Archive for the 'divers' Category

Ziekenbezoek

Published on 10 January 2012 in divers and Frankrijk. Closed

Contents of my pocket

Altijd de inhoud van de oude broekzak in de nieuwe doen, heb ik mezelf jaren geleden ooit geleerd, dan vind je nog eens iets en bovendien was je het dan niet mee. Geen kikker, dode muis of geld deze keer of andere dingen die je al een tijdje kwijt bent, maar toch nuttige zaken zoals afrikaantjeszaadjes, waarvan ik er in de tuin al een paar zag ontkiemen. Nu niet te hard van stapel lopen, jongens, het kan zomaar gaan vriezen.

Heavy easel

Het ezeltje dat Saar me cadeau deed, is heel handig, maar net iets te licht. Van Siebe kreeg ik de tip in de vorm van de klassieke truuk die fotografen in storm en tegenwind gebruiken: verzwaren die handel en in mijn geval met een plastic zak met stenen en jawel, dat gaat goed. Een doekje staat nu in de grondverf, een ander krijgt een tweede laag. Ik had nog een totaal vastgekoekte vouwezel in de schuur staan, die met geen mogelijkheid te verstellen was, tot ik het wondermiddel WD-40 erop losliet. Jammer genoeg sloeg ik er eerst een stuk hout af, toen ik de vaste koek probeerde los te rammen tikken, maar dat is te repareren. Hoop ik.

View from a room

Gistermiddag ging toch even bij mijn vriendin Lucienne langs in het ziekenhuis, v/h sanatorium van Sainte-Feyre, waar ze na de zoveelste val thuis weer in terecht is gekomen. Ik schat dat ze de laatste 12 maanden 8 maanden in het ziekenhuis heeft gelegen of gezeten in haar geval, want ze zat magertjes in een ziekenhuishemd voor zich uit te staren, toen ik binnenstapte. We praatten wat over de dieren, eten en de moestuin. Hoelang ze nog moest en wat er hierna zou gebeuren, ze wist het niet.
- J’attend, zei ze, zoals alle keren hiervoor.

Eigenlijk dacht en hoopte ik dat ze in Guéret zou zitten, zodat ik twee vliegen in een klap kon slaan: de oud-burgemeester (81) van onze commune (uit de jaren ’70) was vorige week in het café waar hij een borreltje dronk, niet goed geworden en in alle ijl naar Guéret afgevoerd. Hij had het vernieuwen van de batterij van zijn pacemaker te lang uitgesteld, werd gezegd (“sa pile!’) en ik dacht, wat een geluk dat hij in het café zat, want wanneer zou hij gevonden zijn, als het thuis was gebeurd? Maar goed, twee ziekenhuizen in een middag, dat zag ik niet zitten, zo geweldig goed ken ik hem nou ook weer niet, maar even langsgaan omdat ik er toevallig toch ben, dat kan best. Een ander keertje dan maar weer.

Kachel aan en au boulot!

Printen

Published on 15 January 2011 in divers, Frankrijk and mopper. Closed

Ink cartidges change
De gele cartridge moet ook verwisseld

Ik had zo’n hele handige Canonprinter in Frankrijk, dacht ik, behalve dat je alleen kunt printen als je de echte canon-cartridges gebruikt, daar mopperde ik in april 2009 al over. Die printer stond daar uit te drogen, want als je hem een tijd niet gebruikt, dan houdt hij er spontaan mee op, vertelde Pierre, de zoon van de buurman, die om die reden nooit een canonprinter koopt, want die printkoppen, daar is iets mee. Ik had indertijd een economische reden om tot aanschaf over te gaan, de cartridges waren niet zo krankzinnig duur als die van Epson. In dit geval was het weer goedkoop is duurkoop, want ik probeerde in de kerstvakantie iets te printen, nou ja iets, een sinterklaasgedicht, “opdat we niet weten wie wat heeft geschreven”, maar ik was 1. de enige die alles printte en 2. dat ging niet. Drie keer fout dus, want 3. Sinterklaas was ook allang voorbij.

