Category Archives: fotografie

Le Bal

Paris, Le Bal
Anonymes, l‚Äö?Ñ?¥Am?¬©rique Sans Nom

Het bezoek aan Le Bal ontbrak nog in het verslag van ons bezoek aan Parijs in november. Le Bal is een een nieuwe expositieruimte, vlak bij Place de Clichy. Op de site is te lezen hoe dit voormalig cabaret, h?¬•tel d‚Äö?Ñ?¥amour en salle de bal verbouwd is tot de ruimte die het nu is. Hier is het beeld in al zijn verschijningsvormen te bekijken: l‚Äö?Ñ?¥image, sous toutes ses formes : photographie, vid?¬©o, cin?¬©ma, nouveaux m?¬©dias, zegt directrice Diane Dufour samen met Raymond Depardon, die daar als voorzitter ook een vinger in de pap heeft. En boeken, niet te vergeten.

Anonymes, l‚Äö?Ñ?¥Am?¬©rique Sans Nom was de tentoonstelling die wij bekeken en die viel warempel niet tegen, integendeel. Onmiddellijk bij binnenkomst hing het werk van Chauncey Hare, Protest Photographs, waarmee meteen ook het thema van de tentoonstelling stevig werd neergezet. Treurig stemmende interieurs uit de jaren 70, meedogenloos geflitst, waardoor godzijdank de esthetiek verdwijnt, die anders al te gemakkelijk komt bovendrijven. Oorlog, dood, verval en armoede zijn uiterst fotogenieke onderwerpen, bekijk maar eens de foto’s via de link van de Guardian Detroit in Ruins.

Detroit is ook het onderwerp van het werk van Arianna Arcara & Luca Santese, Detroit: a self-portrait. Gevonden foto’s, beschadigd en half vergaan doordat ze misschien zo uit het politiearchief op straat zijn gesmeten in de regen, die foto’s zijn bij elkaar gezet en vormen een hartverscheurend beeld van geweld, misdaad en klasse-ellende. Het werk deed me sterk aan dat van Marlene Dumas uit de jaren 80 denken, niet alleen door het materiaal, maar ook door het onderwerp. Zo’n briefje, godallemachtig, leeft die jongen nog, vraag je je af.

Detroit, IF ANYTHING HAPPING TO ME
If anything happing to me

De expositie laat eigenlijk de achterkant van de VS zien, die we nooit zien, bepaald als ons imago van Amerika is door de Hollywoodse TV- en filmindustrie. Anthony Hernandez doet dat ook letterlijk, met Waiting, Sitting, Fishing and Some Automobiles. Daar verveelde ik me na een aantal foto’s bij, maar niet bij de uiterst merkwaardige en boeiende film Lunch Break van Sharon Lockhart. Die duurt bijna 80 minuten en op Youtube heb ik 1 minuut en 30 sec gevonden. Veel verandering is er verder niet te zien. Ik kan er eeuwig naar kijken.

Een aanrader, le Bal.

Le Bal
6, Impasse de la D?©fense
75018 ‚Äö?Ñ?¨ Paris
+33 1 44 70 75 50

La France de Depardon

France

Vrijdag in Parijs Рdat lijkt alweer honderd jaar geleden na 12 dagen griep Рreden we per metro naar de Biblioth?®que Nationale de France, nadat we eerst in de Magnum galerie bij het Place de St. Germain des Pr?©s al iets van Depardon hadden gezien, o.a. het boek van dit megaproject (La France). De galerie lag op loopafstand. We zaten immers weer ouderwets in Quartier Latin.

De Nationale Bibliotheek van Frankrijk ligt aan de Seine en maakt een extreem moderne en koude indruk. Dat komt niet alleen door de wind die tussen de hoogbouw heen loeit, maar ook door het materiaal waarmee gebouwd is. Glas en grijs geworden hout, mooi, maar ijs- en ijskoud. En dat de ingang nergens is te vinden. Daar zouden ze toch echt iets aan moeten doen, aan de navigatie.

