Category Archives: kunst

Jaarlijkse expositie en andere loopvogels

Flowering apple treeDe appel Schone Deerne (Bellefille) van de tweeling staat in volle bloei

De kleine perenboom die ik al minstens 20 jaar heb en die meeverhuisd is vanuit de volkstuin, bloeit niet meer sinds buurvrouw P, toen ze twee jaar geleden voor de kippen zorgde, hun mest aan de voet van dit boompje dumpte.

Dat kon ze niet weten en ik wist dat ook niet tot ik het toevallig in de auto op Radio Bleu Creuse hoorde tijdens het moestuinvragenuurtje: waarom bloeit mijn peer niet meer? Omdat hij teveel stikstof heeft gekregen. Niet mesten met kippenpoep dus. Ik bemest fruitbomen eigenlijk helemaal niet.

Alle andere fruitbomen lijken dit jaar overdadiger dan ooit te bloeien. Misschien om de mislukte oogst van vorig jaar goed te maken. Fingers crossed, want de fabrieksappels die ik vorige week op de markt kocht, zijn feitelijk niet te vreten door het ontbreken van enige smaak. Zelfs bakken verandert daar niets aan.

Apéro during the vernissage
Tijdens opening, dame links houdt net haar hoofd voor de rode stip, rechts pottenbakster Cathérine

Vorig weekend had ik geen tijd om te schrijven vanwege de deadline van de jaarlijkse expositie in de feestzaal van onze gemeente, waar ik per se aan wilde meedoen, omdat me anders de moed helemaal onderin de laarzen gezonken zou zijn.
Ik ben nog steeds dood- en doodmoe en kon daardoor het vermaledijde recept van de vitamine D nergens meer vinden: ik vergeet alles en raak voortdurend spullen kwijt, zoals ik al eerder meldde.

Na werkelijk alle papieren van de administratie zonder resultaat ondersteboven te hebben gehaald vond ik het tenslotte verkreukeld onderin mijn tas, logisch, en smeekte de lieve vrouw van de apotheek in Bussière (de soepele apotheek) me de hoeveelheid voor het hele jaar te geven, omdat ik gegarandeerd dat papiertje definitief kwijt ging raken. Ze deed het toen ze mijn wanhoop zag, anders dan die tuthola in Dun, godzijdank.

En na een extra middag slaap door een annulering wist ik er twee kleine tekeningetjes uit te persen waar ik in ieder geval tevreden over was.
En jawel, gisteren bleek tijdens vernissage de linker al meteen verkocht, sterker nog, ik ben de enige die gister iets heeft verkocht.

Ik holde snel weer naar huis om dat juichend aan buurman P te vertellen, die volgens verwachting reageerde met: “Ik zei het je toch! Ik zei het je toch!” me ondertussen in mijn ribben porrend van blijdschap.
Kijk, daar doen we het voor.

Garden is closed for public
Verboden toegang voor kippen en andere belangstellenden

Naast werk, dieren, tekenen, de deux chevaux, huisonderhoud en dat stompzinnige huishouden (ik denk er serieus over een collega in te huren) wacht de tuin op me.

De omheining is een feit. Ja, nee, niet helemaal, ik heb de moestuin omheind en ben nu bezig ook de actieradius van de loopvogels te beperken.

StrawberriesSla in de achtergrond toch maar onder een net

Door een paar denkfouten in de constructie bleken er toch af en toe kippen binnen het hek te scharrelen, waarvan ik me afvroeg hoe ze dat nou voor mekaar hadden gekregen tot ik begreep dat ze omliepen door de weilanden en dan via de tuinmuur over het hekwerk fladderden.
Die sluiproute wordt vandaag afgesloten. Als ze me niet weer te slim af zijn, natuurlijk. Het is een sport.

Gisteren had gans Ryan Gosling zich de moestuin in weten te manoeuvreren, iets wat ik onmogelijk achtte, tot ik zag waar hij onder het hek was doorgekropen.
Nu zijn ze niet al te handig, dus toen ik hem naar buiten wilde drijven, probeerde hij op dezelfde plek dwars door het gaas te lopen met als motto “waar een wil is, is een weg” en had zijn kop er alvast doorheen gestoken, waardoor ik hem met gemak kon grijpen. Erg slim zijn ze ook niet.

