Category Archives: familie

Pompoenen

F?‚Ñ¢te de la Citrouille, Saint Laurent (23)
Overal lagen ze, in alle maten en vormen

Omdat die oogstfeesten (F?™te de la Citrouille, Pomme, Pomme de Terre, Ch?¢taigne, des Champignons etc) altijd zo iets vertederend knulligs hebben, gingen we zondag naar Saint Laurent, waar op het vliegveld om de twee jaar Oude Wielen wordt gehouden, maar waar deze keer het F?™te de la Citrouille plaatsgreep.
Nu moesten we in het dorp zelf zijn, waar de bekende kraampjes (“Slakkenman!”) ons al tegemoet geurden. En overal pompoenen.

Baker baking bread in the four ?† pain
Mobiele broodoven

De kweekproducten die ik bij v/h de voorzitter had gezien, bleken iele dingen vergeleken bij de monsters die hier werden ge?´xposeerd. Je kon natuurlijk hun gewicht raden, maar omdat v/h de voorzitter (die daar te zien aan zijn vrolijke toet duidelijk al een tijdje rondhing) me dat ter plekke in mijn oor fluisterde, vond ik het niet eerlijk om mee te doen, hoewel ik vast niet de enige was met voorkennis.

Ik herkende zowaar de bakker die de broden in zijn mobiele oven schoof, van een uitje met de oldtimerclub van 2 jaar geleden vorig jaar in Sannat, waar hij de aanvoerder was van de Fietsende Bakkers, waarmee hun clubnaam eindelijk tot mijn suffe hersens doordrong. Maar ja, ik had hem nog nooit zien bakken, wel fietsen.
Hij herkende me ook en gaf me zijn email, toen ik vertelde dat ik hem ook fietsend op de foto had. Jaja, zo gaan die dingen, integratie en opvallend bij de tijd, de bakker, met zijn email.

Mobile still
Rollende lambiek en adresgegevens van de mobiele destillateur

We proefden het Poire Williamsdestillaat van de mobiele stoker, kochten er een flesje van, bekeken de brocante en reden weer terug op het moment dat de zon doorbrak en er – aan de tegenliggers te zien – een ware bezoekersgolf aankwam.

Limoges Bellegarde, RyanAir: Bye bye EasyJet
RyanAirs reclameslogan: Bye bye EasyJet

Maandag was het tijd om Saar op het vliegtuig te zetten, Limoges – Londen gaat geloof ik minstens driemaal per dag, geen parkeerproblemen, files of eindeloze vliegveldgangen, een soort Rotterdam Airport feitelijk.

Ze is veilig aangekomen en is een weblog begonnen over haar avonturen daar. Kunnen jullie allemaal meelezen:
http://itsraininginlondon.wordpress.com/

De hoeksteentjes

France, a blue merle border collie  (adult)Vader van de onze

Toen we van de week met de kleine Bleu bij Giraud een kippetje en room gingen halen, bleek onverwacht de vader van ons ventje op bezoek. Hij was een beetje gereserveerd, ontdooide na een tijdje, maar wat een elegante schoonheid! Het hele kerngezinnetje was compleet, vader, moeder, dochter en zoon. De zoon (onze Baby Bleu) stond duidelijk onderaan in de pikorde, gelukkig maar. Dat had ik 2 maanden geleden kennelijk goed gezien. Daarom kunnen Bess en hij het zo uitmuntend vinden.
Of zo’n chip onder de huid pijn deed, vroeg de oude mevrouw. Nu had Bleu geen kik gegeven tijdens alle prikken, dus dat zei ik ook. Maar waarom die kleine zus een chip zou moeten, geen idee.
Wij hebben een internationale hond, daarom is het verplicht, maar ik moet zeggen dat we in al die jaren nog nooit gecontroleerd zijn, ook niet in de trein.

France, border collie pup in guinea pig cage.Baby Bleu op zoek naar caviakeutels (1 maand geleden)

Omdat ik er elke dag met mijn neus bovenop zit, zie ik niet hoe hard hij groeit, hoewel zijn gebit al bijna compleet is. Van de achterste scheurkiezen zijn de punten doorgebroken. Hij past in ieder geval niet meer onder de vensterbank waar de waterbak staat en hij moet zich nu dubbelvouwen als hij weer stiekem keutels wil snoepen. Bah, wat een smerige gewoonte. Koeienvlaai, vossenstront, paardenvijgen.

France, border collie taking his bathIk was net te laat met mijn foto

Vandaag is 38¬?C voorspeld en dat zou best nu om 10:45 al het geval kunnen zijn. We zitten binnen met de luiken en de ramen dicht. De kleine Baby springt regelmatig in zijn zwembad. (De familie Giraud lachte zich een deuk toen ik vertelde dat het ventje zijn eigen babybad had).

Ondertussen is de wachttijd met alweer een week verlengd, hoorden we vrijdag. Dat komt de moraal niet ten goede. Wat doe je eraan? Niks naks noks.

Ik kijk af en toe of de alleroudsten het nog doen. Die zijn verstandig. Laat in de middag dalen we even af naar La Celle Dunoise, voor een plons in de rivier en een glaasje op het terras.

Op zoek naar modellen

Dairy cows

Na een flink aantal kilometers rijden, zoeken, speuren en allerlei barrieres in de vorm van hekken kon ik bovenstaand vee redelijk dicht benaderen. De rest stond ergens in de verte te klooien. Ik durfde wel tussen die koeien, maar durfde niet zonder toestemming de wei in, hoewel ik wist wie de eigenaar was. Toen ik hem belde, bleek hij niet in de buurt, onze v/h voorzitter van de ouwekarrenclub. Ja, v/h, want tijdens de laatste ledenvergadering heeft er een paleisrevolutie plaatsgevonden, waarbij de macht is overgenomen, ik noemde dat al een tijdje geleden. Omdat ze allemaal Andr?© heten en ik geen enkele achternaam ken, heb ik geen idee welke van deze jongens nu pr?©sident is. Die laat ik me bij het volgende uitje aanwijzen.

In het echt heeft deze zwartbonte misschien nog wel een beetje massa, maar zo op het plaatje vind ik het maar een iel geval, vooral toen ik even later onderstaand exemplaar zag bij de melkboerderij, waar misschien wel kalf inzit. Om misverstanden te voorkomen, die onderste is een vleeschkoe. Toen ik aan mevrouw Giraud vroeg waar of dat haar melkvee was, wees ze vaag in zuidelijke richting, daar ergens zouden ze toch moeten zijn. Geen Normandische melkkoe te bekennen. Volgende keer ga ik vragen of ik bij het melken mag zijn voor een serietje foto’s van het proces van melken en room maken.

Cow in meadow

Omdat ik toch in de buurt was, reed ik langs vriendin L. die de laatste jaren meer dan de helft van de tijd in medische instellingen verblijft en waarvan vandaag de luiken van het huis open bleken. Ha, er was iemand!
In plaats van een stevige energieke vrouw, trof ik een doodziek bleek vogeltje aan, waar nauwelijks nog leven in of vlees aan zat. Dat was wel even schrikken. Haar dochter zat er in een soort paniek versteend naar te kijken, tot ze na mijn vragen en aandringen de dokter belde. Omdat die arme meid niet helemaal 100% is, is ze feitelijk ongeschikt als verzorger. Ze vergeten met zijn twee?´n gewoon te eten bijvoorbeeld. Hoe dat nu weer moet aflopen. Niet goed vrees ik.

We houden het in de gaten. Potverdrie.