Category Archives: vroeger

Oude foto’s en meer

Alles stuk

Light switch broken
Schakelaartje kaduuk

Plotseling is alles tegelijk kapot. De vaatwasser verwarmt niet meer, boiler gaat steeds harder lekken, een lichtschakelaartje is afgebroken en een ander donderde gewoon uit elkaar.
Heeft het zin zo’n vaatwasser te laten repareren? Die mannetjes vragen altijd van zulke fantasiebedragen voor het trap op- en aflopen, dat ik ze dat beter kan laten doen met een nieuwe machine, dan is het inclusief. Die boiler – in Frankrijk – is een ander probleem, daar ga ik onze loodgietende NL-buurman eens over aanschieten. Zou het afsluitende rubber door leegstand zijn uitgedroogd, zodat dat lijdt aan rubbermoeheidrot? ??°a se peut, zou S. zeggen. En kun je hem dan repareren? Alleen als je hem weet open te schroeven. Misschien.

Light switch broken

De lampellende heb ik vandaag mopperend weten weg te werken. En waarom moest ik dan weer zo mopperen? Omdat ik voor een vervangend en vastgekoekt lichtschakelaartje uit het jaar 0, dat aan een stokoud lampje zat, dat ik natuurlijk al jaren achter me aansleep, zonder dat het ooit zijn licht laat schijnen, twee verschillende schroevendraaiers nodig had. Ik kreeg de kruiskop er ondanks flink godslasteren niet met de gewone spanningzoekende draaier uit en de koperdraad weer niet in de daartoe bestemde gaatjes. Een bril bleek uitkomst te bieden.
Ja, ik zit nu al 5 jaar in de ontkennende fase: ik lees nog zonder bril.

13 november

Lena

Ik was de verjaardag van mijn moeder Lena niet vergeten, maar had te weinig computertijd. Kom, een foto uit de oude doos erbij gepakt. De informatie op het randje zegt: 1966.
Dit zal wel een van die ambtenarenvakanties zijn geweest. Rijksambtenaren hadden eigen vakanties in barakken door het ganse land. In Zeeland zaten we rond 1960 in een oude bouwkeet van de arbeiders die de boel daar weer een beetje hadden opgeknapt na De Ramp.

Waar dit is, geen idee. Misschien dat mijn zusjes dat weten. Waar zaten we in de zomer van 1966? Someren?

Hippe bril trouwens, mam!

Ochtendstond, goud in de mond

Ochtendstond, goud in de mond
Ochtendstond, goud in de mond

Ik twitterde net: Het wordt vandaag 20¬?C, zegt de meteo en die gaat zo te zien gelijk krijgen.
Iedereen slaapt nog, maar ik moet wel opstaan, want zo komt de bakker.
De kaasboer op de markt, aka De Likker, omdat hij elke keer zijn vingers belikt voordat hij een papiertje pakt, had de kaas uit Bienvenue ches les Ch’tis voor slechts 3 euro in de aanbieding. Op het mededelingenbord stond geschreven: INCROYABLE!

Maroilles
Maroilles

Die kaas kregen we bij het druivenplukken bij het ontbijt ‘s ochtends op brood, naast het kampvuur en de grote ketels warme koffie met melk. Het staat dan ook op het pakje, dus is het waar: le Fromage des Vendanges. Enorme oppervlaktes kaas.
Ik verbeeld me nu dat het toen altijd zulk weer als vandaag was, maar dat is onzin: er waren dagen dat het maar niet ophield met regenen.

Persil

Persil
Waspoeder

Ik ging dus af en toe terug naar Zuid-Frankrijk, maar dan in mijn eentje. Ik moet er nog bij vertellen dat de communicatie in die tijd per post verliep. Zij hadden geen telefoon, ik ook niet, mobiel en internet bestonden al helemaal niet. Dat was precies de reden waarom de reis de eerste keer niet helemaal ging zoals gepland, maar daarover later meer.
Mijn vrienden, zo kon ik ze wel noemen, hadden natuurlijk een moestuin met kippen en in die moestuin stond het standaardpakket tomaten, sla, aardappels, maar omdat ze in feite vermomde hippies waren van de Love & de Peace en de Far out, man, stonden er in een verborgen hoekje een paar marihuanaplanten. Die wilden wel groeien in de warme Franse zon. De gendarme wist toen nog van niks en herkende de plant dan ook niet, als ze hem al ?¬?berhaupt hadden gespot.

We rookten af en toe wat bij een knappend vuurtje, draaiden Crosby, Stills, Nash & Young en hadden een ouderwetse lachkick. De lachkick, weliswaar verwant, maar niet te verwarren met de slappe lach, die heb ik in jaren niet gehad, bedenk ik me nu. Krankzinnig dat het doorgeven van de peuk al zo geweldig geestig was.
En na de lachkick kwam de vreetkick, waarvan ik me de keer nog herinnerde dat P. en ik in de keuken de geitenkaas naar binnen aan proppen waren, terwijl we die mengden met witte zoete druiven. Man, nog nooit zoiets heerlijks gevroten! En dat is nog steeds zo.

Geitenkaas

Dt gebeurde af en toe ook in de keuken van Franse vrienden, waar F. en P. er een heleboel van hadden en waar ze langs gingen om te hangen, eten, praten en een beetje blowen. We spraken Engels, Frans en ook Nederlands door elkaar, want na een paar trekjes was ik linguistisch al volkomen de draad kwijt en maakte het me niet meer uit of iemand me wel of niet begreep.
Na een aantal dagen onderdompeling in de THC en onbekenden keek ik nergens meer van op. 100 km richting Toulouse rijden was normaal voor een avondje gezelligheid. Ik heb nog nooit zoveel verschillende Franse huishoudens gezien als in die tijd.

