Archive for the 'mopper' Category

Maaimachines

Published by Elz on 27 April 2013 in Frankrijk and mopper. 2 Comments

My lunch break chair
Zitje onder de bloesem

Dit lijkt idyllisch en dat is het ook als de zon schijnt, want dit is ook de siëstahangplek van de kippen die me dan gezelschap houden, alleen begon het gisteren om 15:00 dankzij Murphy tijdens de Grote Wandeling te plenzen en dat is nu, 2 minuten geleden, misschien opgehouden.
Laten we het positief bekijken: ik hoef nu de plantjes niet water te geven. Blauwe hond en ik waren bij thuiskomst wel een beetje nat, vooral ook omdat de regenjas en het debiele petje dat ik toevallig bij me had lek waren. Ik ken er niet veel en ik ben er niet een, maar sommige mensen vinden natte hond lekker ruiken, ja, echt, die heb je ook.

Maroc clementines' basket
Mandarijnenmand

Die wandeling leverde toch dit aantrekkelijke mandje op, door iemand weggesmeten en door deze lompenhandelaar weer afgestoft en in gebruik genomen. Nu gooien ze hier zelden of nooit iets weg, bekijk het schaamteloze aanbod maar eens op de gemiddelde brocante, daar bieden ze rustig lekke fluitketels, kapotte wijnflessen en kruiken zonder dop te koop aan en dan heb ik het nog niet over de vraagprijs.
Zo was ik toch immers ook aan dat houten met plastic bespannen raam gekomen, niet op een brocante maar gevonden, weggegooid door de zoon van buurman P., in het dennenbos van zijn vader.
Ha, had een of andere passerende luiwammes een paar weken geleden gedacht, ik ga mijn spullen helemaal niet naar de déchetterie brengen, ik donder de troep ernaast. Buurman P. had dus plotseling een kleine vuilnisbelt in zijn bos, waar de gendarmerie hem op was komen wijzen en die hebben nu een spoor naar de verdachte, omdat die sukkel zijn correspondentie daar ook had gedumpt. Volgens de buurman dan.

Worn string head
Draadkop van de motorzeis

Ik heb nog wel vòòr de regen het hele grasveld kunnen maaien, met de uiterst hinderlijk adem van buurman F. in mijn nek, die werkelijk overal commentaar op had. Hij is grasmaaiverslaafde (we horen hem 3x/dag zijn zelfde gazon maaien, heus) en aangezien ik onze grasmaaier van hem heb gekocht, denkt hij dat hij zich daar ongebreideld mee mag bemoeien, waar ik van de week de zenuwen van kreeg door zijn voortdurende kritiek en aanwezigheid. Aan één stuk door. Ik moest me bedwingen om niet over zijn schoenen te rijden.

De rust is gelukkig weergekeerd, nu ze voorlopig weer even naar de stad zijn vertrokken. Zoon van buurman P. beschrijft af en toe hilarisch hoe onsystematisch F. zijn gazon maait, hij neemt al maaiende onverhoedse bochten en rent als een kip zonder kop op dat enorme gemillimeterde grasveld achter zijn maaiertje aan. Als hij niet als kromgebogen libidoloze bejaarde op de mini-tractor zit. Zo, dat moest er even uit.

Screw bolt
De hoeken zijn naar de ratsmodee ondanks het gebruik van de juiste tools

Toen ik de draadkop van de bosmaaier wilde vervangen door het mes, bleek dat verdomde boutje door slijtage en roest weer eens niet losgedraaid te kunnen worden. Dankzij de (het?) nimmer falende WD-40 en (de spullen van) JP is het voor de laatste keer toch gelukt. Straks rij ik naar landbouwmachineverkoop Maridat in Colondannes, waar ze bovenstaand boutje en stock hebben, zonder twijfel voor de fantasieprijs van 21,67€ o.i.d. Ik ga eens kijken of er geen beter systeem bestaat, want dit probleem zit hem in het ontwerp.