Hij hing als een verslagen dweil in mijn armen, terwijl zijn vriend Ross aan de andere kant hysterisch riep dat hij eraan kwam om hem te bevrijden.
Wat een stelletje aanstellers, die twee. Je heb er niks an. Eieren leggen ho, maar.

Oh ja, dat doet me eraan denken, een van de meer merkwaardige leden van het feestcomité probeerde me gisteren alweer uit te leggen dat alleen vrouwtjes eieren leggen. Ik speelde de onnozele stadshals, tot grote hilariteit van de rest van de aanwezigen.
Altijd maar de lachers op je hand willen hebben, dat is af en toe ook wel vermoeiend.

Lente

Wat we deze week hebben gedaan

Curious chicks
Kijk die schatjes eens, ze zijn al 6 weken

Nou jongens, meteen tijdens de vernissage werd het kapelletje verkocht, waardoor het glaasje sangria m?®t dit succes me naar het hoofd steeg en ik nog drukker dan anders door het dolle heen kwekte tegen iedereen die zo beleefd was even te luisteren.
De kapel verkoopt altijd, had buurman P al voorspeld en vriendin P bevestigde dat nog eens en herhaalde haar opvatting: en bloemen, landschapjes en dorpsgezichten.

Fijn, dat mijn zakelijke adviseurs op 10 meter afstand van me wonen. Ik ga naar ze luisteren.

Chickens in the garden
Ms Black in oktober vorig jaar

Verder is het mooie weer eindelijk daar, met als gevolg dat de zwarte Brahma-kip broeds is geworden. Ms Black is uitgegroeid tot een grote, zware en beetje (onbegrijpelijk genoeg) bange kip, die op eerste paasdag op twee plastic eieren is gaan zitten en er niet meer af wil.
Toen ik die ging vervangen door Brahma-eieren (van buuf P) kostte het me nog moeite ook, zo stevig drukte ze haar kippenlichaam tegen de bodem van de krat waarin ze lag.
De krat heb ik met kip en eieren in het oude caviahok gezet, dat dicht kan en waar de anderen niet bij kunnen om er bemoeizuchtig per se ook een ei te willen leggen.

La pr?©fecture in Gu?©ret

Meteen de dag nadat de papierwinkel die ik gedownload had, ingevuld en getekend uit Engeland terugkwam, stond ik (samen met Siebe) op de stoep van de Pr?©fecture in Gu?©ret, waar we na 10 minuten weer buiten stonden met een immatriculation provisoire voor de brave Berlingo.
Ik had me zo goed voorbereid, dat ik zelfs veel teveel papieren bij me had. Waar ze die rommel allemaal voor nodig hebben en waar ze die bewaren, joost mag het weten. Nu nog een paar nieuwe kentekenplaten en het autoleed is hopelijk de komende 5 jaar geleden.

Nu moet de deuche een kleine facelift hebben. En de ramen van het huis achter. En het dak van de badkamer. En de moestuin. En de heggen tussen tuin en weilanden. En de deur en het interieur van het kippenhok. En de salon.

Even misschien een haalbaarheid- en tijdschemaatje maken. Voor als Siebe hier weer is.

En zou die verkouden griep nu eindelijk over zijn? Nog niet helemaal. Buuf heeft weer een nieuwe verkoudheid en hield me op grote afstand uit angst me te besmetten.
Desondanks spit ze hardnekkig de volgende kilometer moestuin om en voorziet die van mest.

Hoe doet ze dat toch? Ik ben na 10 minuten kaput.

Uitmarkt

Tire traces
Garagepad

Was ik zaterdag toch bijna in modder blijven steken! Het ging maar net goed, zie bovenstaande foto, onbegaanbare op- en afritten dankzij 24 uur non-stop hoosbuien. Het alternatief zou de fiets geweest zijn, in de stromende regen naar de vernissage en dan druipend een beetje gezellig gaan staan doen. Dat is me gelukkig bespaard gebleven.
Ik werd net als vorig jaar hartelijk door de huidige burgemeester begroet, nadat ik bij aankomst de vorige, die met grote stappen aan het achteruitgaan is (pun intended), de stoep op had geholpen, waarna ik de burgemeester van weer d?†?†rvoor, die ik tutoyeer en hij mij, een paar klinkende bises op zijn rode wangen gaf. Ja, ik zit goed in de notabelen, jelui hoort het.
De laatste, Raymond, daar heb ik wel eens met buurman F. een biertje bij gedronken en die verweet me nu, dat ik dezer dagen niet bij hem had aangeklopt, want ik was er minstens 3 of 4 keer gespot. Ik loop ongeveer 5x per week door dat gehucht als Bleu en ik onze baggertocht doen, dus dat viel me nog mee. Zijn huisje staat rond borreltijd bol van de gezelligheid, met bekende dorstigen en die spreken allemaal patois met een accent als een oordeel, zeker als ze iets op hebben, ook wel lollig voor een keer, als ik in de stemming ben.

