Category Archives: mopper

Voorjaarsdingen

Montbéliarde and her calfMoedertje en kind

Ze zijn er weer, hoor, kuikens, aardbeien, kalfjes, paddenstoelen. Die heb ik wel nodig, want de moed zit als een ouwe sok onderin de schoenen.

Bij de buren in het aanpalende dorp hebben ze een nieuwe Marguérite, die op een goede dag een piepklein kalf bleek te hebben geworpen.
Het groeit als kool, zoals hier op de foto te zien en ze is deze keer toevallig in de wei bij haar moeder, maar is meestal de hort op en hangt dan met de witte Charolaiskleuters in de wei aan de overkant of de Limousins ernaast.

Lettuce BataviaElke dag sla eten toen de ouste dochter er was

Ik werk zoals jullie weten de maandag niet meer in loondienst (ik teken en schrijf dan) en dat blijkt in het salaris niets uit te maken: precies even veel (of weinig, more like) dwz 800,- en dan moet de benzine er nog af. Toen ik mijn rooster de vorige keer kreeg, zag ik dat ik toch weer op de maandag moest.

De derde mail met bezwaar gaf eindelijk een reactie: ja, dat is een feestdag, dus heb je dienst.
Pardon?
Ik heb al nooit een tweede kerst-, paas- of pinksterdag door die maandag, zoals mijn collega’s altijd wel en nu werd ik op mijn eigen dag gedwongen te werken, zonder dat daar enige compensatie tegenover stond.
Argument van de andere kant: dat geldt voor iedereen.
Wees er maar trots op, dacht ik, maar zei: schande!
Ik zei kortaf dat ik niet kon, omdat al mijn maandagen al bezet waren, voor het hele jaar en voor de rest van mijn leven, feestdag of niet. Wat ook zo is, verdomme.

Plants bought at the Aldi 2016Resultaat van een doos met 20 plantjes voor 5€ van de Aldi

En volgens het systeem van de onderdrukking van de arbeider in deze socialistische heilstaat werd ik gestraft – je mag maar een beperkt aantal keer weigeren is het idee – en kreeg ik een willekeurige betaalde vrije dag, die van mijn vakantiedagen af ging.
Kwam dat even goed uit, want de oudste dochter kwam een paar weken langs en ik had geen recht op vakantie tot juni, omdat ik al mijn dagen in december had opgemaakt.
Als je het nog begrijpt mag je het zeggen, maar ik ben de draad volledig kwijt.

Het begint me bovendien aardig de keel uit te hangen, dat onduidelijke systeem, dat schandalig lage salaris voor liefdewerk, waar iedereen hier verder te beroerd voor is.

En omdat er hier verder geen ander werk is, zelfs niet in het toerisme, waar ik de burgemeester nog voorstellen voor heb gedaan, die in een zwart gat van slaafse “C’est comme ça”-lamlendigheid verdwenen (als ik die uitdrukking nog één keer hoor, ga ik gillen), ben ik gedwongen die shit te slikken en ongemotiveerd naar mijn werk gaan.

Gelukkig biedt dat wel genoeg stof voor de verhalen die ik wekelijks noteer en nog niet publiek kan maken. En die gaan niet alleen over mijn werk. Ik verkneukel me elke dag, neen, ik zeg niks, mijn lippen zijn verzegeld.
Oh, die mooie dag dat ik alles eruit ga gooien!

GirollesDe eerste

Toch ben ik elke ochtend de gelukkigste mens op aarde als ik met de honden door een nimmer vervelend landschap loop met flarden mist en de keet van de vogels, de zon die opkomt en de paddenstoelen die vorige week woensdag daar ineens waren.
Behalve dan misschien op die idioot van een nachtegaal na, die om 23:00 uur naast mijn slaapkamerraam begint en nog bezig is als ik naar mijn werk vertrek. Wat denkt dat beest te bereiken?

Als dan de oudste dochter er is, met wie ik praat, lach, huil en filmpjes kijk zoals Montalbano en The Durrells, naar wiens (van Gerald) manier van leven ik altijd heb verlangd nadat ik het boek op mijn twaalfde had gelezen, dan denk ik, verdomd, ik leid zo’n leven.
Met de dieren dus en de tuin. En de buren.