Fotograaf zoekt de juiste metro op de iPhoneFotograaf zoekt de juiste metro op de iPhone

Het architectuurontwerp was natuurlijk weer conceptueel zonder echt praktisch te zijn. Als je oude (en nieuwe) boeken in grote vrijstaande glazen gebouwen wil bewaren, moet je niet gaan piepen als het warm wordt, of als er teveel licht bijkomt. Koud van buiten, warm van binnen. Een omgekeerde mislukte bitterbal. En dan hebben we het nog niet eens over de mensen die daar moeten werken.
S. vond de architectuur interessanter dan ik, dacht ik. Voor mij blijft het toch een gevalletje imponeren en borstgeroffel. Zo’n gebouw, of zo’n verzameling gebouwen moet natuurlijk wel functioneren. Hoe kom je bijvoorbeeld van het ene in het andere gebouw? Onder de grond of buitenom?
Binnen vindt er onmiddellijk – als op een luchthaven – metaaldetectie plaats, vlak na de draaideur, zodat er bij een beetje drukte al een opstopping ontstaat, waarbij de mensen klem in de deur komen te zitten. Ik wil echt wel positief zijn, hoor, maar sommige dingen, tjonge. Maar dit allemaal even terzijde.

St. Sebastien
Prentbriefkaart uit de oude doos

Nu de expositie van Depardon. Onze held heeft 6 jaar lang over de Franse wegen gezworven met zijn camper, lees ik in het blad T?¬©l?¬©rama Horizons, dat een heel nummer gewijd heeft aan dit project. Fijn veel foto’s, een interview en de cijfers. Omdat hij met een analoge 8×10-inch camera werkte, joeg hij er in die jaren naast 20 vlakfilms per dag, ook nog 10.000 polaroids, 1400 liter ontwikkelaar en en evenzoveel fixeer doorheen. (“Nivenool Superpapirool van Amaloco”, dichtte ik jaren geleden voor mijn vaders Sinterklaascadeau). De polaroids maakte hij om te kijken of de locatie geschikt was. Meer cijfers zijn beschikbaar.

In de zaal was een selectie bijna levensgrote prints te zien (bovenste foto), die de mensen tot departement raden prikkelde. En dat was voor mij ook meteen de makke van dit project: ik had een sterke associatie met prentbriefkaarten en die indruk werd nog eens versterkt door dezelfde selectie in een zijzaal in het klein als dia’s te tonen, m?¬Æt onderschriften dit keer. Nu ben ik dol op prentbriefkaarten, dat is het punt niet. Ik pleeg heiligschennis als ik beweer dat de – in fotoland heilige – Depardon 6 jaar lang op jacht is geweest naar prentbriefkaartenlocaties.
Want wat staat er op de foto’s? Het Frankrijk zoals wij, romantici en francofielen, dat maar al te graag zien, typisch Franse huisjes, berglandschappen, frietkotten, een tractor, oude reclames op de muur, oorlogsmonument, hier en daar een deux chevaux, een stukkie zee met een fotogeniek restaurantje, enzovoorts, esthetisch beeld, waarbij ook de armoe, de prefab-bungalootjes en de golfplaten daken een adembenemende schoonheid laten zien. Er zijn bijna geen mensen op te bekennen.
Leuk, hoor, maar wat wil Depardon hier nu eigenlijk mee zeggen? Dat Frankrijk zo mooi is? Gek genoeg ben ik daar fotografisch nu niet in het minst in ge??ònteresseerd.

Parijs, 20 november
Een willekeurige straat in Parijs © e. de korte

Ik wil dat een foto onrustbarend is, me laat schrikken, walgen, ontroeren of in ieder geval mijn nieuwsgierigheid prikkelt. Het hoge woord moet eruit: dat doen deze foto’s niet. Ik bekijk ze tevreden, zie de vrolijke kleuren, raad een departement en ga over tot de orde van de dag. Maar dat is de bedoeling niet.
Het is dan ook geen fotografie voor fotografen, maar voor plaatjeskijkers. Ik moet toegeven dat ik ook een plaatjeskijker ben, tot het me verveelt. En hoe ik ook kijk en speur, ik zie verder niets meer dan wat erop staat. Een gevalletje van WYSIWYG.

Brand in Doubs
Brand in Doubs, uit het boek La France via Amazon.fr

De paar die me zijn bijgebleven zijn die van vliegerende mensen op het strand in Pas-de-Calais en die van een huis in brand in Doubs. Op beide foto’s gebeurt er iets. De andere zijn zo ontzettend statisch, dat ze in mijn herinnering allemaal op elkaar zijn gaan lijken.
Het blijft desondanks bewonderingswaardig wat Depardon met een Siebe Swart-achtige discipline heeft gedaan. En misschien had het hele avontuur ook een meditatieve kant, want wat is nu rustgevender dan zoveel maanden per jaar met een camper het land te fotograferen, waar iedereen het over eens is? Ik heb het over het uiterlijk.
Als je daarbij dan ook nog analoog werkt en dan niet met z.g. rolletjes, maar met gigantische vlakfilm, niks digitaal, worden de handelingen als de rituelen van een priester, de films verwisselen, het licht meten, het statief (de driepoot) opstellen, de schuif eruit, onder het doek kruipen en hopla!
En er was licht.
Zie je wel? Een heilige.

