal hun eigen gezellige kraamkamertje met geurig hooi gegeven en wacht nu of ze hun plek accepteren, voordat ik besluit hoeveel en welke eieren ze mogen uitbroeden. Ze zitten zolang op neppers.
(Ik had 2,5 week daarvoor eieren in de broedmachine gedaan, omdat de dames maar niet broeds werden. Er waren er maar 4 bevrucht! Hendrik Haan uit Koog a/d Zaan mag wel eens beter zijn best gaan doen)

Mother hen and chicks
Grijsje heeft na 1 week broeden de broedmachinekuikens geadopteerd

Ik vertelde dit aan buurman P, om maar wat te kletsen te hebben omdat we onze gezamenlijke Tourmiddag moesten missen vanwege de rustdag, toen buuman “Peut-être” Raymond binnenstapte.

Hij had er wel een mening over, over broedende of andere kippen.
Volgens hem bestonden er twee soorten, leggende en broedende, en als zo’n broedende haar nest niet meer afkomt, moet je er eieren van de leggende onder leggen.

– Dat kan, zei ik, maar het kan ook dat de broedende haar eieren zelf gelegd heeft.
– Neen, neen, dat kon niet, want broedende kippen leggen niet!
– Leggen niet méer, corrigeerde ik, de natuur zou wel merkwaardig in elkaar zitten als broedende kippen alleen maar broeden en niet leggen.
– Je moet er eieren onder leggen, als ze broeden, herhaalde de kras in de plaat.
Ik legde voor de duizendste keer uit dat de moderne legkip gefokt is om niet broeds te worden, omdat ze dan immers geen legkip meer zijn. Ze leggen niet als ze broeds zijn, dus worden ze bijna niet broeds.
– We zijn het eens, concludeerde buurman.
– Godskristusmeziele, natuurlijk niet! en hoofdschuddend en gefrustreerd over zoveel domheid verliet ik het gezelschap.

IMG_8678.jpg
Zinna’s hebben de meeste fantastische kleuren

Toen ik een paar uur later buurman P weer even sprak, zei hij:
– Weet je wat hij zei, toen je weg was: die vrouw begrijpt werkelijk helemaal niets, echt, die begrijpt er niets van!

Buurman P bleef er nog een paar dagen over grinniken: Sacré Raymond!

Voor de foto’s kun je ook op Flickr kijken, hoor.

Zure bommen

Pickled gherkins
“Le Parfait, Super”

Van de dochter van een enorm vertederend klantje kreeg ik een kilo van de naar hun smaak veel te dikke cornichons cadeau, als ik die tenminste wilde.
Dat heb je ook met courgettes, plotseling zitten er enorme joekels aan de plant, die je de vorige avond helemaal niet had gespot. Raar, toch?

Ik zei geen nee, want het zijn in feite korte komkommers, die je zo uit de knuist kunt opknagen. Ik dacht nog, fijn, voor de cavia’s, wat een beetje merkwaardig is, omdat we al jaren geen cavia’s meer hebben, zo zie je hoe dat erin is gesleten. Of het moet het begin van de algemene aftakeling zijn, zou ook best kunnen.
(Dat doet me eraan denken, het klantje roept altijd dat ze zo blij is elke keer als ze me ziet, dat zij mij de liefste vindt, maar ze antwoordt ook “mijn moeder” als ik vraag, wie is die mevrouw, wijzend naar haar dochter, dus ik neem de liefdesverklaring elke keer blij met een flinke schep zout in ontvangst.)

Pickled gherkins
Arty fotoflauwekul

Dat moet je ook met augurken doen, als je ze wilt inleggen: ze een nachtje in zout water zetten, daarna afspoelen en in een pot onderdompelen in water, witte-wijnazijn, witte wijn en kruiden.

Ik had natuurlijk noch witte wijn noch die azijn in huis en de winkels waren dicht, daarom heb ik er een halve fles ciderazijn in gegoten, die ik een paar jaar geleden bij kruidenvrouwtje op de markt had gekocht. De vraag is of dat wel een goed idee is geweest. We merken het wel als de pot weer opengaat.

Bestaat die man eigenlijk nog, die met twee emmers augurken op het strand bij Kijkduin geheel gekleed over de halfnaakte badgasten stapte, onder het roepen van “ZURE BOMMEN!”? Deze zin moet je op zijn Hagenees uitspreken, merk ik.