Ewe with lambMirabelle en dochter Pippa

En ontmoetingen zoals laatst met de lezers J. en H. van dit blog die ongeveer 8 à 10 km verderop een fantastische plek hebben, waar de oudste dochter en ik zo ontzettend hartelijk werden ontvangen, met honden, taart en thee en schaapjes.

Ik wil wel vaker schrijven, als de tuin me daar niet van zou afhouden of de komende exposities. Ik schiet maar niet op, met niks. Ik beloof het, elke maandag een stukje.

Adel verplicht

BeforeZo beginnen we elke ochtend: met fris water en dito moed

Wat me enorm dwars zit en wat me het schrijven en het tekenen belet, zijn de zorgen en de shit die de afwikkeling van mijn huwelijk me brengen.
Ik kan er niet van slapen, ik sleep me daardoor halfdood naar mijn werk, veroorzaak net geen ongelukken en beland als de vrije dagen daar zijn, met koorts in bed zoals vorig weekend.

Als ik niet ziek ben, vergeet ik wel mijn sleutels, mijn handschoenen, mijn mobieltje of te tanken.
Boodschappenlijstje ligt nog op tafel of wordt op dit eigenste moment meegewassen in de zak van mijn schort in de wasmachine, ik laat het gas aanstaan, water lopen, doe de deur niet op slot als ik vertrek etc.

AfterEn dan ziet het er na een paar uur zo uit: net het echte leven

Ik heb geen zin om het er hier verder uitgebreid over te hebben, maar ik wil maar zeggen dat het speelt. Het deel van mijn hersens dat schrijft, schildert en tekent, wordt in beslag gemonen(sic!) genomen door stompzinnige fantasieloze zaken. Doodt alle creativiteit. Nou ja, dat doet het al jaren.

Een ander beletsel is de discretie die het beroep eist, want de verhalen liggen hier voor het oprapen en ik kan niks zeggen.

Nu kwam ik laatst aanrijden bij een klantje waar ik de auto altijd afhankelijk van de rijrichting, of aan de overkant of naast hun huis parkeer, logisch. Om midden op die weg te keren is niet zonder gevaar, omdat het tegemoetkomend verkeer 20 meter voor het huis altijd snoeihard uit een scherpe bocht aan komt vliegen. Dat gevaar geldt ook voor oversteken. Bovendien moet ik altijd in dezelfde richting voort naar de volgende.
We hebben het over de openbare weg.

Wat zag ik net op tijd liggen? Een dikke paal van beton dwars op de berm. De boodschap was duidelijk, Fou le Camp! en Verboden te Parkeren!
Ik ontweek hem net en parkeerde ervoor.

View on road to Les VerrinesIn de verte in het midden de weg die ik minstens 4x per dag neem

Aan mijn klantjes vroeg ik of ze die paal hadden zien liggen.
Ja, die hadden ze. Dat was hun buurman geweest, een als emmerdeur” bekend staande man.
– Hij is de zoon van een Nazi, zei R. (de man van mijn klantje) nog.
Daar kon hij niks aan doen, vond ik. Maar had ik de boodschap goed begrepen dat hij geen auto’s aan de overkant van de weg geparkeerd wilde zien? Inderdaad.
En waarom vraagt hij dat niet direct aan mij, in plaats van te hinten met beton?
– Omdat hij gestoord (cinglé) is en denkt dat hij overal de baas is. Hij wilde burgemeester worden van [..] en toen werd hij tot zijn grote woede niet verkozen, hahaha, kwaad dat-ie was! Alsof niet iedereen die conneries kent van die gek.
R. verkneukelde zich bij de herinnering.

Toen ik een tijdje later in de slaapkamer bezig was en een tapijtje wilde uitkloppen, hoorde ik buiten stemmen. Ik stak mijn kop uit het raam en keek midden in het smoelwerk van de zoon van een nazi.
Die vertrok geen spier maar ging door met indringend in te praten op R.
– Je moet tegen haar zeggen dat dat ze daar niet kan parkeren! hoorde ik hem wel 3 keer zeggen, terwijl ik hem geamuseerd bleef aankijken.
R. die niet wist dat ik er ook was, antwoordde helemaal niet, wat ik waardeerde.

