Dagelijks leven in Nederland en Frankrijk
Uitzicht vanuit de Tate Modern
Ik heb geen enkele gelegenheid te schrijven of foto’s te bewerken en klaar te zetten. Op flickr staat een selectie onbewerkt materiaal en er volgt meer.
De verhaaltjes volgen later. Ik moet nu hollen om de bus te halen. We gaan naar de Globe, The Tempest van Shakespeare kijken.
Overal lagen ze, in alle maten en vormen
Omdat die oogstfeesten (Fête de la Citrouille, Pomme, Pomme de Terre, Châtaigne, des Champignons etc) altijd zo iets vertederend knulligs hebben, gingen we zondag naar Saint Laurent, waar op het vliegveld om de twee jaar Oude Wielen wordt gehouden, maar waar deze keer het Fête de la Citrouille plaatsgreep.
Nu moesten we in het dorp zelf zijn, waar de bekende kraampjes (“Slakkenman!”) ons al tegemoet geurden. En overal pompoenen.
Mobiele broodoven
De kweekproducten die ik bij v/h de voorzitter had gezien, bleken iele dingen vergeleken bij de monsters die hier werden geëxposeerd. Je kon natuurlijk hun gewicht raden, maar omdat v/h de voorzitter (die daar te zien aan zijn vrolijke toet duidelijk al een tijdje rondhing) me dat ter plekke in mijn oor fluisterde, vond ik het niet eerlijk om mee te doen, hoewel ik vast niet de enige was met voorkennis.
Ik herkende zowaar de bakker die de broden in zijn mobiele oven schoof, van een uitje met de oldtimerclub van 2 jaar geleden vorig jaar in Sannat, waar hij de aanvoerder was van de Fietsende Bakkers, waarmee hun clubnaam eindelijk tot mijn suffe hersens doordrong. Maar ja, ik had hem nog nooit zien bakken, wel fietsen.
Hij herkende me ook en gaf me zijn email, toen ik vertelde dat ik hem ook fietsend op de foto had. Jaja, zo gaan die dingen, integratie en opvallend bij de tijd, de bakker, met zijn email.
Rollende lambiek en adresgegevens van de mobiele destillateur
We proefden het Poire Williamsdestillaat van de mobiele stoker, kochten er een flesje van, bekeken de brocante en reden weer terug op het moment dat de zon doorbrak en er – aan de tegenliggers te zien – een ware bezoekersgolf aankwam.
RyanAirs reclameslogan: Bye bye EasyJet
Maandag was het tijd om Saar op het vliegtuig te zetten, Limoges – Londen gaat geloof ik minstens driemaal per dag, geen parkeerproblemen, files of eindeloze vliegveldgangen, een soort Rotterdam Airport feitelijk.
Ze is veilig aangekomen en is een weblog begonnen over haar avonturen daar. Kunnen jullie allemaal meelezen:
http://itsraininginlondon.wordpress.com/
Vader van de onze
Toen we van de week met de kleine Bleu bij Giraud een kippetje en room gingen halen, bleek onverwacht de vader van ons ventje op bezoek. Hij was een beetje gereserveerd, ontdooide na een tijdje, maar wat een elegante schoonheid! Het hele kerngezinnetje was compleet, vader, moeder, dochter en zoon. De zoon (onze Baby Bleu) stond duidelijk onderaan in de pikorde, gelukkig maar. Dat had ik 2 maanden geleden kennelijk goed gezien. Daarom kunnen Bess en hij het zo uitmuntend vinden.
Of zo’n chip onder de huid pijn deed, vroeg de oude mevrouw. Nu had Bleu geen kik gegeven tijdens alle prikken, dus dat zei ik ook. Maar waarom die kleine zus een chip zou moeten, geen idee.
Wij hebben een internationale hond, daarom is het verplicht, maar ik moet zeggen dat we in al die jaren nog nooit gecontroleerd zijn, ook niet in de trein.
Baby Bleu op zoek naar caviakeutels (1 maand geleden)
Omdat ik er elke dag met mijn neus bovenop zit, zie ik niet hoe hard hij groeit, hoewel zijn gebit al bijna compleet is. Van de achterste scheurkiezen zijn de punten doorgebroken. Hij past in ieder geval niet meer onder de vensterbank waar de waterbak staat en hij moet zich nu dubbelvouwen als hij weer stiekem keutels wil snoepen. Bah, wat een smerige gewoonte. Koeienvlaai, vossenstront, paardenvijgen.
Ik was net te laat met mijn foto
Vandaag is 38°C voorspeld en dat zou best nu om 10:45 al het geval kunnen zijn. We zitten binnen met de luiken en de ramen dicht. De kleine Baby springt regelmatig in zijn zwembad. (De familie Giraud lachte zich een deuk toen ik vertelde dat het ventje zijn eigen babybad had).
Ondertussen is de wachttijd met alweer een week verlengd, hoorden we vrijdag. Dat komt de moraal niet ten goede. Wat doe je eraan? Niks naks noks.
Ik kijk af en toe of de alleroudsten het nog doen. Die zijn verstandig. Laat in de middag dalen we even af naar La Celle Dunoise, voor een plons in de rivier en een glaasje op het terras.
‘s Ochtends wandelen
En ‘s avonds weer een keer
We zitten hier nog minstens een week, zo bleek vanochtend na een telefoontje. Het kan ook nog wel 2 weken duren. Ondertussen wordt er in een verzengende hitte een luik voor de voordeur in elkaar gezet:
Dat kan toch niet gezond zijn?
Voorlopig dus nog geen serieuze kletskoek.
Laatste reacties