Annual exhibition 2013
We luisteren naar de d?©put?©, met de oud-burgemeester en vriend Raymond

Na de burgemeester, en organisator en wethouder kunstzaken Jeanette, was het woord aan de d?¬©put?¬©. Ondertussen was de Andr?¬© Rieuliefhebber, die ik al lang niet had gezien en die het gelukkig nog deed, er doorheen aan het kletsen door hard in mijn oor te fluisteren: “Ik zoek mijn vrouw, heb je mijn vrouw gezien? Waar is ze?”.
Ik zag haar vooraan in de menigte, wees haar aan en fluisterde terug dat hij stil moest zijn. Ha, waarom? Hij hield niet van politici en een afwerende elleboog in de richting van de spreker, die het warempel had over de opening van het culturele seizoen. Je kunt natuurlijk ook overdrijven, meneer de d?©put?©, wat hij ook deed, want toen hij aankondigde dat hij kort zou houden, bleef hij nog minstens 5 minuten van die intens saaie afrondende Franse zinnen aan elkaar rijgen. H?®, h?®, eindelijk mochten we aan de drank, ik niet natuurlijk, want ik was met de auto.

Annual exhibition 2013
Kippen kijken

Ik raakte met werkelijk weer iedereen in gesprek, vooral met mijn vrienden van de bibliotheek en een ander echtpaar dat ik altijd zie bij culturele gelegenheden als deze. Ik ken ze al jaren, realiseerde ik me, maar ik had geen idee hoe ze heetten. Dat komt omdat de vrouw en ik evenveel kletsen en zoveel te bespreken hebben, dat de namen er kennelijk niet toedoen. De gesprekken gingen over, ja, jullie raden het al, kippen. Iedereen die ik sprak bleek een soft spot voor kippen te hebben en ze bleven maar kijken naar die schilderijtjes. Kopen, ho maar.
De ene haan was die van de dierenfluisteraar van Grote Wei, vertelde ik, terwijl ik wees naar zijn zoon een eindje verderop, die een kapperszaak in Dun had en nu zich helemaal op het schrijven had gestort. Die had de haan onmiddellijk herkend, niet omdat hij die haan nu zo goed kende, maar omdat hij de kaart bij zijn ouders had gezien.
– In Les Verrines, vertelde de man van het echtpaar, daar had ik lang geleden een neef, ja, heel lang geleden, hoor, en, zijn vrouw onderbrak hem:
РZe komt uit Puy L?©ger!
Nou ja, bijna hetzelfde. Die neef, die was 101 geworden. Nu onderbrak ik hem, want ik wist over wie dat ging: dat was de grootvader van onze lieve buurvrouw Simone, de overleden vrouw van buurman P. Die grootvader was een van de beroemde Ma??üons de la Creuse geweest, maar had zich ontwikkeld tot een belangrijk man, die projectleider of general manager zoals dat tegenwoordig heet, was geweest van de bouw van de Op?¬©ra in Parijs, bij welke feestelijke opening hij aan had mogen zitten aan het diner, waarbij de toenmalige tsaar van Rusland, Nicolaas II ook aanwezig was geweest. Simone had alles in haar schriftje genoteerd en meldde in dezelfde tekst, dat hij ook de begrafenis van Emile Zola had bijgewoond. Dan komt de geschiedenis wel heel dichtbij.

French hamlet
Ingang dorp

En zo keuvelden we gezellig door, namen nog een aantal data door, welke brocantes we allemaal zouden doen en ik kreeg tips over andere expositiemogelijkheden, waar ik deze week flink achteraan ga. Maar hoe mijn culturele vrienden nu heten? Buurman P. had ook geen idee, toen ik ze omschreef.