(Neen, ik heb een beter idee dan die onbetaalbare Maridat, ik ga, na overleg met JP, kijken of ch’ti-vriend Dubar, de 2-taktkoning niet zo’n type kop verkoopt:
String head)

Ophouden

Published by Elz on 12 April 2013 in Frankrijk, mopper and muziek. Closed

Mud and rain in a french garden
Normaal staat hier het gras kniehoog

Het begint me nu na zoveel maanden aardig de keel uit te hangen: de eindeloze neerslag die dit land teistert. Gisteren had ik me voorgenomen te tuinieren, stom natuurlijk, want het water kwam in zulke ellendige hoeveelheden naar beneden, dat ik maar besloot boodschappen te gaan doen. Na drie keer glibberen kreeg ik de eend eindelijk het asfalt op. Bedankt, la météo.
Iedereen is hier zo langzamerhand een beetje sceptisch aangaande het weerbericht, want het aangekondigde mooie weer blijft maar uit. Zondag schijnt het strakblauw te worden en boven de 20°C, maar we moeten het maar zien gebeuren. Zei ik langzamerhand een beetje sceptisch? Ze lachen zich al jaren een deuk om die kletskoek.

Wat me ook verschrikkelijk ergert en teleurstelt, is de Nederlandse zender radio 1, door mij nog altijd Hilversum 1 genoemd vanwege het oubollige provinciaalse karakter. Ik had al moeite toen ze met die duopresentatie begonnen, vooral omdat ik die stemmen van die twee zg lollige types niet te pruimen vind zo onsympathiek, maar dat is misschien iets persoonlijks. Zo heerlijk als ze af en toe in vakanties worden vervangen door een serieuze radiostem als die van Rob Trip.
Waarom luister je dan, vragen jullie je af.
Nou, dat komt omdat ik ‘s ochtends vroeg, na het voederen en uitlaten van het vee, om 07:00 uur aan de computer aan het werk ga, ik hoor wat er in NL speelt, met het gepruttel van de radio als een oud koffieapparaat op de achtergrond. Ik word er niet door afgeleid, en ik ruik die bejaardenlucht van doorgekookte slappe filterkoffie, die te lang op het plaatje heeft gestaan en hoor af en toe een beetje “nieuws” vanuit de moerasdelta. Ik zeg “nieuws”, want dat is het natuurlijk niet. Ik weet heel goed dat dat nieuws niks anders is dan een ruim van te voren ingevulde agenda, te koop bij ANP of Novum, maar dit natuurlijk weer voor de zoveelste keer terzijde.

Rooster
Kraaiende kippenmanager Dominique doet ook iets doms

Ik kan er heel goed bij werken, terwijl ik bij muziek niet kan werken. Het zal wel iets met hersenhelften te maken hebben.
En wat heeft zo’n omhooggevallen manager van dat nieuws op hilversum 1 nu bedacht? Dat er een moppie muziek moet tussen de eindeloze reclameboodschappen met autoruiten en benzinepassen, geinige straatinterviews met meningen van mensen die er niks toedoen en het journaal, stotterend en ook al leutig gebracht door een “spontane” voorlezer (christusmeziele, dat is erg), dat die anderhalve minuut dus die overblijft voor echt nieuws of wat er voor door moet gaan, gevuld moet worden met “muziek”. Ja, aanhalingstekens, want wie in vredesnaam die plaatjes uitzoekt, die moet worden ontslagen, net als die omhoogvallen manager trouwens, want wat is dat een verschrikkelijke onmuzikale teringzooi, die momenten van ontspanning en reflectie, zoals die manager die geluidoverlast noemt. Momenten van ontspanning en reflectie? Een ordinaire bezuiniging, als je het mij vraagt.

Ik weet echt niet wat ze hiermee willen bereiken, behalve dat ik afhaak en het af en toe tegen beter weten in maar steeds minder, nog eens probeer. Volgens mij willen ze ook ook dat de voorlezers een persoonlijke noot inbrengen, met die lolligheid en hun gelul over hun privéleven en -voorkeuren, opdat de luisteraars blijven plakken. NIET DOEN! Ik ben er niet in geïnteresseerd.

Bleu merle border collie
Hond likt zijn wonden

Ondertussen regent het lekker door, hoor ik aan het gekletter op de golfplaten daken. Toen ik net vriendin en buurvrouw P. sprak, die ondanks de modder haar moestuintje mopperend aan het opruimen was voor de nieuwe aanplant van tomaten, sla, wortels, uien en prei en Bleu vanachter het raam jaloers aan het blaffen was, zei ze plotseling: “Oppauwe!”
Wat? Hè? Hahaha! Ze hoort mij dat altijd roepen tegen die bemoeizuchtige uitslover en heeft eigenlijk geen idee wat dat precies betekent, zei ze.

Dat heeft die manager van de radio ook niet helemaal begrepen, geloof ik, maar dan anders. Zucht. En nu is het ook afgelopen met die regen, verdomme!

Volgende keer: hoe komt Bleu aan die wond?