Waarom die bolle man met zijn door zijn gedienstige vrouw gestreken overhemd en broek, die hij natuurlijk tot onder de oksel had opgetrokken, mij niet direct aansprak, begreep ik toen wel: hij had geen poot om op te staan en zag aan mijn grijns dat hij geen partij voor me was.
Van dat soort kleinburgerlijke types maak ik heel beleefd en met gemak gehakt. In het Frans, hè, in het Frans.

De volgende dag stond er een zwart autootje op dezelfde plek aan de overkant geparkeerd, wat ik al heel vaak had gezien.
– Kijk, moet meneer Emmerdeur niet uitrukken om die auto weg te sturen? vroeg ik aan mijn klantjes.
Nee, neen, dan had ik het niet helemaal begrepen: dat is Florence, die werkt bij hem.
Wat? Ik had het inderdaad niet begrepen. Het verbod gold alleen voor de bezoekers van iedereen, behalve die van monsieur Con. Ik dacht dat het hem om een smetteloze berm te doen was.

Ik kwam even in de verleiding een paar weken dagelijks mijn gebutste bak bij hem voor de deur te zetten, is niet verboden, is de publieke ruimte, maar zag er toch vanaf: je moet je niet tot datzelfde niveau verlagen.

Cake from a Nordic Ware Platinum Rose Cast Aluminum Bundt PanWe gaan maar weer iets lekkers bakken, zucht

En dat geldt voor ongeveer alles in het leven. Noblesse oblige.
(Toch even die nazi googlen)

Reparatiebedrijf

The geese (1 year)Blauwoog met zijn partner in crime

Sinds maandag werk ik officieel 4 dagen per week, waardoor het leven een beetje meer te verdragen is. Dat klinkt niet al te vrolijk en dat klopt, want dat ben ik niet, omdat daar geen enkele reden voor is.

Ik drijf weer eens over, zoals wijlen mijn moeder altijd zei, geef ik onmiddellijk toe.
Want ik heb nog steeds een heleboel lol met die types waar ik beroepshalve kom, ik eet elke dag heerlijk, mijn buren en de andere 594 bewoners van deze gemeente zijn bijna allemaal hartelijk en van de week was het zo warm, dat ik visioen had van een gele bosgrond bedekt met girolles. Ik kreeg de geur er gratis bij. Wat een mirakel toch, hersens.

A found axBijl gevonden in de aarde

Zover is het nog niet, vandaag is het ijzig koud en het wordt er volgende week niet beter op, als je het weerbericht gelooft.

Ik pook het fornuis dan ook stevig op en oefen aanmaakhout van bûches hakken met bovenstaande bijl, geslepen door buurman JP, wat ik laatst bij een van mijn favoriete klantjes (een hoofdstuk apart, in alle opzichten) moest doen, houthakken dan, iets dat streng verboden is door de werkgever.
Heel terecht, want als je mishakt en de bijl doorzwiept, splijt je je scheenbeen in plaats van de bûche. Ik doe daar wel meer dingen die niet mogen, maar als je dat verder niet doorlult, is er niks aan de hand.

Zo heb ik daar de losse gordijnrails vastgeschroefd, een aantal planken doorgezaagd met een slagerszaag bestemd voor dode koeien, hekken gerepareerd, telefoondraden doorgetrokken, een keuken geschilderd en de afstandsbediening van de TV, de telefoon en een automatisch aanfliepend schemerlampje weer aan de praat gekregen.
Nee, dat is niet waar, dat heeft niet allemaal op hetzelfde adres plaatsgegrepen. Jammer genoeg, want ik vond het wel goed klinken.

Boterham met kaasBoterham met kaas

Ik ben weer net zo moe als vorig jaar om dezelfde tijd, bij het opstaan het gevoel van een jetlag van hier tot Tokio, die de hele dag mijn brein verduistert.
De dokteres had last van hetzelfde probleem, toen ik om een vitamineD-recept kwam, want ze zei: doe maar een bloedonderzoek, en vergat vervolgens het vitamineD-gebrek aan te kruisen, waar de wijkverpleegster en ik de volgende dag achterkwamen toen het te laat was. Nu weet ik nog niet of dat de vorige keer heeft geholpen.