Zondag kwam ik op de wandeling de zoon van de dierenfluisteraar tegen op het erf van zijn ouders, en hij had in ieder geval zaterdag op de expositie 1 boek verkocht, waarmee ik hem feliciteerde. We kletsen over de teloorgang van het beeldschone landschap, het verdwijnen van de heggen, het omhakken van de bomen in de weilanden, het spuiten van landbouwgif en de kunstmest die de paddenstoelen om zeep helpt.
Hij wist desgevraagd ook niet wie ik nu met dat echtpaar bedoelde en toen ik het verband met de grootvader van Simone noemde, zei hij:
– Maar dat is de vader van mijn grootmoeder!
Aha. Die grootmoeder, de moeder van Jean, de dierenfluisteraar dus, die was 104 geworden en Jean zelf ziet er op zijn 85e nog patent uit. Voortreffelijke genen. En nu begrijp ik ook eindelijk de familieband met Simone.

Dominique

Eggs from the last 2 weeks
Oogst van 2 weken

In plaats van uit te delen had vriendin en buurvrouw natuurlijk alle eieren voor me bewaard, 39 stuks, waarvan S. een aantal weer mee naar NL heeft genomen toen hij woensdag weer vertrok en er is een gedeelte naar buurman F. en buurvrouw S. en een aantal naar de zoon van buurman P. gegaan, die altijd ook onze voortuin meemaait als hij dat voor zijn vader doet.
Ik kan het bijna niet bijhouden, want ze blijven vrolijk elke dag een ei leggen.
Vriendin P. demonstreerde de avond van onze aankomst nog – met een brede lach – hoe zoet de kipjes haar volgden naar hun nachtverblijf.

Rooster and his chickens
Ze wachten op het lekkers, DSK bescheiden in de achtergrond

Ik ben deze week op een paar betaalde klusjes na bezig met de expositie van Pasen, d.w.z. vernissen en inlijsten. En signeren, alles in omgekeerde volgorde, anders krijg je een bende met die olieverf. Van mijn haantje (zie linksboven) wil ik eigenlijk geen afscheid nemen, maar weet je wat, ik maak er gewoon nog een paar, net zo gemakkelijk. Met de kip heb ik een kleine verwijzing naar Henri Rousseau willen maken, met in mijn achterhoofd, iets naiever met decoratieve elementen, dat moet de mensen toch kunnen verleiden. Niks kunst, marktwerking!
Ja, ja. Niet denken aan het achterlijke Nederlandse (en andere Europese) kunstbeleid, wat natuurlijk helemaal geen beleid is, maar een huishoudboekje met hele zure ouders, bah. Vader krijgt het grootste stuk vlees. Maar dit natuurlijk zoals altijd, even terzijde.

Chickens (pencil drawings)

In tegenstelling tot Nederland is het hier echt lente, ondanks de sombere verwachting van vriendin P. (“Er is kou voorspeld voor volgende week!” Zolang het maar niet regent, zeg ik). Volgens buurman F. ben ik veel te laat met tomaten, pompoen en prei zaaien. Heel lang geleden dacht ik nog dat hij er verstand van had en schrok ik van dat extreem bezorgde gezicht. Maar ja, sinds het dahlia-debacle neem ik hem tuinkundig (en op andere gebieden) niet meer serieus. Buurman P. lacht zich altijd een deuk als ik kond doe van dit soort praat van F. en roept dan: Sacr?¬© Raymond! Soms vertel ik expres iets om hem dat te laten zeggen.

Eggs and home sweet chicken home

De kippen slapen nu met haan boven op het caviahok, en leggen hun eitjes erin, precies zoals ik me dat had voorgesteld. Of ze broeds gaan worden is nog maar de vraag volgens rasoptimisten vriendin P. en buurman F., waar ze deze keer misschien wel eens gelijk in kunnen hebben, lees ik bij het kippenforum. Legkippen zijn gefokt om te leggen en niet om te broeden, want als ze broeden, leggen ze niet en dat kunnen die kippenboeren zich niet permitteren, zoiets.

Aan de haan zal het niet liggen, die bespringt bij elke gelegenheid de dichtsbijzijnde vrouw, terwijl hij haar stevig bij haar nek grijpt.
– Hee! Er zijn kinderen bij, Dominique!
Dominique? Ja, ik heb hem naar de gevallen baas van het IMF genoemd, tot grote hilariteit van de buren.