Colère

Published by Elz on 6 April 2013 in Frankrijk and mopper. 2 Comments

Kit de séparation pour vélo Trixie Biker-Set de Luxe
Kit de séparation pour vélo Trixie Biker-Set de Luxe

Ik ben nu weer rustig, maar ik was woedend, god wat was ik razend! Hoe kwam dat nu allemaal?

Ik had hier in Frankrijk bij zo’n grote internationale dierenwinkel, die volgens mij oorspronkelijk Duits is, een soort dieren-ALDI online, zeg maar, een hondenuithouder besteld en gekregen. Een hondenuithouder is een stang met een riempje, die je aan je fiets bevestigt, waarna je relatief veilig met je hond kunt fietsen. De Kit de séparation pour vélo Trixie Biker-Set de Luxe.

Toen ik alles in elkaar geknutseld had, dankzij mijn geweldige intelligentie, want de montage-instructies waren een lachertje, en ik de stang aan de fiets wilde klikken, met twee van die in te drukken borgbobbels, die je ook wel bij sommige stofsluigerslangen aantreft, toen bleek dat een van die bobbels ontbrak, zie onderstaand plaatje. Dan blijft die stang denkelijk niet lang zitten.

A bike thing to attach the brace.
Ding om hondenstang aan vast te klikken, rechterborgbobbel ontbreekt

Fabrieksfoutje, kan gebeuren, dus ik vulde een formulier op de site in met mijn klacht, deze foto en de vraag hoe ik een complete kit kon krijgen.
Na twee of drie dagen kwam er een anonieme reactie, of ik een kopie van de bestelling kon opsturen. Dat leek me overbodig, want ik had mijn klantnummer en het artikel (Kit de séparation pour vélo Trixie Biker-Set de Luxe) al genoemd, maar goed, zo gezegd, zo gedaan. Na 3 dagen kreeg ik een volgend verzoek om klantnummer, ordernummer en artikelnummer, wat ik allang bekend veronderstelde, maar ok. Toen ik na 3 dagen nog geen reactie had, ging ik bellen.

Oh jee.
Ik kreeg als eerste een meisje met een noordafrikaans accent aan de lijn, die dezelfde vragen begon te stellen – ze werken kennelijk met standaard in te vullen formulieren – en die me vervolgens een tijd in de wacht zette. Toen ze weer sprak, raakte ze geïrriteerd, sprak snel en onverstaanbaar en sommeerde me te zeggen of het bestelde nu kapot was of dat er een onderdeel aan ontbrak.
- Er ontbreekt een palletje en daarom is het kapot, mevrouw. Daarin voorzag het formulier niet, dus ze hing op.
Ja, ze hing op.

Ik drukte op de herhaalknop en kreeg vrijwel onmiddellijk eenzelfde, maar ander meisje aan de lijn, die me weer precies dezelfde onzin begon te vragen. Noteren ze daar dan helemaal niets?
- Pakt u de montage-intructies erbij en vertel wat ontbreekt, zei ze, logische vraag, maar er ontbrak een inventaris bij die vage instructies, zoals ik al had uitgelegd. Bovendien was het geen echt onderdeel, maar gewoon iets dat kapot was.
Na eindeloze pauzedeuntjes kwam ze terug en bood ze me 5 euro als compensatie.
- Neen, riep ik, ik wil een werkende Kit de séparation pour vélo Trixie Biker-Set de Luxe, geen geld waar ik niks aan heb. Of ik wil mijn geld terug!
En hup, de verbinding werd verbroken.

Des chiennes! Wat is dat met een bepaald type Franse bitches, die live de beleefdheid zelf en aan de telefoon zo onbeschoft zijn? Datzelfde dat in Franse mannen vaart, als ze in een auto zitten en haast hebben. Man, wat was ik woedend!
Ik belde meteen weer en kreeg een volgend meisje, met dezelfde vragen etc etc. Neen, die onderbroken telefoonverbindingen, dat was een technisch probleempje. Geloof je het zelf?
Ik had leergeld betaald en meldde meteen dat de Kit de séparation pour vélo kapot was, om verdere discussie te vermijden. Zonder overleg smeet ze de hoorn er nu onmiddellijk op. Echt? Ja, echt.

Mijn bloed kookte, dat begrijpen jullie. Ik schreef een woedende mail, die ik nog wel door bonpatron haalde, want foutloos word je immers serieuzer genomen en kalmeerde een beetje.
Maar wacht even, dat liet ik niet op me zitten! Ik belde voor de 4e keer en nam me voor om ze de verdere dag lastig te vallen, tot mijn bloeddorst bevredigd en mijn bloeddruk maximaal zou zijn.