My idea of a fenceMobiele demontabele omheining met landbouwtouw

In ieder geval kreeg ik natuurlijk meteen een aanvaring met de apotheek, want die wilde me per se niet de hele portie vit D voor 2017 meegeven, maar slechts 1 ampulletje in plaats van 4.
Echt, dat ene ampulletje overhandigen kostte al een rit naar de apotheek, het eindeloos geklop op toetsen, uitprinten van nog meer papier en toen wilde ze er ook nog een plastic zak om doen.
– Mevrouw, zei ik, al verhit door ongeduld, nu moet ik nog drie keer ons mooie land vervuilen met die vieze diesel, u draait nog 3x overbodig papier uit en er moeten nog 3x mensen wachten tot die bureaucratische flauwekul klaar is. Geef me die zooi toch in 1 keer mee!
Ze weigerde: neen, ik mag u maar meegeven voor een maand.
– Dan moet u die ampul voor 2/3 leeg laten lopen, want die is zoals u misschien weet voor een kwartaal.
Ha, ik ben niet voor één gat te vangen en kan me daarbij geweldig opwinden over de serviele houding waar geen enkele logica of redelijkheid inzit. Daar hebben de ondergeschikte ouvriers hier in het algemeen wel meer last van, dat achterlijke onderdanige gehoorzame van:”Cest comme ça”.
– Goed, besloot ik, dan ga ik voortaan naar de andere apotheek, die mij de vorige keer wel alles heeft meegegeven.
Wat waar was.
Voordat ze kon reageren, was ik de deur al uit, die ik jammer genoeg niet kon dichtsmijten omdat het een automatieke was.

Trouble France TélécomReparatie van v/h France Télécom na een storm, 14/02/2017

Veel zin heeft het niet, je druk maken over niks. Aan de andere kant – ik heb er al vaker over gehad – wordt er ook flink de hand gelicht met de regels.
Bovenstaande oplossing om de telefoonkabel te repareren was leuk, direct nadat die boom erop was gevallen, nu meer dan een maand geleden, maar verder gebeurt er niks, want het werkt en niemand klaagt.
Ik rij en/of loop hier elke dag langs en grinnik. In september vorig jaar had ik op die manier een omheining voor de ganzen gemaakt (zie twee plaatjes hoger) en het voordeel hiervan is, dat je die op die manier makkelijk kunt verplaatsen, verkleinen of vergroten.

My way to find a solutionDouchegordijn is te lang

In het kader van die vrije maandag heb ik mijn moed verzameld en heb de naaimachine van buurvrouw S. geleend om nu eindelijk het douchegordijn te verkorten, opdat we geen wasknijpers meer nodig hebben. Die we wel nodig hebben, maar elders, wil ik zeggen.

Met diezelfde moed heb ik de ruimte achter de koelkast van spinnenwebben bevrijd en heb de deurtjes opengezet om hem te ontdooien. Moet je natuurlijk wel tegelijkertijd de stekker uit het stopcontact halen, slome. Zie sneeuwlandschap onder.

Forgot to pull the plugVriesvak heeft 24 uur opengestaan

Tenslotte tikte ik gisteren bij de kassa in plaats van mijn pincode het telefoonnummer om te klokken in en keek verbaasd naar het schermpje: onjuiste code.
Zucht. Van die dingen. Aan een stuk door. Ik geef het op. Wachten op de lente dan maar, als de eend weer rijdt.

Sex

Ross & Ryan Gosling and PP the catRoss maakt avances, Ryan Gosling wendt zich jaloers af

Terwijl de ganzen – vrijwel 100% zeker mannetjes – de haan niet kunnen uitstaan en ze hem in december al bijna levenslang invalide hadden geschopt, zijn ze dol op de kat.
Althans, de witte Ross liefkoost altijd met het gesnabbel van zijn snavel de rug van PP tot diens grote genoegen.

(De haan is pas recent hersteld van de knak in zijn rug. Hij had geen belangstelling meer voor de vrouwtjes tot een week geleden. Gelukkig net op tijd, want ik heb hem nodig voor de productie van ons eten voor volgend jaar)

Fried chicken (rooster)Wat eten we vandaag

Ik stond er laatst naast, toen de kat zich spinnend aanbood en overal werd bepoteld van kop tot het laatste stukje rug.
Dat deed dus alleen de witte gans zoals gezegd, de grijze Ryan (Gosling, echt, je gelooft het niet, hoe verzin ik het) is vanaf de geboorte al veel kieskeuriger in alles. Hij eet zuiniger, neemt alleen na zorgvuldige inspectie aan wat ik aanbied en blijft op grotere afstand, ook van de kat.