Tomatoes
Geen idee welke soort dit is

De tuin lijkt dit jaar beter te gaan dan vorig jaar, maar we zijn er nog niet. Precies een week geleden barstte er een onweer precies boven onze hoofden los, dat hier gelukkig geen schade heeft aangericht, maar een endje verderop bij Guéret in 5 minuten al het fruit en bloemen naar de mallemoer heeft geholpen door de gratis hagel die meekwam. Hoorde ik van klantjes, wier kinderen dat was overkomen.

Screen Shot 2017-07-16 at 13.11.20
Sneue rechterhand

Ik had een heel ander akkefietje, in een niet gebruikt slot bij de voordeur had zich een clubje wespen gevestigd, waar ik elke dag nieuwsgierig naar keek, geïnteresseerd als ik ben in alles wat groeit en bloeit etc.
De oudste dochter die voor imker doorleert, vond het al niet zo’n goed plan:”het zijn geen bijen!”, maar ik, eigenwijs, dacht dat het wel los zou lopen, tot ik op een dag het nest verstoorde door een bruuske beweging.
Rennen! Sauve qui peut!

End of a wasp's nest
Slachtpartij

Ja, er kwamen er een paar achter me aan, die me net niet te pakken kregen, tot ik de volgende dag tussen de middag thuiskwam en de portier kampbeul bij de ingang van het nest zijn voelsprieten bewoog en me herkende: RAAK en AUUUW!, in mijn voet dit keer, die onmiddellijk opzwol.

Zoals jullie op de foto kunnen zien, kreeg een ander de volgende dag m’n hand te pakken, want die eerste had ik per ongeluk in mijn paniek al doodgeslagen. Elke keer als ik thuiskwam, wachtte iemand me op, zodat ik moest maken dat ik wegkwam. Buurvrouw deden ze niks.
Ik vond dat wel het verrassendst: dat ze je herkennen. Maar goed, leuk is anders.

End of a wasp's nest
Slachtpartij detail

Met een killerspuitbus (“bombe” à 2,15€) heb ik ze om 05:00 uur ‘s ochtends vermoord, toen ze niet op wacht stonden. Ik voel me er toch schuldig over.

Volgende keer: bezoekje aan de bedrijfsarts doet wonderen.

Warhoofd

Landscape at sunriseWe wandelen elke ochtend in een sprookje

Het is in dit seizoen zo mooi hier, dat ik tijdens de wandeling om 6:00 niet geloof dat ik al wakker ben, wat ik dan inderdaad vaak ook niet ben.

Ik liep een paar weken geleden zo ontzettend te suffen, dat ik, toen ik bijna weer thuis was en op mijn mobiel wilde kijken hoe laat het was, tot mijn schrik merkte dat hij verdwenen was. Uit mijn zak gevallen.

Ik had geen mens of tractor gezien of gehoord, was toevallig niet het bos ingegaan, maar op de weg gebleven, dus ik draaide me om en liep hetzelfde parcours in omgekeerde richting, zonder resultaat.

Here they are: girollesDeze zie ik altijd meteen, die andere ruik ik

Zelfs bellen met de telefoon van de oudste dochter leverde niets op: dat ding zweeg en hield zich gedeisd.
God, wat vond ik mezelf stom!
Er zat niets anders op het verlies te accepteren en een nieuwe te bestellen. (Via ebay een of ander goedkoop chinees model, waarvan de camera iets beter is dan dat verloren ding van de aldi en die de volgende dag al door de postbode werd overhandigd, terwijl ik bij buurman P aan het kleppen was. Ze weten me altijd wel te vinden, die factrices)

Dead chickSlachtoffer van stroomuitval

Ondertussen had ik een paar eieren in de broedmachine, die een week onder Patty (Patte-courte2) hadden gelegen, die ik kwijt was en die stiekem aan het broeden was, tot ze er plotseling mee ophield.
Dat verbaasde me helemaal niet, want in die vier jaar had ze nog nooit aanstalten gemaakt. Ze zat op veel teveel eieren, die overal om haar heen lagen. Prutswerk, Pat!
Ze gingen prima, ik zag met mijn zaklamp hoe ze zich ontwikkelden volgens het boekje en toen de dag daar was dat ze zouden uitkomen, viel de stroom uit.