Goed, ik besloot de printer weer naar NL te slepen, en hem in de werkplaats te gebruiken, als ik hem tenminste aan de praat kreeg. Vandaag was het zover. De inktpatronen knipperden vrolijk, een teken dat ze verwisseld moesten worden. Ik probeerde eerst nog 5x vruchteloos de koppen softwarematig schoon te maken, maar besloot tot het verwisselen van de grootste knipperaar, de cyaan, bij ons thuis blauw genaamd. Om de printer te belazeren zodat hij denkt dat hij met de real thing print, moet je de de originele chip van de oude peuteren en hem op een niet-canon klikken. Ik had namelijk om nog goedkoper uit te zijn, ooit een doos vol neppers gekocht.

Het Stanleymes stak ik onder de chip, die zich eerst verzette en plotseling losschoot, de ruimte in, stuiterend tegen onbekende voorwerpen, dat kon ik wel horen, Tik! Tok! Tak!
Nooit meer teruggevonden, ook niet met een zaklamp, voor eeuwig weg.

George Street

Published on 10 December 2010 in divers. Closed

image

Zit even koffie te drinken in de Coffee Republic. Je kunt hier goed shoppen, Saar!

Top Gear
Top Gearmerchandising

Gemaakt met de mobiel

Houten hammen en krotenwater

Published on 6 May 2010 in divers and vroeger. 1 Comment

Eerste bietje
De eerste kroten

Heel, heel lang geleden gingen I. en ik op bezoek bij een hoogbejaarde Rijswijkse dame die door een ongeluk in het ziekenhuis was terechtgekomen. Wij waren 14 of 15 en werkten in de vakanties bij de tante van I. die een dierenpension hield in een merkwaardig onbedorven 19e-eeuwse enclave van een paar keuterboerderijtjes.

We hebben het over 1968 of-69. Die twee huisjes -misschien waren het er twee onder een kap -stonden op de grens van Rijswijk en Den Haag tegenover het asiel op het Julialaantje. In de ene helft woonden twee oude zussen, die kippen hielden, in de andere de tante van I. met haar honden en pension. Bij die zussen, de buren dus, was volgens ons de laatste 100 jaar niets meer veranderd.

De hond en kat van de zieke waren zolang bij ons ondergebracht en omdat ze zich misschien zorgen maakte en we niet de indruk hadden dat ze familie had, gingen wij op ziekenbezoek. De zieke bleek een pittige 80-plusser, die in het oude centrum van Rijswijk vlak bij haar huis heel onnozel door een auto was aangetikt en zo haar heup had gebroken. Toen ze eenmaal over haar leven begon te vertellen, was ze niet meer te stoppen. Ze zat in de manufacturen, waarvan wij pubers geen idee hadden wat dat waren, en trok met haar moeder met paard en wagen langs de boeren van het Westland.

Paard en wagen van Van Gogh
Van Gogh, paard en wagen, 1890

Ze haalden kleren op, verstelden die en verdienden zo hun geld, met een vals paard dat beet en schopte. Ach, ik zie een schonkig dier, een ouwe kar voorttrekkend door de regen met tegenwind, in sepiatinten. Vincent van Gogh. En dat klopt, dat was dezelfde tijd.
We lachten ons een deuk aan het ziekbed, want ze stak haar mening over de Haagse kak niet onder stoelen en banken. Als je bij die kak naar binnen keek, zag je de hammen aan de balken hangen en de wijn in kristallen karaffen op tafel. Houten hammen en krotenwater! beweerde ze en rijmde: Bluf, bluf, tis allemaal bluf, maar zonder bluf is het leven duf. Haagse bluf.

We verlieten het ziekenhuis met een verkrampte grijns op ons gezicht, die we er de eerste uren niet meer afkregen.

« Older Entries