Toen dat zo een tijdje aan de gang was, werd Ross kennelijk overmand door emotie en lust en zette zijn grote flapvoet op de arme kat om het eens lekker op een paren te zetten.

Hoho, dat was de bedoeling niet, niet die van de kat en zeker niet die van grijze Ryan, die jaloers de kat aanviel, die weer uithaalde naar Ross en de kluwen teleurgesteld uit elkaar viel. Ik stond erbij en kon niet meer van het lachen.

Little goslingsThose were the days

Nu blijk ik net zo onnozel te zijn als de kat, moest ik laatst concluderen.

Van een klantje dat niet zover hiervandaan woont, krijg ik wekelijks verse roddels opgediend, wie het allemaal met wie doet, wie aan de drank is, wie de boel uitkeringtechnisch belazert door een ziekte voor te wenden, wat de burgemeester nu weer voor opportunistisch heeft uitgehaald, of van de verzekeringsagent die het geld van de verzekeringen gewoon zelf had gehouden, zodat de gedupeerden helemaal niks kregen toen ze het nodig hadden en dus ook hun betaalde premies in rook of in drank waren opgegaan, je kan het niet zo gek bedenken of ze heeft er alweer een sappige anekdote over.
Ja, een hoop treurigheid hier op het platteland. Ik hang altijd aan haar lippen, dat begrijp je.

Ik, sufferd, dacht dat al die echtparen braaf getrouwd waren en bij elkaar bleven vanwege de liefde, dat ze hier eerlijk waren, dat iedereen het beste met de buren of hun dieren voor hadden.

– Nee, hielp een hele andere hoogbejaarde klant me uit de droom, die ik hier al eerder heb genoemd, vroeger was het een schande, je scheidde niet en die arme vrouwen zaten daardoor eeuwig onder de knoet van de schoonmoeder, die ze als gratis slaaf beschouwde en behandelde, wat zij zelf de generatie daarvoor hadden ondergaan.
– En nu scheiden ze niet omdat het te duur is, zei haar dochter, gescheiden ervaringsdeskundige, ook aanwezig bij ons gesprek.
Weer een illusie aan gruzelementen.

Nu kreeg ik laatst iemand over de vloer, ik noem verder geen namen, maar een getrouwde man wiens reputatie hem dankzij mijn bron vooruitgesneld was, om het maar eens zo uit te drukken.

Hij had jaren geleden al een poging gewaagd, toen ik hem in the middle of nowhere tegenkwam bij het hondenuitlaten en hij bij het gesprek mijn schouder aanraakte, waarop ik bevroor en maakte dat ik wegkwam.
Dat is toch iets merkwaardigs, dat je precies weet wat de bedoeling is van zo’n aanraking [TITLE.WP_POST], terwijl als je dat aan iemand vertelt, je de reactie krijgt: nou, nou, overdrijf je niet een beetje?
Nee, ik overdrijf niet. Met mijn instinct is niets mis. Behalve dat ik er vaker naar moet luisteren.

Die kwam dus langs op het moment dat ik de luiken al had dichtgedaan en ik aanstalten maakte te gaan slapen. Het was buiten al pikkedonker. Goed, het was half acht, winter, maar als je om 05:00 bent opgestaan en de volgende dag weer zo vroeg op moet, ga je met de kippen en een boek op stok.

Hatching & Brooding your own chicksVakliteratuur

Ja, wat moest ik doen? Ik zei ga zitten, wil je koffie, ondertussen doe ik de laatste afwas.
Er was geen echt gesprek, terwijl ik een beetje mopperend raaskalde over van alles en nog wat en niet wist hoe ik er beleefd een einde aan kon maken. Hij hield zich koest en ging na een tijdje gewoon weg.
Kijk, dat is toch iets merkwaardigs, dat je precies weet wat de bedoeling is van zo’n bezoekje[TITLE.WP_POST], terwijl als je dat aan iemand vertelt, je de reactie krijgt: nou, nou, overdrijf je niet een beetje?
Ik bedoel maar.