Dat duurt hier over het algemeen niet langer dan een minuut, maar deze keer werd ik na een half uur stroomloos ongerust en besloot in godsnaam de hele couveuse in bed onder de dekens te zetten met een kruik om de temperatuur te handhaven.
Dat hielp niet echt. De ongeboren kuikens hadden al een gaatje in de schaal geprikt en rustten even uit voordat ze de draai gingen maken, al tikkend met hun eitandje.

Nu had ik toevallig ms Black die de zoveelste poging deed moeder te worden. Ze perst zich zo stevig op de eieren, dat ze ze bijna allemaal breekt, elke keer als ze wil broeden. Dat verbied ik haar dus. Ze had zolang een plastic ei van me gekregen en ik had gedacht de nieuwe kuikens na de geboorte aan haar te kunnen opdringen. Twee vliegen in een klap.

Jammer dat de EDF roet in het eten gooide, maar toch besloot ik het risico te nemen, ik schoof ze onder haar, altijd de juiste temperatuur en vochtigheid en die kleintjes zouden meteen hun moeder hebben. Hoefde ik de warme lamp er niet op te zetten. Wat natuurlijk sowieso niet kon zonder stroom, maar ja.

Toen ik na een uurtje ging kijken, had ze de eieren geplet en ze uit haar nest gegooid: twee dode volmaakte kuikenlijkjes, die verdomme eerst springlevend waren.
Dat doen we dus nooit meer. Volgens vriendin P moet ik dat beest een koppie kleiner maken. Goed idee, ik ben alleen bang dat ik haar niet door mijn keel krijg. Ze kan er tenslotte niets aan doen.

Lost and found phoneBeetje nat en beschimmeld, maar functioneert prima

Wat me vervolgens op 15 juni overkwam, was bijzonder wonderlijk.

Ik sukkelde weer eens met de honden langs het étang, waar Bess zich altijd hevig verzet, die wil daar altijd meteen rechtsomkeert maken, joost mag weten waarom, toen buurman JP op de trekker langsscheurde, met zijn moeder hangend aan de zijkant (dat gaat nog eens een keer mis) en ik onmiddellijk daarna door een geluidloze stem naar boven werd gestuurd, langs het kruis (La Croix) en die me naar een plek in de berm gidste, waar ik met mijn voet het hoge gras opzij moest duwen: daar lag mijn oude mobiel!

Ik zweer het jullie, als ik het zelf niet had meegemaakt, zou ik ook denken, yeah right, neem een dagje rust. De enige verklaring is dat ik hem onbewust heb horen of zien vallen of zoiets. Nog waarschijnlijker lijkt me: toeval.
Maar goed, ik heb hem weer, ik heb hem 33x keer gebeld met de dochters telefoon, kon ik zien. Ik heb hem alleen niet meer nodig.

The young onesDe eerste drie van het jaar

De moeders die wel hun eieren hebben uitgebroed, hebben er veel vroeger dan normaal de brui aan gegeven. Deze hierboven waren toch al 5 weken, maar ik had er nog een die ze met 4 weken heeft laten barsten. Voordeel is dat ze stukken tammer zijn zonder moeder: ze moeten wel, al het lekkers komt van mij.

En eindelijk, na ik weet niet hoeveel broedsels, is er een grijze kopie van onze favoriet (de middelste boven). Elke keer waren het of hanen, of gewoon bruine kippen die uit de eieren van Grijsje kropen.
Deze is wel heel erg goed geslaagd. Hopen dat de vos ons dit jaar overslaat.

Volgende keer dan eindelijk: hoe trek ik een bh uit zonder alle kleren eerst uit te moeten doen? Deze techniek wordt door bepaalde klantjes zeer gewaardeerd. We lachen ons altijd een kriek.

Voorjaarsdingen

Montbéliarde and her calfMoedertje en kind

Ze zijn er weer, hoor, kuikens, aardbeien, kalfjes, paddenstoelen. Die heb ik wel nodig, want de moed zit als een ouwe sok onderin de schoenen.

Bij de buren in het aanpalende dorp hebben ze een nieuwe Marguérite, die op een goede dag een piepklein kalf bleek te hebben geworpen.
Het groeit als kool, zoals hier op de foto te zien en ze is deze keer toevallig in de wei bij haar moeder, maar is meestal de hort op en hangt dan met de witte Charolaiskleuters in de wei aan de overkant of de Limousins ernaast.