De vrouw aan de andere kant van de lijn stelde dezelfde vragen, ik gaf dezelfde antwoorden, en ze zei, toen ik uiterst beleefd vroeg hoe we tot een oplossing konden komen:
- We sturen u een nieuwe toe, mevrouw, binnen 4 dagen te verwachten.
Ik dacht dat ik het niet goed had begrepen. Moest ze dan geen bewijs hebben dat dat ding niet deugde? Neen, ik kreeg een nieuwe en ze beschouwde de zaak daarmee als afgedaan.

Krijg nou helemaal niks! Wat een waardeloos bedrijf! Want dit aanbod is natuurlijk te laat gekomen, stelletje mutsen! Ik had natuurlijk als laatste de cheffin aan de lijn gekregen, die misschien zelf haar zonder enige twijfel onderbetaalde werkneemsters een ontmoedigingbeleid aangaande z.g. lastige klanten heeft opgedrongen: “Als het gesprek langer duurt dan 3:30 minuten gewoon de verbinding verbreken.”
Of zou het bedrijfspolicy zijn, daar bij die zooplus?

Kijken of die Kit de séparation pour vélo Trixie Biker-Set de Luxe vandaag arriveert. Ik wil die naam en het nummer van dat article nooit meer uitspreken.

Later vandaag: hoe de kippen omgaan met beveiligde groentebedden:
Chickens in the vegetable garden.
Ingang ontdekt

Ikea in het Stedelijk

Published by Elz on 6 March 2013 in Amsterdam, kunst and mopper. Closed

Escalator
In de badkuip van het Stedelijk

Dat viel gisteren niet mee, dat nieuwe Stedelijk. Misschien dat ik er niet voor open sta, dat kan, volkomen nutteloos natuurlijk om me tegen deze stad te verzetten, moet ik er niet naar toe gaan, eigen schuld enzovoorts, maar familie, vrienden en kunst zien verzachten het leed dat 2 weken in de grote stad zijn heet.

Alleen dat Stedelijk. Mijn verwachtingen waren misschien te hoog gespannen na die jarenlange sluiting en verbouwing. Het begon al bij de kassa. Heb je een museumjaarkaart, moet je toch nog bijdokken (€ 2,50). Ik geef toe, ik ben een zuinige krent, temeer daar mijn geld feitelijk op is. Gelukkig hing daar onmiddellijk na de poortjes het portret van de majesteit van Luc Tuymans, waar de omstanders allemaal opvallend genoeg hardop commentaar (“ik vind het niet mooi“) op leverden, dat maak je niet vaak mee bij een kunstwerk. Ik vond het lollig, dat portret, goed gelukt ook en toen ik het doek van dichtbij bestudeerde, viel me op dat het palet van Tuymans eigenlijk ontzettend smerig is, dat wil zeggen, het lijkt wel of hij zijn kwasten niet schoonmaakt tussendoor, wat je bij Edvard Munch ook wel ziet. Dat is geen kritiek, dat geeft alleen een bepaald soort kleurloosheid, geen grote contrasten, terwijl het onmiskenbaar daardoor een zeer herkenbare Tuymans is.

Goed, dat was dat. Ik zwierf door de oude zalen, snoof de muffe lucht van die goeie ouwe Beanery op, maar werd nergens, maar dan ook nergens gegrepen door een spannende zindering, die verzamelingen interessante kunstwerken normaliter bij mij veroorzaken, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vond het saai, ouderwets en ik verlangde naar het Rijksmuseum en het Boijmans. En wie heeft in vredesnaam die zalen ingericht? Hoe saai kun je die maken? Ik dacht zelfs op een gegeven moment even dat ik in een meubeltoonzaal van de Ikea terecht was gekomen.

Stedelijk Museum Amsterdam
Meubeltoonzaal

Neen, vandaag kijk ik als ik een momentje heb, of Van Gogh er een beetje leuk bijhangt.

Nu hol ik naar de tandarts, vanmiddag rond ik de BTW voor 2012 af en dan heb ik weer een paar dagen om kippen te tekenen. Over Ikea gesproken, daar moet ik ook nog heen voor lijstjes voor diezelfde tekeningen. Dat is dan weer jammer, omdat ik me immers had voorgenomen die zaak nooit meer te betreden.

Ja, jongens en meisjes, jelui merkt het, ik zit weer even in Nederland.

« Older Entries