Het stomme was dat ik vervolgens een tijdje op mijn quivive was. Ik las ‘s avonds mijn boek in het donker met alle lichten uit, alles op slot, alle luiken dicht, ik had, kortom, de zenuwen.
En verdomd toen de honden op een avond blaffend de komst van een auto aankondigden en er geklopt werd, zat ik al op de eerste verdieping met kloppend hart te wachten tot hij weer opdonderde. Ik dacht ondertussen ook: ik lijk wel gek.

Ik vertelde dit aan mijn vriendinnen P. en J. (en iedereen die het wilde horen) die eerst smakelijk moesten lachen, maar ook vroegen of ik niet bang was.
Zij snapten wèl precies wat de bedoeling was van dat bezoekje.
En toen ik besloten had mijn beetje vrije tijd niet langer in het duister door te brengen en ik nog even in het donker naar buiten ging voor hout, stond hij daar weer voor mijn deur.

Marino Marini paard en ruiterAch, sodemieter toch op, man

Ik voelde me overvallen, ik was geïrriteerd en hij zat daar maar op de stoel die ik had aangewezen. Ik voelde me extreem ongemakkelijk en gedroeg me er ook naar, ik voelde bij wijze van spreken zijn grote flapvoet al op mijn rug, terwijl ik dacht: ga weg, GA WEG!
Waarom ik dat niet gewoon zei, ik weet het niet. Wacht, ik weet het wel.

De eerder genoemde bedoeling=[TITLE.WP_POST], daar wordt niet over gepraat, dus dan bestaat die niet en is zo’n bezoekje of aanraking onschuldig. Snij je het onderwerp wèl aan, dan is het in alle openheid daar en kun je verder worden gemanipuleerd, want dat kunnen ze altijd als de beste.
(Oh, dacht jij dat ik iets van je wilde? Ik denk dat jij iets van me wil, het zou niet in me opkomen, ik kom hier gewoon voor de gezelligheid en je zit me hier gewoon te verleiden etc, van dat soort shit)

Meeting point New Chicks on the BlockHij heette niet voor niks DSK

Weet je wat het ook is, die mannen hier en misschien vrouwen ook, die denken, een vrouw alleen, die is beschikbaar en smacht naar een man. Dat denken ze echt.
Dat denken ze trouwens ook van de kippen.
Nou, beste jongens en meisjes, laat ik jullie eens iets zeggen: ik heb er voorlopig voor hele lange tijd en misschien wel eeuwig genoeg van.

Ik weet maar een oplossing en dat is de deur potdicht houden voor ongewenst bezoek.
In de zomer lees ik mijn boek in de tuin en houden de ganzen me gezelschap. Die vallen zonder morren iedereen aan die me benadert. Handig, hoor.

Een ogenblikje geduld alstublieft

Newborn calf without earmark
Zo’n knap kind

Ik moest eindelijk weer eens een keer naar de tandarts, waar ik weet ik hoe lang al niet was geweest vanwege in het buitenland zijnde omdat er een stukje tand los zat.
Dankzij mijn werk heb ik een verzekering waar ook de tandarts bij inbegrepen is, alleen was er een vinden nog niet eens zo eenvoudig, om het maar helemaal niet te hebben over het maken van een afspraak.

Ik had in D. waar ik eens in de zoveel tijd met een bejaard dametje een ommetje maak een villaatje met zo’n bord (“Docteur / Dentist…”) gezien, maar het zag er tamelijk onbewoond en niet-onderhouden uit.

Na flink wat veldonderzoek en ervaringsdeskundigen gevonden en uitgehoord te hebben, belde ik op ieders aanraden dat onbewoonde huis op. Het antwoordapparaat wilde een naam, telefoonnummer en kwaal weten.
Ja, shit, mijn telefoonnummer ken ik niet uit mijn hoofd, mijn naam nog net en mijn kwaal:”Des choses” zei ik, geloof ik. Ik had net zo goed machins of trucs kunnen zeggen, zoals buurman “Peut-Être uit de Grote Stad.
Dat schoot niet op.