Lettuce BataviaElke dag sla eten toen de ouste dochter er was

Ik werk zoals jullie weten de maandag niet meer in loondienst (ik teken en schrijf dan) en dat blijkt in het salaris niets uit te maken: precies even veel (of weinig, more like) dwz 800,- en dan moet de benzine er nog af. Toen ik mijn rooster de vorige keer kreeg, zag ik dat ik toch weer op de maandag moest.

De derde mail met bezwaar gaf eindelijk een reactie: ja, dat is een feestdag, dus heb je dienst.
Pardon?
Ik heb al nooit een tweede kerst-, paas- of pinksterdag door die maandag, zoals mijn collega’s altijd wel en nu werd ik op mijn eigen dag gedwongen te werken, zonder dat daar enige compensatie tegenover stond.
Argument van de andere kant: dat geldt voor iedereen.
Wees er maar trots op, dacht ik, maar zei: schande!
Ik zei kortaf dat ik niet kon, omdat al mijn maandagen al bezet waren, voor het hele jaar en voor de rest van mijn leven, feestdag of niet. Wat ook zo is, verdomme.

Plants bought at the Aldi 2016Resultaat van een doos met 20 plantjes voor 5€ van de Aldi

En volgens het systeem van de onderdrukking van de arbeider in deze socialistische heilstaat werd ik gestraft – je mag maar een beperkt aantal keer weigeren is het idee – en kreeg ik een willekeurige betaalde vrije dag, die van mijn vakantiedagen af ging.
Kwam dat even goed uit, want de oudste dochter kwam een paar weken langs en ik had geen recht op vakantie tot juni, omdat ik al mijn dagen in december had opgemaakt.
Als je het nog begrijpt mag je het zeggen, maar ik ben de draad volledig kwijt.

Het begint me bovendien aardig de keel uit te hangen, dat onduidelijke systeem, dat schandalig lage salaris voor liefdewerk, waar iedereen hier verder te beroerd voor is.

En omdat er hier verder geen ander werk is, zelfs niet in het toerisme, waar ik de burgemeester nog voorstellen voor heb gedaan, die in een zwart gat van slaafse “C’est comme ça”-lamlendigheid verdwenen (als ik die uitdrukking nog één keer hoor, ga ik gillen), ben ik gedwongen die shit te slikken en ongemotiveerd naar mijn werk gaan.

Gelukkig biedt dat wel genoeg stof voor de verhalen die ik wekelijks noteer en nog niet publiek kan maken. En die gaan niet alleen over mijn werk. Ik verkneukel me elke dag, neen, ik zeg niks, mijn lippen zijn verzegeld.
Oh, die mooie dag dat ik alles eruit ga gooien!

GirollesDe eerste

Toch ben ik elke ochtend de gelukkigste mens op aarde als ik met de honden door een nimmer vervelend landschap loop met flarden mist en de keet van de vogels, de zon die opkomt en de paddenstoelen die vorige week woensdag daar ineens waren.
Behalve dan misschien op die idioot van een nachtegaal na, die om 23:00 uur naast mijn slaapkamerraam begint en nog bezig is als ik naar mijn werk vertrek. Wat denkt dat beest te bereiken?

Als dan de oudste dochter er is, met wie ik praat, lach, huil en filmpjes kijk zoals Montalbano en The Durrells, naar wiens (van Gerald) manier van leven ik altijd heb verlangd nadat ik het boek op mijn twaalfde had gelezen, dan denk ik, verdomd, ik leid zo’n leven.
Met de dieren dus en de tuin. En de buren.

Ewe with lambMirabelle en dochter Pippa

En ontmoetingen zoals laatst met de lezers J. en H. van dit blog die ongeveer 8 à 10 km verderop een fantastische plek hebben, waar de oudste dochter en ik zo ontzettend hartelijk werden ontvangen, met honden, taart en thee en schaapjes.

Ik wil wel vaker schrijven, als de tuin me daar niet van zou afhouden of de komende exposities. Ik schiet maar niet op, met niks. Ik beloof het, elke maandag een stukje.

Jaarlijkse expositie en andere loopvogels

Flowering apple treeDe appel Schone Deerne (Bellefille) van de tweeling staat in volle bloei

De kleine perenboom die ik al minstens 20 jaar heb en die meeverhuisd is vanuit de volkstuin, bloeit niet meer sinds buurvrouw P, toen ze twee jaar geleden voor de kippen zorgde, hun mest aan de voet van dit boompje dumpte.