Nationale Bibliotheek
Magnum

Flickr

France
Honingmannetje op Place Monge

Deze week was ik ziek en kon ik geen stukje te schrijven, maar ben wel op heldere momenten bezig geweest mijn foto’s up te loaden naar flickr, als een extra back-up.
Het zijn er zoveel dat ze niet op een harddisk, noch op de externe harde schijf passen en DVD’s met een derde back-up, dat werkt toch niet lekker, schijfje erin, neen, schijfje eruit, nog een keer. En langzaam!
Laatst crashte de zoveelste harde schijf, weer een plek weg waar dat beeld staat. Niet dat de wereld op mijn foto’s zit te wachten, gelukkig niet, haha.

20091017-L1100147
Slapende loir

Weet je hoe leuk het is door al die plaatjes te bladeren! Bovendien volgde er onmiddellijk een verzoek van een museum in Frankrijk of ze het plaatje van de loir mochten gebruiken voor een spel, dat ze gingen maken bij een tentoonstelling over de (winter)slaap.

Ik ga nog eens binnenlopen.

La France

Markt op Place Monge

De Thalys (T?†lis) had natuurlijk weer meer dan een half uur vertraging, zodat we compensatie?´nveloppen konden ophalen bij een juffrouw op het perron. Doekje voor het bloeden, hoor, want je hebt niets aan die compensatie.
Ondanks die vertraging waren we veel te vroeg bij het hotel, dat door S. was geboekt en dat bij toeval het hotel was, waar ik in mijn jonge jaren regelmatig logeerde. Het aftandse karakter is weg en ze hebben wifi, waardoor ik dit getik publiek kan maken.
Op Place Monge was markt. Kaasvrouw verleidde ons door ons van alles te laten proeven. Ze sneed werkelijk niet al te kinderachtige stukken af en kakelde vrolijk in een accent dat verder niet thuis te brengen was. Stralend snuitje waaraan enkele tanden ontbraken. Zondag gaan we nog een keer om de laatste druiven van het seizoen te halen, van die piepkleine zoete, waar Saar zo dol op is.

Rue des Poitevins

Na een wandelingetje naar Depardon bij Magnum Galerie, strandden we tegenover bovenstaande straathoek in een tentje, waar wij de enige toeristen waren. Rauw vlees (tartare de boeuf) met gebakken aardappelen. De rest van Depardon hing bij La Biblioth?®que Nationale de France, een van die prestigieuze nieuwbouwcomplexen waar Franse presidenten zo dol op zijn, in dit geval Mitterand.

Biblioth?®que Nationale de France

Morgen verder, want ik ben helemaal kapot van die kilometers lopen, foto’s kijken en hevig discussi?¬¥ren met S. over onderstaande tentoonstelling.

Depardon
La France de Raymond Depardon

We slapen er een nachtje over. We zullen het eens een keertje eens zijn.

Parijs

Morse

De kans dat we deze man dit weekend tegenkomen is nihil, omdat hij 1. allang dood is 2. we helemaal niet naar Oxford gaan, maar naar Parijs.
Dat laatste kan ik me maar niet voorstellen, maar toch is het zo. Dat Oxford in mijn hoofd zit, komt omdat de oudste in december daar een toelatingsgesprek gaat hebben. Oxford is voor mij geen Morse, maar Peter Wimsey en Harriet Vane. Zoek maar op als je niet weet waar ik het over heb.
Ik heb al een aantal keer moeten bellen en wat is dat heerlijk! Geen antwoordmachine met keus 1, 2 of 3, maar echte mensen die de telefoon opnemen en je keurig, keurig te woord staan. Daar is het hufterdom kennelijk nog niet doorgedrongen. Meteen op de Werelderfgoedlijst zetten, voordat het verloren is.

Wij gaan dus naar Parijs, waar we gaan slenteren, flaneren en hangen. Weet je hoe lang die treinreis tegenwoordig duurt? 3 uur en 18 minuten. Als er tenminste niet gestaakt wordt en het personeel op tijd komt opdagen.
Foto’s kijken, want het is Paris Photo. Ik neem de laptop mee.

Die advertenties links en rechts werken geweldig! Ik verdien elke dag minstens € 0,01.