France, teething pupLekker gebitje

Dat komt ook, je moet hier je telefoonnummer in tweetallen oplepelen, die ik wel snel in het Frans kan zeggen als ik ze voor me zie, maar ze bijvoorbeeld gedicteerd opschrijven is een andere zaak. Althans in het begin, want je went eraan.
Schreef ik vroeger als ik bijvoorbeeld 84 97 hoorde, dat steevast als: 4 20 4 4 20 10 7 (quatre vingt quatre, quatre vingt dix sept) , nu gaat dat tamelijk foutloos als er niet al teveel wordt gemompeld.
Op school kan ik me niet herinneren geleerd te hebben dat je Franse telefoonnummers in duo’s moest opzeggen. Of doen ze dat alleen hier bij ons in de regio?

Ik had tenslotte mijn twee nummers ingesproken – opgelezen vanaf een papiertje – waarop ik verder onbereikbaar was, omdat ik de deur uit was, en het bereik voor de mobiel op sommige plekken drie keer ruk is. Bijvoorbeeld hier in ons dorp. Of in het volgende dorp.

Chickens in the gardenJe kunt ook met grint in je maag je eten vermalen

Het begon verdomd veel op een geheim genootschap te lijken, want een vrouwenstem meldde een uur later op de répondeur dat ik me dan en dan moest melden voor de afspraak met le docteur.
Toen ik vrijwel meteen terugbelde, kreeg ik het antwoordapparaat weer. Ja, zo gaan die dingen hier. Bestonden die mensen wel?

Goed, ik ben gegaan en het bleek allemaal een gewone tandartsenpraktijk, met een receptioniste, die ik niet op enige vriendelijkheid heb kunnen betrappen.
Alleen was de volgende afspraak voor het vastlijmen van een stukje tand 5 weken later, ergens in maart. Mij werd niet gevraagd of het schikte, ik had het maar te aanvaarden.
Ok. Tot die tijd bijt ik niet in een appel. Hij heeft kennelijk werk zat.

SunflowersZonnebloemen, ja, die willen we

Over krankzinnige wachttijden gesproken, om dit weblog weer bij te kunnen houden, het komende expositieseizoen niet te missen en de tuin weer in een paradijs te veranderen had ik in september om een kortere werkweek gevraagd.

Godsallemachtig, dat moet je weer per brief doen en als je die niet laat aantekenen met ontvangstbevestiging, doen ze net of je hem nooit hebt verstuurd, hoorde ik uit verschillende bronnen. Wat een afschuwelijke k*tmentaliteit.
Daar kan ik me echt woedend om maken.
(Een vriendin vertelde dat haar handgeschreven brief bij zo’n zelfde gelegenheid eenvoudig werd geweigerd: hij moest getypt, wat de secretaresse van de directeur toen heel lief tussen de bedrijven door voor haar deed. De arrogantie! Niet iedereen heeft of had een tikmachine, laat staan een computer met printer. En trouwens, vroeger moest alles juist handgeschreven zijn. Tss.)

Ik vroeg met enige regelmaat om een reactie, die met dezelfde mentaliteit en k*tsmoezen toch redelijk vlot al na een half jaar kwam:
Of ik een brief wilde schrijven.
WAT?
Jullie moeten het met me eens zijn dat dit toch wel kras is. Ik kookte zo dat ik een paar dagen moest kalmeren om geen dingen te doen waar ik enorme spijt van zou krijgen.
Wat me ook hels maakt, zijn de reacties van sommige mensen: C’est comme ça, c’est la France, on n’y peut rien.
Wat is dat? Alsof het een of andere natuurwet betreft. Zwaartekracht of zonsondergang.
Dat wordt echt bij al het onrecht gezegd. Gek word ik ervan. Vuist op tafel! Noordkoreaanse toestanden!

Ik dacht dat ze hier van de revolutie waren, riep ik tegen iedereen die het horen wilde, geen wonder dat dit land helemaal naar de mallemoer gaat! etc etc en meer van dit soort reactionaire praat. Gelukkig ken ik hier ook mensen die net als ik geen talent voor ondergeschiktheid hebben. Ik citeer een linnen tas.

Ik verlang zo naar stukjes schrijven, tekenen en in de aarde wroeten, vooral nu de eerste kraanvogels alweer over zijn gevlogen.
Dus die komen er binnenkort weer aan, die stukjes. Zodra ik meer tijd heb.