Dat kon ze niet weten en ik wist dat ook niet tot ik het toevallig in de auto op Radio Bleu Creuse hoorde tijdens het moestuinvragenuurtje: waarom bloeit mijn peer niet meer? Omdat hij teveel stikstof heeft gekregen. Niet mesten met kippenpoep dus. Ik bemest fruitbomen eigenlijk helemaal niet.

Alle andere fruitbomen lijken dit jaar overdadiger dan ooit te bloeien. Misschien om de mislukte oogst van vorig jaar goed te maken. Fingers crossed, want de fabrieksappels die ik vorige week op de markt kocht, zijn feitelijk niet te vreten door het ontbreken van enige smaak. Zelfs bakken verandert daar niets aan.

Apéro during the vernissage
Tijdens opening, dame links houdt net haar hoofd voor de rode stip, rechts pottenbakster Cathérine

Vorig weekend had ik geen tijd om te schrijven vanwege de deadline van de jaarlijkse expositie in de feestzaal van onze gemeente, waar ik per se aan wilde meedoen, omdat me anders de moed helemaal onderin de laarzen gezonken zou zijn.
Ik ben nog steeds dood- en doodmoe en kon daardoor het vermaledijde recept van de vitamine D nergens meer vinden: ik vergeet alles en raak voortdurend spullen kwijt, zoals ik al eerder meldde.

Na werkelijk alle papieren van de administratie zonder resultaat ondersteboven te hebben gehaald vond ik het tenslotte verkreukeld onderin mijn tas, logisch, en smeekte de lieve vrouw van de apotheek in Bussière (de soepele apotheek) me de hoeveelheid voor het hele jaar te geven, omdat ik gegarandeerd dat papiertje definitief kwijt ging raken. Ze deed het toen ze mijn wanhoop zag, anders dan die tuthola in Dun, godzijdank.

En na een extra middag slaap door een annulering wist ik er twee kleine tekeningetjes uit te persen waar ik in ieder geval tevreden over was.
En jawel, gisteren bleek tijdens vernissage de linker al meteen verkocht, sterker nog, ik ben de enige die gister iets heeft verkocht.

Ik holde snel weer naar huis om dat juichend aan buurman P te vertellen, die volgens verwachting reageerde met: “Ik zei het je toch! Ik zei het je toch!” me ondertussen in mijn ribben porrend van blijdschap.
Kijk, daar doen we het voor.

Garden is closed for public
Verboden toegang voor kippen en andere belangstellenden

Naast werk, dieren, tekenen, de deux chevaux, huisonderhoud en dat stompzinnige huishouden (ik denk er serieus over een collega in te huren) wacht de tuin op me.

De omheining is een feit. Ja, nee, niet helemaal, ik heb de moestuin omheind en ben nu bezig ook de actieradius van de loopvogels te beperken.

StrawberriesSla in de achtergrond toch maar onder een net

Door een paar denkfouten in de constructie bleken er toch af en toe kippen binnen het hek te scharrelen, waarvan ik me afvroeg hoe ze dat nou voor mekaar hadden gekregen tot ik begreep dat ze omliepen door de weilanden en dan via de tuinmuur over het hekwerk fladderden.
Die sluiproute wordt vandaag afgesloten. Als ze me niet weer te slim af zijn, natuurlijk. Het is een sport.

Gisteren had gans Ryan Gosling zich de moestuin in weten te manoeuvreren, iets wat ik onmogelijk achtte, tot ik zag waar hij onder het hek was doorgekropen.
Nu zijn ze niet al te handig, dus toen ik hem naar buiten wilde drijven, probeerde hij op dezelfde plek dwars door het gaas te lopen met als motto “waar een wil is, is een weg” en had zijn kop er alvast doorheen gestoken, waardoor ik hem met gemak kon grijpen. Erg slim zijn ze ook niet.

Hij hing als een verslagen dweil in mijn armen, terwijl zijn vriend Ross aan de andere kant hysterisch riep dat hij eraan kwam om hem te bevrijden.
Wat een stelletje aanstellers, die twee. Je heb er niks an. Eieren leggen ho, maar.

Oh ja, dat doet me eraan denken, een van de meer merkwaardige leden van het feestcomité probeerde me gisteren alweer uit te leggen dat alleen vrouwtjes eieren leggen. Ik speelde de onnozele stadshals, tot grote hilariteit van de rest van de aanwezigen.
Altijd maar de lachers op je hand willen hebben, dat is af en toe ook wel vermoeiend.