We bekeken op een gegeven moment het nieuwe huis van de bevriende mobiele hoefsmid, een geweldig doorblazen krothuis (gevalletje gros oeuvre en bon ?¬©tat), waar nog wel e.e.a. aan gedaan moest worden, understatement van het jaar. Z’n dwerggeitje Virginie kon deuren openen en was dagelijks te vinden op de ontbijttafel, als je vergat de deur op slot te doen, waar ze behalve al het eetbare, ook de papiertjes van de boter en de kaas had opgeruimd. De open haard werd aangeblazen met een f??hn, die standaard naast de schouw in het stopcontact stak. We dronken een ap?¬©ro en rookten er wat bij.
P. vroeg op een gegeven moment of ik mee wilde waspoeder halen. Het was al pikkedonker, we zouden bijna gaan eten, natuurlijk, waspoeder halen, wat een geweldig plan en ik had mijn jas al aan.
We reden een tijd door een volkomen duisternis, zagen in het licht van de koplampen een das langs de kant van de weg scharrelen en stopten tenslotte ergens in de middle of nowhere. P. ging voor, ik liep gelukzalig achter hem aan tot hij stopte en met de zaklantaarn ons doel bescheen. Een veld vol peterselie. Krijg nou niks! Waar was dat waspoeder nou?
– Persil!
Krijg nou voor een tweede keer helemaal niks. Ik had toch echt de hele tocht gedacht dat we een pak Persil zouden gaan halen.

Thuis

Prototypische Franse schuur
Prototypische Franse schuur en pierre

Heel, heel lang geleden ergens in de jaren 70, raakte ik viaviavia bevriend met een stel in Zuid-Frankrijk, hij kwam van de Kanaaleilanden en zij uit de Aude en ze hadden elkaar in Canada ontmoet, een soort beau roman, belle histoire, maar dan anders, want ze waren al jaren bij elkaar. Die viaviavia was een vrouw die bij hetzelfde uitzendbureau als ik werkte en me op de vrijmibo in het caf?¬©, toen we ons loon er meteen maar doorheen aan het jagen waren, uitnodigde bij haar “vrienden” in Zuid-Frankrijk langs te gaan. Dat leek me wel wat.
Onderweg in de trein ontpopte mijn reisgenoot zich al heel snel tot een onsympathieke zenuwenlijder, die geen enkel initiatief toonde en alles als een verwend pruilend kindvrouwtje aan mij overliet. Ze kon niks, deed niks, wilde niks, behalve klagen. Een grote vergissing. Ik ben haar naam zelfs vergeten.
Eenmaal ter plekke – na een reis vol hindernissen – werden we hartelijk ontvangen door F. en P., die in h?‚Ć?‚Ćr geboortedorp in een romantisch huis en pierre woonden en helemaal geen vakantie hadden zoals wij, maar gewoon moesten werken. Nou ja, werken, P. scharrelde een beetje met hier en daar een klusje, spullen regelen, pastis drinken bij kennissen uit het dorp enzovoorts en z’n vrouw werkte wel serieus bij het lokale imp?¬•tbureau 3 straten verder. Omdat ik niets wilde missen van het feest daar te zijn, stond ik vroeg op en ging met P. mee op karwei. Zus Nol was niet wakker te krijgen.

We pruttelden in een oude eend door de omgeving, haalden hout bij een vage rommelverzamelaar met een gigantische schuur, waarvan de kachel in het midden in de oorlog auto’s op hout had laten rijden. Overal hokken propvol eetbare dieren.
We laadden de eend zo vol dat de koets bijna over de grond schraapte, want P. meende dat de verkoper niet de hoeveelheid hout berekende, maar de prijs liet afhangen van het type auto. Met een Mercedes zou je met minder hout meer moeten betalen, dacht hij. Ik had me nog nooit ergens zo thuis gevoeld.
Onderweg stopten we nog bij een vriend voor een ap?¬©rootje en kwamen tegen midi in een vrolijke stemming thuis, waar Zus N. woedend van jaloezie de hele ochtend binnen had gezeten met de klacht dat “er geen croissants” waren. Kristusmeziele! De bakker was 3 minuten lopen, twee vliegen in een klap, je heb croissants en je komt er nog eens uit. Ik maakte me niet erg populair met dit soort praat, maar omdat ze mij gruwelijk de keel uithing, had zich een grote onverschilligheid van mij meester gemaakt.
Zo ging het een week lang, ik raakte steeds meer bevriend met “haar vrienden” en zij deed niets dan zeuren, zaniken, zagen en als een prinses bediend willen worden. Croissants. En veel hersens zaten er ook niet in.

Prototypisch Frans station
Prototypisch Frans station

Van de hele terugreis herinner ik me niets meer, wel dat ik haar daarna nooit meer wilde zien, hoewel ze helemaal nog niet gemakkelijk af te schudden bleek. Hoe heette ze nou toch ook weer? Ik heb F. en P. daarna in de loop der jaren nog regelmatig gezien en gesproken, waarover morgen meer.
Ik was wel in die week definitief en voor altijd verliefd geworden op Frankrijk.